Category: علمی

توده های جلبکی سمی در خلیج فارس خسارات زیادی ایجاد خواهند کرد.

پدیده نوظهوری موسوم به “توده جلبکی” که گونه ای از فیتوپلانکتون های دریایی است باعث تعطیلی کار صیادان استان هرمزگان در جنوب ایران شده است.

بعد از پدیده مرگ و میر دلفین ها که سال گذشته در منطقه خلیج فارس و دریای عمان اتفاق افتاد، امسال آفت دیگری آب های نیلگون خلیج فارس را به رنگ قرمز درآورده است.

دکتر اسماعیل کهرم، فعال محیط زیست در تهران در باره ظهور این پدیده به بخش فارسی بی بی سی گفت: “کشند سرخ، آن طور که بین جزیره قشم و بندرعباس امروزه به وفور رسیده است، وقتی ظاهر می شود که جلبک های آبزی درست مثل درخت گیلاس شکوفه می کنند”.

 

 

 

“این جلبک ها موقع شکوفه کردن دارای فعل و انفعالات شیمیایی هستند که باعث می شود مواد سمی بسیار مهلکی را در داخل آب رها کنند. این مواد سمی باعث می شود که آب دریای منطقه بدبو شده و همچنین تعداد بیشماری ماهی مرده سطح آب را بپوشاند”.

ساکنان مناطقی از قشم و بندرعباس در روزهای اخیر با قطعی آب روبرو بوده اند. آب جزایر ایرانی خلیج فارس معمولا توسط دستگاه های آب شیرین کن تهیه می شود.

یکی از ساکنان جزیره قشم می گوید: “در ماههای اخیر این جلبک ها وارد تجهیزات آب شیرین کن قشم شده و فیلتر آنها را پوشاند که در برخی موارد با قطعی آب روبرو بودیم”.

سید محمد باقر نبوی، معاون دریایی سازمان حفاظت محیط زیست به رسانه های ایران گفته است که روش مقابله بیولوژیکی راهکار مناسبی برای مقابله با این بحران نیست، چرا که موجب از بین رفتن آب سنگ های مرجانی می شود.

BBCPERSIAN GULF

حدود هشت درصد ذخایر آبسنگ های مرجانی جهان در منطقه خلیج فارس واقع شده و هرجا که آبسنگ های مرجانی باشد، تنوع آبزیان به شدت بالاست.

به گفته آقای نبوی یکی از راهکارها کنترل فاضلاب است. به واسطه فاضلاب ها مواد مغذی وارد دریاها می شوند، ترکیبات فسفر و ازت می توانند عامل مهمی در شکوفایی جلبک ها محسوب شود.

این مقام حفاظت از محیط زیست ایران همچنین گفته که اقدامات متعددی از جمله 14 مصوبه در کمیسیون زیربنایی دولت برای مقابله با پدیده جلبکی تصویب شده است.

مژگان جمشیدی روزنامه نگار در تهران به بخش فارسی بی بی سی گفت: “همه این ها در حد حرف است، با توجه به اینکه که پدیده فیتوپلانکتون ها می تواند در حد یک فاجعه ملی و منطقه ای باشد و می تواند در کل شیلات منطقه را نابود کند، هنوز اقدام موثر و جدی در این زمینه صورت نگرفته است”.

خانم جمشیدی همچنین گفت: “در اجلاس اخیر کویت که به همین منظور تشکیل شده اعلام کرده اند که در چهار ماه اخیر در حدود 700 تن ماهی در سواحل امارات از بین رفته است، اما هنوز میزان تلفات آبزیان در سواحل جنوبی ایران رسما اعلام نشده است”.

 

گردش طبیعی آب در خلیج فارس، رسوبات و تمام آلاینده ها را به طرف سواحل جنوبی می برد که بیشتر در انحصار عربستان سعودی و امارات است.

معاون دریایی سازمان محیط زیست گفته است که گسترش پدیده جلبکی ناشی از حرکت شناورها در منطقه نیست و آن را ناشی از توفان گنو در سال گذشته ذکر کرده است.

اما آقای کهرم نظر دیگری در این باره دارد و می گوید: “بنده این نظر را رد می کنم، به خاطر این که توفان گنو اگر این جلبک ها را به خلیج فارس کشانده باید مدت ها قبل شکوفه های آنها را مشاهده می کردیم.”

وی افزود:”مسئله این است که کشتی هایی که عازم خلیج فارس هستند، مقدار زیادی آب را در مبدا خودشان وارد انبارها برای حفظ تعادل کشتی می کنند که وقتی به سواحل جنوبی خلیج فارس در ایران می رسند، آنها را بدون هیچ نظارتی داخل آب رها می کنند و هیچ سازمانی هم نیست که جلوی این عمل غیرقانونی کشتی ها را بگیرد”.

مقامات سازمان حفاظت از محیط زیست ایران اذعان می دارند که پدیده توده جلبکی در سواحل شمالی مانند رشت، انزلی و گرگان هم دیده شده است. این پدیده می تواند به موجودات آبزی آسیب برساند و گونه هایی که تحرک کمتری دارند بیشتر در معرض آسیب قرار می گیرند.

سمینار بین المللی دیپلماسی علم و فناوری درهند

دهلی نو – ایرنا – سمینار بین المللی دیپلماسی  علم و فناوری برای توسعه پایدار در کشورهای درحال توسعه صبح روز سه شنبه با حضور ایران در هندوستان آغاز شد.

 
d

به گزارش ایرنا، دراین سمینار چهار روزه که با محوریت کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در شهر گورگائون در نزدیک دهلی نو شروع شد 39 کارشناس برجسته علم و فناوری از 26 کشور جهان با هدف بررسی راه کارهای استفاده از علم و فناوری برای دستیابی به توسعه پایدار درکشورهای درحال توسعه به گفتگو و تبادل نظر می پردازند. 

نخستین سمینار بین المللی دیپلماسی علم و فناوری با ابتکار و پیشنهاد جمهوری اسلامی ایران دو سال پیش با حضور 20 کشور در تهران برگزار شد. 

در سمینار هند ˈعلی مرتضی بی رنگ ˈ معاون امور بین الملل و تبادل فناوری معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری کشورمان حضور یافته است .

وی با تشریح ارتباط دیپلماسی علم و فناوری با توسعه پایدار و همچنین سیاست گذاری و تجربیات کشورها در این زمینه گفت: جمهوری اسلامی ایران در میان کشور های عضو عدم تعهد و درحال توسعه در زمینه دیپلماسی علم و فناوری پیشتاز بوده و تجربیات و برنامه های زیادی در سال های گذشته داشته است که می تواند آن را در اختیار دیگر کشورها قرار دهد. 

ایران از جمله کشورهایی است که رایزن فناوری و علمی به کشورهای دیگر اعزام می کند. 

استفاده از ظرفیت های دستگاه دیپلماسی و نمایندگی های جمهوری اسلامی ایران در خارج برای توسعه همکاری های علمی و فناوری از دیگر برنامه های کشورمان در زمینه دیپلماسی علم و فناوری برای توسعه پایدار در کشورهای در حال توسعه است. 

طراحی برنامه های آموزشی ویژه برای دیپلمات ها، سیاست گذاران ، دانشگاهیان، روزنامه نگاران و سایر افراد و گروه های موثر بر نقش علم و فناوری، پشتیبانی از تمام کشورها در زمینه های برنامه ریزی، ظرفیت سازی و مشارکت برای سیاست گذاری در این بخش، انتقال تجربیات ، بررسی نیازها و یافتن راهکارهای جدید از جمله اهداف و برنامه های سمینار جاری در هندوستان به شمار می آید. 

در این سمینار کارشناسان و صاحب نظران در امور مختلف علم و فناوری از 26 کشور از جمله هند، ایران، اندونزی، عراق، ژاپن، مالزی، آلمان، پاکستان ،سوئیس، سوریه و آمریکا حضور دارند. 

در دهه گذشته حدود 50 سمینار، کارگاه بین المللی و دوره های آموزشی در زمینه نقش علم و فناوری در توسعه پایدار در کشورهای در حال توسعه برگزار شده اما استفاده از ظرفیت های دیپلماتیک دراین بخش موضوع تازه ای است که با ابتکار ایران از سال 1390 مطرح و پیگیری شده است. 

نقش مراکز علمی در توسعه مبتنی بر دانش و جایگاه علم و فناوری در جنبش عدم تعهد و دیگر کشورهای درحال توسعه از دیگر محورهای مورد بررسی در این سمینار است. 

در حال حاضر کشورهای درحال توسعه برای دستیابی به توسعه پایدار با موانع و مشکلاتی در زمینه های مختلف از جمله در انرژی، آب ، بهداشت ، تغییرات آب و هوایی و امنیت غذایی مواجه هستند و تلاش می کنند از ظرفیت های دیپلماتیک در زمینه علم و فناوری برای تحقق توسعه پایدار استفاده کنند. 

آساق ** 2167 ** 275 **

نشست تخصصی مدیریت حوادث و کاهش خسارات بلایای طبیعی

 

 

 

 81127042-5631706

نشست تخصصی مدیریت حوادث و بلایای طبیعی با حضورایران در دهلی

دومین نشست منطقه ای گروه کارشناسی توسعه ظرفیت ها برای مدیریت اطلاعات و مقابله با حوادث طبیعی درجنوب و جنوب غرب آسیا روزهای 27-28 فروردین  با حضور و مشارکت ایران و و نمایندگان ده کشور منطقه و تعدادی از نمایندگی های سازمانهای بین المللی دردهلی برگزار شد.

در سخنرانی های افتتاحیه پور محمدی معاون برنامه ریزی معاونت نظارت راهبردی ریاست جمهوری از ایران ، نایاک قائم مقام وزیر علوم زمین هند و ناجش کومار مدیر اسکاپ منطقه و شلمیکا سیریمانی مدیر بلایای طبیعی اسکاپ …در خصوص حوادث غیر منتظره در منطقه غرب آسیا سخنانی ایراد کردند. دراین نشست که با حضور همه اعضای این گروه برگزار شد، سید ˈحمید پورمحمدی ˈ که ریاست نشست را به عهده داشت طی سخنانی به تجارب ارزشمند و توانمندی های بالای جمهوری اسلامی ایران در مقابله با بلایای طبیعی اشاره کرد.

وی گفت : مقابله با بلایای طبیعی نیازمند همکاری های منطقه ای، فرامنطقه ای و بین المللی است و کشورها باید تجارب خود را در این زمینه به اشتراک بگذارند و آن را به دیگران انتقال دهند. جمهوری اسلامی ایران با توجه به اینکه در مواجهه با بلایای طبیعی مانند زمین لرزه، سیل و توفان های مخرب تجربیات زیادی داشته به همین علت در زمینه مدیریت بلای طبیعی از دانش فنی و قابلیت بالا در مدیریت زیرساخت ها برخوردار است و نیز آمار فراوانی در اختیار دارد.

در این نشست منطقه ای نمایندگان کشورهای عضو کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه ( ESCAP )، نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد، سازمان اکو و مقام های مسوول هند، با بیان تجارب خود در زمینه مقابله با حوادث طبیعی، انتقال تجارب به اعضا و همکاری های بیشتر در این زمینه را خواستار شدند.

گروه کارشناسی توسعه ظرفیت برای مدیریت و مقابله با سوانح طبیعی در جنوب و جنوب غرب آسیا به پیشنهاد ایران از دو سال پیش با تصویب در نشست اسکاپ ، با هدف زمینه سازی ایجاد مرکز اطلاعات بلایای طبیعی که قرار است مقر آن در کشورمان باشد، تشکیل شده است.  اعضا همچنین زمین لرزه، سیل، خشکسالی و رانش زمین را مهمترین بلایای طبیعی منطقه عنوان و مقرر کردند مرکز مدیریت اطلاعات بلایای طبیعی آسیا و اقیانوسیه در پایتخت ایران باید تمرکز خود را بر روی اولویت های فوق قرار دهد.

متخصصان ایرانی از نهادها و سازمان های ذیربط از جمله معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری، وزارت راه ، وزارت مسکن و شهرسازی، سازمان جغرافیایی و نقشه برداری و سازمان مدیریت بحران کشور در نشست کارشناسی دهلی نو توانمندی ها و ظرفیت های تخصصی و تجربیات جمهوری اسلامی ایران را در مقابله با بلایای طبیعی تبیین کردند.

با توجه به اینکه ایران در مواجهه با بلایای طبیعی مانند زمین لرزه، سیل ، خشکسالی و توفان های مخرب تجربیات زیادی دارد و در زمینه مدیریت سوانح از دانش فنی و قابلیت بالا برخوردار است ، کشورهای منطقه تاکید دارند محوریت مدیریت حوادث و بلایای طبیعی منطقه به کشورمان واگذار شود.

این کشورها با توجه به موقعیت جغرافیایی و آب و هوایی هر سال در معرض حوادث طبیعی مختلف از جمله سیل، سونامی، زمین لرزه و رانش زمین قرار دارند و همکاری و انتقال تجارب برای پیشگیری و مقابله با این حوادث از مهمترین اهداف نشست های منطقه ای به شمار می آید.

UNESCAP AJAM

 کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه (اسکاپ) جهت راه اندازی مرکز مدیریت اطلاعات بلایای طبیعی منطقه در ایران مصوبه داشته است  جمهوری اسلامی ایران با توجه به اینکه در مقابله با بلایای طبیعی تجربیات زیادی داشته به همین علت محوریت مدیریت اطلاعات و مقابله با حوادث غیر مترقبه منطقه آسیا و پسفیک  APDIM به کشورمان واگذار شده است .و این مرکز قرار است در تهران تاسیس شود. جمهوری اسلامی ایران یکی از اعضای مهم کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه موسوم به اسکاپ (ESCAP ) است که با همکاری کشورهای منطقه و اعضای اسکاپ، مقدمات لازم را برای تشکیل مرکز مدیریت اطلاعات بلایای طبیعی فراهم شده است.

دراین مرکز سازمان های تخصصی ایران در زمینه پیشگیری و مقابله با حوادث و بلایای طبیعی مشارکت دارند که از جمله می توان به معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری، سازمان مدیریت بلایای طبیعی و سازمان جغرافیایی کشور اشاره کرد. دراین مرکز قرار است تجربیات، قابلیت ها و توانمندی های کشورها و سازمان های عضو در پیشگیری و مقابله با حوادث و بلایای طبیعی جمع آوری و در اختیار دیگر کشورها قرار گیرد.  گروه کارشناسی توسعه ظرفیت برای مقابله با سوانح طبیعی در جنوب و جنوب غرب آسیا به پیشنهاد ایران از دو سال پیش با تصویب در نشست اسکاپ تشکیل شده و اولین اجلاس این گروه در شهر آلماتی برگزار گردید.

 10  کشور شامل ایران، هند، پاکستان، افغانستان، بنگلادش، بوتان، نپال، مالدیو، سریلانکا و ترکیه در این گروه عضویت دارند و همگی عضو کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه موسوم به اسکاپ (ESCAP ) هستند.

سومین نشست این گروه قرار است در تایلند برگزار شود. این کشورها با توجه به موقعیت جغرافیایی و آب و هوایی هر سال در معرض حوادث طبیعی مختلف از جمله سیل، سونامی، زمین لرزه و رانش زمین قرار دارند و همکاری و انتقال تجارب برای پیشگیری و مقابله با این حوادث از مهمترین اهداف نشست های منطقه ای به شمار می آید. 

ایجاد مسیر ارتباطی میان افغانستان، ایران و هندوستان از طریق بندر “چابهار”

81127042-5631706

 سایت “المانیتور” با اشاره به آمادگی ایران و هندوستان برای گسترش روابط تجاری و اقتصادی به این موضوع می پردازد که پس از گذشت یک دهه از تعویق ایجاد شده در ایجاد مسیر ارتباطی میان افغانستان، ایران و هندوستان از طریق بندر “چابهار” این پروژه در حال تکمیل شدن است.

 

به گزارش “تدبیر”، سایت تحلیلی “المانیتور” با اشاره به اعلام آمادگی هندوستان برای گسترش همکاری با ایران در زمینه حمل و نقل می افزاید:”علاوه بر هند، افغان ها نیز اخیرا اشاره کرده اند که آمادگی امضای قرارداد سه جانبه با ایران و هندوستان را دارند و به احتمال زیاد توافق نهایی ماه آینده صورت خواهد پذیرفت.”

 persian gulf map

“المانیتور” در ادامه با ابراز خوش بینی درباره امکان تقویت روابط سه کشور در حوزه حمل و نقل می افزاید:”به احتمال زیاد ایران، افغانستان و هندوستان موافقت به تعویق افتاده حمل و نقل را نهایی خواهند کرد. این موضوع می تواند دروازه های بیش تری را به روی اقتصاد ایران و هندوستان و تعامل دو کشور بگشاید.”

 

“المانیتور” با اشاره به تاثیر مخرب تحریم های بین المللی وضع شده علیه ایران بر روابط اقتصادی دو کشور ایران و هندوستان و تاثیر مثبت لغو بخش عمده ای از تحریم های وضع شده پس از توافق موقت هسته ای ایران و کشورهای عضو گروه 1+5 در ماه نوامبر گذشته می افزاید:”از سال 2005 میلادی به این سو ایران و هندوستان به دلیل تحریم های وضع شده از سوی دولت امریکا علیه ایران نتوانسته اند روابط تجاری خود را گسترش دهند. طبق توافق اولیه حاصل شده قرار بود تا بندر “چابهار” به عنوان گذرگاهی اقتصادی و استراتژیک میان سه کشور ایران، افغانستان و هندوستان مورد بهره برداری قرار گیرد. بندر چابهار ایران به سواحل “مکران”راه دارد و تنها بخشی است که مستقیما به اقیانوس هند متصل است و از این نظر می تواند برای تجارت هندوستان مفید فایده باشد.

دهلی نو پیش تر متعهد شده بود تا 100 میلیون دلار برای ایجاد مسیر ارتباطی در چابهار سرمایه گذاری کند. اکنون اما هندی ها درصدد جبران تاخیر خود در اجرای تعهدات شان برآمده اند. گرچه توافق هسته ای ایران در مرحله کنونی موقت است اما هندوستان اشتیاق زیادی از خود برای گسترش روابط با ایران نشان داده است و در این باره خوش بین می باشد.”

المانیتور در بخش پایانی این مطلب روابط میان ایران و هندوستان در سال 2014 میلادی را پرچالش ترین رابطه می داند و می افزاید:”سال 2014 میلادی سالی پرچالش برای هندوستان و ایران خواهد بود چرا که وضعیت همسایگان مشترک هر دو کشور نامشخص است. اکنون افغانستان پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری وضعیت تازه ای را تجربه خواهد کرد و نیروهای خارجی قرار است آن کشور را ترک کنند هم چنین احتمال وقوع حملات تروریستی در مرز پاکستان و افغانستان نیز یکی دیگر از چالش های عمده پیش روی آن کشور است.”

مطالب مرتبط

ریل هندی‌ در ایستگاه ایران

معامله “گازی-آمونیاکی” ایران و هند

زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود.

jeld ketab hekmat .ajam

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود

وین بحث با ثلاثه غساله می‌رود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت

کار این زمان ز صنعت دلاله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند

زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر

کاین طفل یک شبه ره یک ساله می‌رود

آن چشم جادوانه عابدفریب بین

کش کاروان سحر ز دنباله می‌رود

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز

مکاره می‌نشیند و محتاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از گلستان شاه

و از ژاله باده در قدح لاله می‌رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین

غافل مشو که کار تو از ناله می‌رود.

فرهنگ ایران و تأثیر آن در شبه‌قارّه هند

هرچه اقتدار یک فرهنگ بیشتر باشد تأثیر آن در سایر کشورها و آفاق و اقطار بیشتر خواهد بود. فرهنگ‌ها به چشمه‌های جوشانی می‌مانند که در یک جا محدود نمی‌مانند و بسته به قوت و قدرتشان تا سرزمین‌های دور گسترش پیدا می‌کنند.

فرهنگ ایران و تأثیر آن در شبه‌قارّه هند

هرچه اقتدار یک فرهنگ بیشتر باشد تأثیر آن در سایر کشورها و آفاق و اقطار بیشتر خواهد بود. فرهنگ‌ها به چشمه‌های جوشانی می‌مانند که در یک جا محدود نمی‌مانند و بسته به قوت و قدرتشان تا سرزمین‌های دور گسترش پیدا می‌کنند. فرهنگ ایران نیز چنین قدرت و قابلیتی داشته است. یکی از سرزمین‌ها و قلمروهایی که از دیرباز میدان حضور فرهنگ ایران بوده شبه قاره هند است. ما، در بحثی فشرده، می‌خواهیم فرهنگ ایران را در آینه بزرگ شبه قاره هند تماشا کنیم. می‌خواهیم خودمان را در آینه دیگران ببینیم. کاری که می‌کنیم شبیه کار کسی است که در چشم طرف مقابلش چشم می‌دوزد و با نگاه در مردمک چشم او تصویر خویش را می‌بیند. ما می‌خواهیم فرهنگ ایران را در هند ببینیم. می‌خواهیم، از راه «دیگری‌شناسی»، «خود‌شناسی» کنیم.فیخته (۱۷۶۲-۱۸۱۴م)، فیلسوف معروف آلمانی، در فلسفه خود نظریه‌ای دارد که با دو تعبیر «من» و «جز من» بیان می‌شود. او می‌گوید: ما برای شناخت خود باید به خود تعیّن بخشیم. تعیّن بخشیدن به خود به‌معنای محدود کردن خود است. محدود کردن خود به‌معنای تعیّن بخشیدن به غیر خود است. بنابراین، شناخت و معرفت احتیاج به دو پایه دارد: «من» و «جز من». «من» هنگامی می‌تواند خود را بشناسد که با «جز من» روبه‌رو شود. در فلسفه فیخته، «من» و «جز من» دو روی یک سکّه‌اند و لازم و ملزوم یکدیگرند. «من»، تا وقتی که به خود پی نبرده باشد و خود را برننهاده باشد، وجود ندارد و زمانی «هست» می‌شود که به خود پی برده باشد؛ پی بردن به خود به‌معنای این است که «جز من» را برابر خود نهاده باشد. این «برنهاد» و «برابرنهادِ» من و جز من اساس فلسفه فیخته است و همان مفهومی است که در فلسفه هگل هم دیده می‌شود. ما نیز در اینجا می‌خواهیم خود را از طریق شناخته دیگری بشناسیم و این «دیگری» در بحث امروز ما فرهنگ و تمدن شبه قاره است.در همین آغاز سخن، چند ملاحظه را باید ذکر کرد:

۱. مراد ما، از شبه قاره، هند و پاکستان و بنگلادش امروز است. وقتی می‌گوییم «شبه قاره» و حتی وقتی می‌گوییم «هند» مرادمان مجموع این سه سرزمین است و، اگرچه امروز هند منحصراً به بخش اعظمِ آن قلمرو اطلاق می‌شود، ما اصطلاح تاریخی را مراد می‌کنیم.

۲. اگرچه بحث ما اختصاص به تأثیر فرهنگ ایران در شبه قاره دارد، نباید فراموش کنیم که فرهنگ شبه قاره هم در فرهنگ ایران تأثیر کرده و این تأثیر دوسویه و متقابل بوده است. تأثیری که فرهنگ شبه قاره در ایران نهاده احتیاج به بحثی مستقل دارد و در اینجا فقط برای آنکه اشاره‌ای کرده باشیم از کتاب کلیله و دمنه و بازی شطرنج و کتاب سند هند (در ریاضیات و نجوم) و کتاب التحقیق ما للهند ابوریحان بیرونی (در مردم‌شناسی هند) نام می‌بریم و اشاره‌ای می‌کنیم به اینکه بیرونی، در حدود هزار سال پیش، چهل سال از عمر خود را به پژوهش در فرهنگ و تمدن هند اختصاص داد و در فهرستی که از آثار خود به دست داده می‌بینیم که، از میان صد کتابی که او نوشته است، ۲۷ عنوان به هند مربوط می‌شود. نیز اشاره می‌کنیم به کتاب جوگ بسشت که آن را میرفندرسکی (۹۷۰-۱۰۵۰ق) از سانسکریت به فارسی ترجمه کرد.

ارقام هندی نیز، که همان ارقام عربی (۱ و ۲ و ۳ و…) است و ما همه می‌شناسیم، از طریق ایران و کشورهای اسلامی به اروپا رفته است. لغات فراوان سانسکریت در زبان فارسی را هم در بررسی این رابطه دوسویه نباید از یاد برد. نمونه‌های دیگر نیز بسیار است که هر یک نشانه و دلیلی است بر تأثیر فرهنگ و تمدن شبه قاره در فرهنگ و تمدن ما.

۳. در طول تاریخ ایران، خصوصاً در دوران اسلامی، هند میدان وسیع سیاحت و تجارت و دانش‌اندوزی و ارائه فضل و علم و هنر برای ایرانیان بوده است. اگر بخواهیم جایگاه هند را برای دانشمندان و اهل فکر و ادب در ایران گذشته تصوّر و تصویر کنیم، از یک جهت، می‌توانیم هند را به دنیای غرب برای امروز کشورهایی نظیر ایران تشبیه کنیم؛ یعنی همچنان‌که امروزه علما و خواص برای علم‌آموزی یا مقاصد دیگر به فکر سفر به کشورهای غربی‌ می‌افتند، در گذشته، به فکر سفر به هند می‌افتادند.رفتن به هند چندان شوق‌انگیز بوده که شاعری مانند فیّاض لاهیجی می‌گوید:

حبّذا هند کعبه حاجات
هرکه شد مستطیع فضل و هنر
    

خاصه یاران عافیت‌جو را
رفتن هند واجب است او را
 

این نمونه‌ای است از توجه و گرایشی که در میان ایرانیان فرهیخته به هند وجود داشته است. در این «تشبیه هند به غرب» باید توجه داشت که یک تفاوت بسیار مهم و اساسی میانِ مهاجرت یا سفر کردنِ دانشمندان و علما و هنرمندان و روشنفکران گذشته ما به هند و رفتن دانشجویان و استادان ما به دنیای غرب وجود داشته و آن این است که در آن زمان که ایرانیان به هند می‌رفتند، دو تمدن «ایرانی» و «هندی» هم‌سنگ و هم‌تراز و همتای یکدیگر بودند و یکی بر دیگری تفوّق و حتی ادّعای غلبه نداشت. اوج این رفت‌و‌آمدها، که در دوران صفویه ایران و گورکانیان هند است، دورانی است که آن دو قدرتْ دو قدرت متوازن‌اند و هیچ‌یک از بالا به دیگری نگاه نمی‌کند. دو فرهنگ از نظر معنوی همگون‌اند و ارزش‌های یکی نزد دیگری خوار انگاشته نمی‌شود. مناسبات دو دربار و دو کشور و دو ملت به نحوی بوده که پادشاهی مانند همایون وقتی‌که در هند دستش از سلطنت کوتاه می‌شود به دربار شاه طهماسب صفوی پناه می‌آورد و شاه طهماسب نیز دوازده‌هزار سپاهی قزلباش را با او همراه می‌کند و او را به هند برمی‌گرداند و کمک می‌کند که او دوباره به سلطنت برسد. حتی همایون در مدتی که در ایران بوده خود به تعلیم خوشنویسی و زبان فارسی و شعر در دربار صفوی اشتغال داشته و با خود جمع کثیری از هنرمندان را به هند ‌برده و شاه طهماسب هم از او درخواست‌هایی کرده که همه آنها به گسترش فرهنگ ایران در هند منتهی می‌شده است.

پیشینه روابط ایران و هند

در حدود سال ۱۵۰۰قبل از میلاد مسیح، یعنی ۳۵۰۰سال پیش، اقوامی که در آسیای مرکزی در منطقه خزر و قفقاز بودند و به آریایی موسوم بودند، از شمال به جنوب سرازیر شدند. بخشی از این اقوام در ایران ماندند و «ایرانی» نام گرفتند و بخشی از آنها جنوبی‌تر شدند و به سند رفتند و «آریایی‌های هند» شدند. بنابراین می‌توان گفت که ریشه‌های عمیق هند و ایران در اعماق تاریخ یکی است و، به تعبیری، ما با بسیاری از مردم شبه قاره از نظر تاریخی و نژادی پسرعموییم.

در طول تاریخ طولانی مناسبات ایران و هند، مهاجرت‌های گوناگونی صورت گرفته و عده زیادی از ایرانیان به مناسبت‌های مختلف به هند مهاجرت کرده‌اند. یکی از این مهاجرت‌ها مهاجرت جمعی از زرتشیان بعد از آمدن اسلام به ایران است. زرتشتیان سه دسته شدند: عده زیادی مسلمان شدند، عده‌ای مسلمان نشدند و در ایران ماندند و جزیه پرداخت کردند، و عده‌ای هم ترجیح دادند که از ایران مهاجرت کنند و به کشورهایی مانند هند و چین بروند. جمع قابل توجهی از زرتشتیان ایران، در حدود قرن ۸میلادی، از ایران به هند مهاجرت کردند و به شهری از ایالات گجرات هند به نام «سنجان» وارد شدند و از آنجا به شهرهای دیگر در همان ایالت و به دیگر نقاط هند رفتند.۳از آن دوره، پنج کتیبه به زبان پهلوی در هند باقی مانده که خطوط پهلوی دوتای آنها هنوز هم قابل خواندن است. این زرتشتیانِ مهاجر به هند را «پارسیان» می‌نامند که برای خود تاریخی طولانی دارند. امروزه پارسیان در هند اقلیتی مؤثرند و در شهرهای بزرگی مانند بمبئی آثار حضور علمی و اقتصادی آنها معروف و مشهود است.

در دوره اسلامی نیز کوچ‌ها و مهاجرت‌های متعددی از ایران به هند صورت گرفته است. دسته‌ای از این مهاجرت‌ها به‌سبب جنگ‌ها و فتوحات بوده و دسته‌ای هم ناشی از اوضاع و احوال سیاسی و اجتماعی. در فتح هند توسط محمد ابن قاسم در صدر اسلام، وقتی که وی سند را فتح کرد و دروازه هند را به روی مسلمانان گشود، مسلمان‌هایی از همه مناطق اسلامی از جمله ایران به‌صورت یک مهاجرت دسته‌جمعی وارد هند شدند. این مهاجرت به ضرورت و اقتضای فتح هند بود زیرا پس از هر فتحی عده‌ای برای اداره فتوحات به سرزمین فتح‌شده مهاجرت می‌کنند. مهاجرت دوم در اواخر قرن چهارم صورت گرفت. وقتی‌که سبکتکین، پدر سلطان محمود، و خود سلطان محمود غزنوی از خراسان به سمت هند حرکت کردند و در جنگ‌های طولانی بخش‌های وسیعی از هند را به تصرف درآوردند، توانستند بعد از چند دهه حکومتی مانند حکومت غوریان در هند تأسیس کنند. با فتح بخش‌هایی از هند توسط محمود غزنوی خیل عظیمی از ایرانیان به هند رفتند. سفر ابوریحان بیرونی نتیجه همین فتوحات سلطان محمود در هند است. از اتفاقات دیگری که سبب شد تا عده زیادی از ایرانیان به هند مهاجرت دسته‌جمعی کنند حمله مغول و حمله تیمور به ایران بود. بر اثر حمله تیمور، به‌طور مثال، هفتصد نفر از سادات همدان در یک مرحله و ده سال بعد از آن سیصد نفر دیگر از همانان به زعامت و ریاست میرسیدعلی همدانی از همدان به کشمیر رفتند. میرسیدعلی «امیرالامراء» و در واقع همه‌کاره کشمیر بود و او را در کشمیر «امیرکبیر» لقب داده بودند. او را به «علی ثانی» نیز ملقب کرده‌اند. علامه اقبال لاهوری درباره میرسیدعلی گفته است:

آفرید آن مرد ایران صغیر
خطه را آن شاه دریا‌آستین
    

با هنرهای غریب و دلپذیر
داد علم و صنعت و تهذیب ودین
 

این یکی از نتایج مهاجرت‌هایی است که در دوره تیمور صورت گرفته است. در دوران صفویه ما شاهد مهاجرت‌هایی هستیم که ناشی از اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران است. دوران صفویه دوران ثبات و امنیت و رشد علم و دین فرهنگ و تمدن در ایران بوده است. با این همه، برخی نیز آن اوضاع و احوال حاکم بر دوران صفوی را نمی‌پسندیدند. اینان اغلب مهاجرت‌های دسته‌جمعی به هند کرده‌اند. گاهی این مهاجرت‌ها ناشی از نارضایتی آنان از زندگی در ایران بوده و گاهی به امید دست یافتن به زندگی بهتر در هند. به هر حال، سبب این کوچ‌ها نوعی رانده شدن از سویی و خوانده شدن از سوی دیگر بوده است. در سلسله‌های پادشاهان مسلمان هند، امیران و پادشاهان فارسی‌زبان و فارسی‌دان با رونقی که دربارهای آنان داشته به شاعران احترام فراوان می‌گذاشتند. در دربار جلال‌الدین اکبر، شاه بزرگ سلسله گورکانی، فقط ۱۵۰شاعر فارسی‌گو حاضر بوده‌اند که این همه حاکی از توجهی است که به شاعران و نویسندگان و هنرمندان می‌شده است. البته جماعات مهاجر، جز طبقه شاعران، از گروه‌های دیگر، خصوصاً صوفیه و عرفا، نیز بوده‌اند. در احوال حافظ می‌خوانیم که شاه محمود دکنی از حافظ دعوت کرد تا به هند سفر کند و حافظ نیز تا جزیره هرمز رفت اما از سفر منصرف شد و به شیراز باز گشت.

آثار حضور ایرانیان را در هند به صورت‌های مختلف می‌توان دید. سلاطین مسلمان و حتی ایرانی‌الاصلْ سلسله‌های بزرگ حکومتی در نقاط مختلف هند یا حکومت‌های سراسری در هند تشکیل دادند. مورخان ۳۲سلسله حکومتی مسلمان را در هند برشمرده‌اند که بسیاری از آنان ایرانی بوده‌اند. بازرگانان و مردان حکومتی و سپاهیان و نظامیان و سپه‌سالاران و صدراعظم‌ها و امیران و والیان و سیاست‌مداران زیادی نیز از ایران به هند کوچیده‌اند و در آنجا زندگی کرده‌اند و نام بسیاری از آنان در تاریخ‌ها ثبت شده است. پزشکان و فقیهان و قاضیان و دانشمندان و نویسندگان و هنرمندان نیز در طول یک تاریخ طولانی از ایران به هند رفته‌اند. حضور ایرانیان و مخصوصاً مردمان شرق ایران در هند چندان بوده که ابن بطوطه در سفرنامه خود وقتی‌که از هند یاد می‌کند می‌گوید: همه خارجیان را در هندوستان «خراسانی» می‌نامند،از اینجا معلوم می‌شود که حضور خراسانیان در هندوستان چندان زیاد بوده که «خراسانی» به‌معنای «غیر هندی» بوده است. باید توجه داشت که مهاجرت ایرانیان به هند مهاجرتی سازنده بوده، نه ویرانگر. ایرانیان، برخلاف انگلیسی‌ها که در دوران استعمار به هند قدم نهادند، برای استعمار هندیان به هند نرفتند. ایرانیان برای غارت هند و نابود کردن فرهنگ هند به هند نرفتند. آنان به هند رفتند و در همه شئون دینی و معنوی و علمی و فلسفی و فرهنگی و هنری و تمدنی به تمدن هند غنا بخشیدند. درباره ایرانیانی که به هند مهاجرت کرده‌اند کتاب‌ها و مقالات متعددی نوشته شده است.

جلوه‌های فرهنگ ایران در هند

شعر و ادب. یکی از میدان‌های وسیع و شاید وسیع‌ترین میدان حضور ایرانیان در هند عرصه زبان و ادبیات فارسی، به‌ویژه شعرِ فارسی، است. منزلت زبان فارسی در شبه قاره قدیم چیزی است قابل مقایسه با منزلتی که زبان انگلیسی در شبه قاره امروز دارد. همانطور که امروز زبان انگلیسی در شبه قاره زبان رسمی حکومتی و زبان مدرسه‌ها و دادگاه‌هاست و قراردادها را علاوه بر زبان ملی به زبان انگلیسی می‌نویسند و همه اهل علم و فرهنگ و فضل و دانشگاهیان و دانشجویان به خواندن زبان انگلیسی روی می‌آورند، روزگاری نیز زبان فارسی در هند چنین جایگاهی داشته است. در واقع، زبان انگلیسی جانشین زبان فارسی در هند شده است. 

در دوره گورکانیان، که اوج حضور و نفوذ فرهنگ ایران در هند بوده است، زبان فارسی زبان خاندان‌های تربیت‌یافته بوده و دانستن آن نشانه فرهیختگی و تجدّد محسوب می‌شده است. درباریان با یکدیگر به زبان فارسی صحبت می‌کردند و سلاطینی، مانند بابر، خود به زبان فارسی شعر می‌گفتند. شمار شاعرانی که از ایران به هند رفته‌اند، بدون اغراق، چندین هزار نفر بوده است. از هر شهری از ایران شاعرانی داشته‌ایم که به هند رفته بوده‌ و در آنجا شهرت پیدا کرده بودند و در آنجا محترم بودند. کسانی چون عرفی شیرازی، صائب تبریزی یا اصفهانی، کلیم کاشانی یا همدانی، طالب آملی، نظیری نیشابوری، قدسی مشهدی، غزالی مشهدی، سلیم تهرانی، شاپور تهرانی، صیدی تهرانی، حزین لاهیجی، دیگران. تقریباً از هر شهر مهم و آباد ایران ده‌ها شاعر به هند رفته‌اند. این شاعران در آن سرزمین سبکی در شعر به‌وجود آورده‌اند که به «سبک هندی» معروف است و هنوز هم هواخواهانی دارد و آثارش حتی در شعر امروز ایران هم محسوس است. غیر از شاعران ایرانی که به هند سفر کرده‌اند در خود هند شاعران هندی‌الاصل فارسی‌گوی درجه اول و بزرگی به‌ظهور رسیده‌اند که از میان آنان باید به امیرخسرو دهلوی، فیضی دکنی، غنی کشمیری، غالب دهلوی، بیدل دهلوی، و اقبال لاهوری اشاره کنیم که هریک از اینان برای خود عظمتی دارند. از بیدل دهلوی یکصدهزار بیت شعر به‌جا مانده است. ما می‌دانیم که کتاب‌های مفصّلی چون شاهنامه فردوسی و مثنوی مولوی هر یک حدوداً شامل ۲۵تا ۳۰هزار بیت است، اما از بیدل چهار برابر آنان شعر به‌جا مانده است.

 شاعر دیگر اقبال لاهوری است. در اینجا مناسب است غزلی از بیدل و غزلی از اقبال را شاهد بیاوریم تا گواه این مدعا باشند که زبان و ادب فارسی در هند به پایه و منزلتی والا و بالا رسیده بوده است. ذکر این نکته هم بر شگفتی ما خواهد افزود که زبان مادری این دو شاعر فارسی نبوده است.

بیدل می‌گوید:

چنین کشته حسرت کیستم من؟
نه شادم، نه محزون، نه خاکم، نه گردون
نه خاک‌آستانم، نه چرخ‌آشیانم
اگر فانی‌ام، چیست این شور هستی؟
بناز ای تخیل! ببال ای توهّم!
هوایی در آتش فکنده‌ست نعلم
نوایی ندارم، نفس می‌شمارم
بخندید ای قدردانان فرصت!
در این غمکده کس ممیراد، یا رب!
جهان، گو به سامان هستی بنازد
به این یک نفس عمر موهوم بیدل!
    

که چون آتش از سوختن زیستم من
نه لفظم، ‌نه مضمون، چه معنیستم من؟
پَری می‌فشانم، کجاییستم من؟
وگر باقی‌ام، از چه فانیستم من؟
که هستی گمان دارم و نیستم من
اگر خاک گردم، نمی‌ایستم من
اگر ساز عبرت نی‌ام، چیستم من؟
که یک خنده بر خویش نگریستم من
به مرگی که بی دوستان زیستم من
کمالم همین بس که من نیستم من
فنا تهمت شخص باقیستم من
 

این یکی از ساده‌ترین غزل‌های بیدل است.
غزل دیگر غزلی است که در آرامگاه اقبال به زبان فارسی روی سنگ مرمر درخشان در لاهور حک شده است. اقبال می‌گوید:
دم مرا صفت باد فرودین کردند
نمود لاله صحرانشین ز خونابم
بلندبال چنانم که بر سپهر برین
فروغ آدم خاکی ز تازه‌کاری‌هاست
چراغ خویش برافروختم که دست کلیم
در آ به‌سجده و یاری ز خسروان مطلب
    

گیاه را ز سرشکم چو یاسمین کردند
چنان‌که باده لعلی به ساتگین کردند
هزار بار مرا نوریان کمین کردند
مه و ستاره کنند آنچه پیش از این کردند
 در این زمانه نهان زیر آستین کردند
که روز فقر نیاکان ما چنین کردند
 
اینها فقط دو نمونه از هزاران هزار شعر فارسی در هند است که نتیجه تأثیر فرهنگ ایران از طریق زبان فارسی در آن سرزمین است. از نتایجِ دیگرِ حضور زبان فارسی در هند کل‌گیری زبانی به نام «اردو» ‌ست که می‌توان گفت در دامان زبان فارسی زاده شده است. زبان اردو نتیجه اشتراک زبان فارسی و زبان‌های محلی هند است و به قول دکتر تاراچند اردو میراث مشترک هندوان و مسلمانان است.

دین و مذهب. بخش دیگر از تأثیر فرهنگ ایران در هند به گسترش دین اسلام و تشیع مربوط می‌شود. بسیاری از دانشمندان بزرگ و علمای دین، چه پیش از صفویه و چه پس از آن، از ایران به هند رفته‌اند و در آنجا برای گسترش اسلام تلاش کرده‌اند و بسیاری از مردم هند به همّت آنان اسلام آورده‌اند. این دانشمندان کتاب می‌نوشتند و تألیف و ترجمه می‌کردند و درس می‌دادند و مسجد می‌ساختند و معنویت و توحید را در هند گسترش می‌دادند.

عرفان و تصوّف. جلوه دیگری از حضور معنوی ایرانیان در هند به عرفان و تصوف مربوط می‌شود. اصولاً میان روح هندی و تعالیم هندوان از یک‌سو و معارف عرفانی و صوفیانه از سوی دیگر نوعی سنخیت و سازگاری وجود دارد. هندیان معانی بلند اشعار شاعران عارف ما را خیلی خوب درک می‌کردند. گویی این دو ملت، از نظر معنوی و عرفانی، افق واحدی پیش چشم داشته‌اند؛ یکی در هند به زبان سانسکریت یا هندو و دیگری در ایران به زبان فارسی یا عربی. گفته‌اند در قرن ۱۴میلادی نزدیک به دوهزار خانقاه فقط در دهلی و اطراف دهلی وجود داشته است.می‌توان ادعا کرد که اسلام در شرق آسیا با زبان فارسی گسترش یافته است؛ یعنی همانطورکه اسلام با زبان عربی وارد ایران شد با زبان فارسی نیز وارد شبه قاره شد و گسترش شرقی اسلام بیش از آنکه با زبان عربی بوده باشد از طریق زبان فارسی بوده است. ذائقه و فکر هندی اسلام را در زبان و بیان فارسی و به‌ویژه در شعر و نثر صوفیانه و عرفانی فارسی می‌پسندید.

علم. بخش دیگری که به جلوه حضور ایران در هند مربوط می‌شود دادوستدهای علمی است که بین ایران و هند برقرار بوده است. در گذشته، هم ایرانیان از دانش هندی استفاده می کردند و منابع هندی را به عربی و فارسی ترجمه می‌کردند و هم دانشمندان ایرانی به هند می‌رفتند. پزشکان ایرانی به هند سفر می‌کردند و در دربارهای هند از مهارت و دانش آنان استفاده می‌شد. از بزرگانی مانند حکیم ابوالفتح گیلانی، حکیم لطف‌الله گیلانی، حکیم عین‌الملک شیرازی، حکیم مسیح‌الملک شیرازی، حکیم علی گیلانی، و دیگران در کتاب‌های تاریخ هند نام برده‌اند.

معماری. جنبه دیگر معماری هندی است که به وضوح از معماری ایرانی تأثیر پذیرفته است. تأثیر معماری ایران را در مهماری هند حتی از آثار به‌جامانده از دوران قبل از اسلام می‌توان دید. گفته‌اند که ستون‌ها و سنگ‌نوشته‌های دوران آشوکا، از شاهان باستانی هند، تقلید آشکاری از نمونه‌های معماری زمان هخامنشیان در دوران اسلامی است. بسیاری از مسجدها و کاخ‌ها و قلعه‌ها و آرامگاه‌ها به سبک ایرانی ولی با چاشنی معماری هندی ساخته شده‌اند. بهترین نمونه برای کشف شباهت معماری ایرانی و هندی و تصدیق تأثیر معماری ایران در هند بنای «تاج‌محل» است، تاج‌محل نماد فرهنگ و تمدن هند است. در هر جای جهان که بخواهند هند را معرفی کنند کافی است که نام تاج‌محل برده شود و تصویر این بنا نشان داده شود. همه گردشگرانی که به هند سفر می‌کنند حتماً به آگرا می‌روند و بر خود واجب می‌دانند که تاج‌محل را از نزدیک ببینند. این بنای زیبا و تحسین‌برانگیز مانند مرواریدی در مهتاب می‌درخشد. حوض‌ها و گنبد و ساختمان و ستون‌ها، همه، شبیه معماری صفویه و معماری ایرانی است. درباره کلیات و جزئیات این بنای بزرگ و باشکوه کتاب‌ها و مقالات فراوان و مفصلی نوشته‌اند.۷این آرامگاه به فرمان شاه جهان، پادشاه گورکانی، برای همسرش، که ارجمندبانو نام داشته و به ممتازمحل ملقب بوده، ساخته شده است. این بانو که برای شوهر پادشاه خود چهارده فرزند به دنیا آورده بوده نزد او به اندازه‌ای عزیز بوده که شاه جهان چنین بنایی را به‌عنوان آرامگاه او ساخته است. ممتازمحل، ملکه‌ای که در تاج‌محل مدفون است، نوه پسری غیاث بیک اعتمادالدوله تهرانی است که از قزوین به هند رفته و در دربار اکبر صدرالعظم شده است. محققی مانند هرمان گوئتس، که دکتری فلسفه از دانشگاه مونیخ دارد و ۲۴سال در هند زندگی کرده و مدیر موزه‌های هند بوده، در کتاب میراث ایران۸می‌گوید که دو معمار ایرانی مقیم پنجاب این بنا را ساخته‌اند: استاد احمد معمار لاهوری و برادر او استاد حمید لاهوری.

از نمونه‌های فراوان دیگر در معماری هند باید به باغ شالیمار اشاره کرد. در هند، ساختن باغ‌هایی به سبک باغ‌های ایرانی (شبیه باغ فین) معمول و مرسوم بوده است. هم در هند و هم در پاکستان امروز، نمونه‌هایی از این باغ‌ها موجود است.یکی از این باغ‌ها باغ شالیمار (در لاهور) است که از جاذبه‌های معروف پاکستان است و باغی کاملاً ایرانی است. تأثیر هنر و معماری ایران در این باغ به‌وضوح مشاهده می‌شود. نمونه‌های دیگر معماری قلعه‌هاست که برخی از آنها بیننده را به یاد ارگ بم در ایران می‌اندازند. اگر از بعضی آثار معماری هندی تصویر تهیه شود و به بیننده گفته نشود که این اثر در کجای جهان است، بعید است که بیننده بتواند به‌راحتی تشخیص بدهد که آن اثر در ایران نیست. حتی فرشی که امروز مردم پاکستان زیر پا می‌گسترند با فر‌ش‌های ایرانی تفاوتی نمی‌کند.

نقاشی و خوشنویسی و موسیقی. نقاشی ایرانی نیز در نقاشی هندی بسیار تأثیر کرده است. نقاشان بزرگی از ایران به هند رفته‌ و آثار فراوانی ترسیم کرده‌اند. در موزه‌ها و نگارخانه‌ها و نمایشگاه‌ها، گاه، آثاری از هند مشاهده می‌شود که هیچ تفاوتی با نگارگری‌های ایرانی ندارند. در نقاشی، ‌ نقاشانی از مکتب هرات به هند رفتند. عده‌ای از شاگردان کمال‌الدین بهزاد نیز به هند رفتند. حتی خود همایون در دربار ایران نقاشی آموخت. در دربار اکبر کتابی زیر نظر هنرمندان و نقاشان ایرانی طراحی شده است به نام «کتاب حمزه» یا «حمزه‌نامه» که ۱۴۰۰مجلس دارد و عمدتاً نیز کار هنرمند ایرانی، میرسیدعلی تبریزی، است. در خوشنویسی هم وضع به همین‌گونه است. شعر و عرفان و ادبیات با خوشنویسی همزادند. هرجا شعر فارسی و عرفان اسلامی_ایرانی باشد، خوشنویسی هم هست. خوشنویسان مهاجرت‌کرده از ایران به هند فراوان‌اند. در اینجا فقط اشاره‌ای می‌کنیم به مجموعه‌ای از مرقّعات بسیار زیبای خوشنویسان در دربار هند که به آن «مرقّع گلشن» گفته می‌شده و یکی از ذخایر هنری ماست که امروز در ایران نگهداری می‌شود. مرقّع گلشن چندصد صفحه دارد و ظاهراً در زمان نادر به ایران آورده شده است. در میان آثار خوشنویسی فارسی در دوران اسلامی حتماً به مرقّعاتی از شبه قاره بر می‌خوریم که در موزه‌های سراسر جهان (چه در هند، چه در ایران، چه در نیویورک و لندن و پاریس یا حتی کشورهای عربی)، نگهداری می‌شوند. در موسیقی هندی نیز اهل موسیقی اثبات کرده‌اند که در نوع خاصی از موسیقی، که به موسیقی شمال هند معروف است، تأثیر موسیقی ایرانی انکارناپذیر است.

 خاتمه و نتیجه

ما ایرانیان باید، نسبت به عمق و گستره فرهنگ خویش، خودآگاهی پیدا کنیم و بدانیم که ما ملتی چندهزارساله‌ایم که به‌ویژه در طول هزار سال گذشته در یک کشور کهن و بافرهنگ و باتمدن، مانند هند (به معنای اعم کلمه شامل هند و پاکستان و بنگلادش)، این‌گونه حضور و تأثیر داشته‌ایم. فرهنگ ما تا این اندازه زنده و نافذ و مؤثر بوده است. قصد ما در اینجا تحقیق دقیق و جامع در شرح همه ابعاد تأثیر فرهنگ ایران در هند نیست، که این کار دست کم به دانشنامه‌ای چندهزارصفحه‌ای نیاز دارد.اگر بخواهیم راجع به خوشنویسی و اسلام و تشیع و فلسفه و علم و نقاشی و معماری و حتی میناکاری و منبّت‌کاری و فلزکاری و موزائیک‌تراشی و کاشی‌سازی و قالی‌بافی و زری‌دوزی و شال‌بافی و حجّاری و گج‌بری و تذهیب و جواهرسازی و زرگری و… به تفصیل سخن بگوییم، «هفتاد من کاغذ» خواهد شد.

از جلوه‌های دیگر حضور و نفوذ فرهنگ ایران در هند فقط به ذکر سرفصل‌ها اکتفا می‌کنیم: یک جریان جریان فرهنگ‌نویسی فارسی در هند است؛ جریان دیگر تذکره‌نویسی فارسی، یعنی بیان شرح حال شعرا و نمونه هایی از شعر آنان، است؛ دیگری مبحث نسخ خطی موجود در کتابخانه‌های هند است که به تخمین می‌توان حدس زد که تعداد نسخه‌های خطی فارسی در همه کتابخانه‌های شبه قاره از یک میلیون کمتر نباشد. واقعیت دیگر تاریخ‌نگاری به زبان فارسی در هند است تا بدان حد که حتی برخی تاریخ‌های مهم هند را مورخان ایرانی نوشته‌اند و، به هر حال، اگر امروز کسی زبان فارسی نداند نمی‌تواند به تاریخ هند تسلط داشته باشد. آگاهی از تاریخ هند مستلزم تسلط به زبان فارسی است. بخش دیگر ترجمه آثار دینی و ادبی هند از سانسکریت به فارسی است. بخش دیگر ترجمه آثار عربی و ترکی به فارسی است که به‌قلم مترجمان ایرانی در هند ترجمه شده‌اند. در شرح و تفسیرهای عرفانی گفتنی است که در هند فقط بر مثنوی مولوی یکصدوپنجاه شرح نوشته شده که یا هنوز باقی مانده‌اند و یا، اگر از میان رفته‌اند، از آن کتاب‌ها یا آن شارحان در جایی نام برده شده است. به‌نظر می‌رسد در خود ایران نیز این تعداد شرح بر مثنوی نوشته نشده باشد. در حوزه فلسفه در هند، طبق تحقیق اکبر ثبوت، در کتاب فیلسوف شیرازی در هند، فقط بر یکی از کتاب‌های ملاصدرا، به نام شرح الهدایه، هفتاد تعلیقه نوشته شده و بیست رساله نیز در شرح یکی از مباحث آن کتاب در هند تألیف شده است. در هند کسانی بوده‌اند که این کتاب را از حفظ بوده‌اند و خودشان و استادشان و نیز استاد استادشان و استاد استاد استادشان، همه، شرح الهدایه درس می‌داده‌اند. فتح‌الله مجتبایی، که بزرگِ هندشناسان معاصر ایران است، وقتی فهرستی از کتاب‌های ادبیات دینی خود هندوان به فارسی به دست می‌دهد، ۴۵اثر را معرفی می‌کند که از یکی از آنها (راماینه) ۲۴ترجمه به فارسی در دست است.با این همه، اینها فقط بخشی از تأثیر فرهنگ ایران در هند است.

منبع :  دریای پارس parssea

اذعان به بی شرفی فرهنگی جاعلان نام خلیج فارس

 فرا رسیدن روز  روز ملی خلیج فارس  در بهار زیبا و سر سبز  ایران  به همه ایرانیان از استارا- مغان تا بلوچستان و اهواز  شادباش می گویم 

 

یوسف عزیزی بنی طوروف  که در موسسات  مطالعاتی عربی فعال است و  حقوق بسیار بسیار خوبی هم می گیرد آنهم به دلار  یکی از کسانی است که ابزار  دست عده ای ضد ایرانی قرار گرفته است  وی در مقاله اخیر خود در  شبکه العربیه  وابسته به سلطنت طلبان عربستان سعودی (گروه وهابی محافظه کار سنتی سعودی)  غیر از  (وهابی  های سلفی جهادی  که به القاعده می گویند)  وی مدعی شده که :

در ایران بعد از انقلاب مشروطیت  فارس گرایی  در صدد محو اقوام دیگر برآمد و شعارآنان “ایران یک کشور یک نژاد و یک زبان” بود .!!!  

به نقشه نگاه کنید یکی از دهها نقشه که خوزستان را نوشته اند نقشه عربی سال ۱۱۴۲ قمری  خوزستان  نوشته است همان دوره  که ایشان می گوید اهواز  و خوزستان – عربستان  نام داشته است.

اصل نقشه را هم در اینجا ببینید.:  بحر فارس و  ببینید که دریای عرب  هم در اسناد عربی ” بحر محیط العجم نامیده می شده  است. و بحرین که در واقع  سواحل و منطقه قطیف عربستان را هم شامل می شود نیز جزو ممالک ایران نام برده است.

فهرست ممالک ایران در نقشه عربی ۱۱۴۲ قمری نقشه رسمی دولت عثمانی

 

انتظاری بهتر از اینگونه افراد  در شبکه  عربیه  نیست و این گونه قضاوت کردن آنها تعجبی ندارد اما تا آنجایی که اسناد و شواهد نشان می دهد حتی اولترا ناسیونالیستهای فارس گرای افراطی هم  هر گز چنین حرفی نزده اند. هیچ کس از تحقیر سیستماتیک(سازمان یافته و هدفدار) قومی حمایت نمی کند.

بلکه حتی فارس گرایان افراطی که مورد نکوهش غالب جامعه آنروز بوده اند همواره بر احترام  بر اقوام تاکید داشته و اعتراف داشته اند که ایران کشور متعدد قومی و نژادی است .

 آنچه که آریا گرایان  بر آن تاکید می کردند تاکید بر یک زبان  مشترک ملی برای همه اقوام بود که آنها زبان فارسی را  حمایت می کردند  حال آقای بنی طرف و آقای پور پیرار می گویند نه بهتر بود زبان عربی زبان مشترک ملتهای ایران می بود.

 خوب این یک نظر است اما واقعا در ایران عملی نبود. کما اینکه در مراکش نیز که نیم جمعیت غیر عرب بودند زبان عربی نتوانست  حتی بزور  و زر و  تزویر  به زبان مشترک مردم  تبدیل شود. بلکه یک زبان اجنبی  بنام فرانسوی را زبان مشترک قرار دادند . در میان آریا گرایان و  مدافعان  زبان فارسی به عنوان زبان مشترک بسیاری از کسان غیر فارس بودند احمد کسروی به عنوان نمونه خود آذری بود.

در ایران اقوام و ملیتهای متعدد در همه جای کشور پراکنده هستند در تهران – خراسان – فارس – کرمان – کردستان – خوزستان و …. همه نوع اقوام هستند مثلا تنها در خراسان ۶۰ قوم و ملیت وجود دارد. در استان تهران شاید بیشتر از یکصد قومیت وجود داشته باشد بنا براین وجود یک زبان ملی مشترک برای ارتباط یک ضرورت حتمی  بود.

اما در حال حاضر که آموزش زبان نیاز به هزینه های سنگین ندارد همه اقوام می توانند در کنار زبان فارسی به زبان قومی خود آموزش بدهند و بنویسیند و بخوانند. فکر نمی کنم در ایران هیچکس مخالف آموزش  زبان باشد مثلا  همه افراد متخصص می توانند آموزشگاه زبان اعم از عربی – انگلیسی – ترکی – کردی ….. باز کنند.اینهمه موسسه اموزشی زبان انگلیسی وجود دارد خوب دلسوزان زبانهای قومی نیز موسسه باز کنند و زبان اموزش دهند.
این یک حقیقت است که ایران در طول تاریخ  چند هزار ساله دارای گروه های قومی واتنیکی گوناگون بوده است که بعضا دارای سلطه ها و فرمانروایان محلی خود بوده اند  عرب ها، کردها، لرها، گیلک ها و آزربایجانی ها از آن جمله اند. 

مقاله ایشان را عینا در پایین می خوانید و مردم ما  با بیان اینگونه  سخنان  مشکلی ندارند چون تاریخ ما و انسجام و یکپارچگی ملی ایران محکم تر از آن است که با  اینگونه  حرفها بلرزد. 

اما یک بخش مطلب ایشان را بدقت بخوانید قضاوت جالبی دارد.

بنام بی شرفی فرهنگی او چه چیزی را بی شرفی فرهنگی نامیده و خود چطور همینگونه عمل کرده است!

. بی شرفی فرهنگی؟؟؟ .

اینکه کسانی نامی را در یک کتاب تاریخی عمدا  تغییر دهند بی شرفی فرهنگی است. اما آیا آقای یوسف بنی طرف و همپالگیی هایش که صدهها کتاب تاریخی و نقشه جغرافیایی را بدون اجازه از نویسندگان اصلی  در ترجمه ها  و در تجدید چاپ های جدید جعل کرده اند و نام خلیج فارس را حتی در عنوان  اصلی جلد کتاب تغییر داده  و

اقدام به  تحریف نام خلیج فارس  نموده اند بی شرفی فرهنگی نیست؟

بی شرفی همکاران شما  در العربیه بیشتر است  و یا آنهایی که نام عربستان را که  در کنار نام خوزستان  و هوزستان – یک دوره  کمتر از ۲۰۰ ساله  عربستان هم بکار می رفته و نام   بخش حنوب غربی خوزستان بوده است را بصورت دیگر آن بکار برده اند.

چرا رگهای گردن را بر افروخته می کنید برای کاری که خود بانی آن هستید.

 کمی بدور و اطرافت نگاه کن  قوم گرایان عرب بیشتر از هر ملتی  تحریف گر تاریخ و نامها هستند. اگر مدرک می خواهی صدهها نمونه برایت بیاورم.

%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ae%d9%84%db%8c%d8%ac-%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3-%d8%b9%d8%ac%d9%85

DrAjamParssea.org

حال اینکه خلیح فارس نامی رسمی و بین المللی در تمام زبانها در  بیش از ۲۵۰۰ سال بوده است. پس تحریف نام خلیج فارس طبق قضاوت خود شما بی شرفی فرهنگی است.

 پس آقای بنی طرف  طبق قضاوت و تعریف خود شما “بی شرفی فرهنگی جعل کنندگان نام های تاریخی بیشتر است.  از آنکه نام عربستان را در ترجمه تبدیل به نام دیگر تاریخی آن  یعنی خوزستان شده باشد.

البته  من طرفدار حفظ نام اصلی در سند هستم  اما واقعیت این است که نام واقعی و تاریخی خوزستان درست ترین نام  تاریخی است خوز- هوز – حوزه  – کوزا- کازا – همه یک ریشه دارند و  همگی معنی خانه و یا قصر می دهند البته  ریشه های دیگری نیز برای خوزستان و خوزیا بر شمرده اند اما خوزیا به احتمال زیاد تغییر یافته هوزیا- هوزه –  حوزه  است House-Casa -khaza  کوزه – کوره هم گفته شده  همگی معنی خانه – بخش و قسمت و کاخ و …  می دهد. عربها خوره – خوزه – کوره را به معنی بخش و ناحیه بکار برده اند. هوزه – بصورت جمع مکسر به اهواز تبدیل شده است. خود اهواز نیز ریشه در خوزه و خوزستان دارد. صرف نظر از اینکه ریشه آن چه باشد می دانیم خوزستان بیشتر از دو هزاره کاربرد داشته است.

 

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

مقاله آقای بنی طروف:

آشنایی یا تعریف تاریخی ایران

 کشوری که اکنون ایران نام دارد باز مانده آن امپراتوری هاست که در طول تاریخ ممالک و خلق هایی به آن پیوسته یا از آن جدا شده اند. 
 

ازدوران امپراتوری صفویه تا امپراتوری زندیه، کشوری که اکنون ایران نام دارد از چهار مملکت تشکیل می شده است: کردستان، لرستان، عربستان (خوزستان کنونی) وگرجستان. در اوایل دوره قاجار، مملکت گرجستان از این امپراتوری جدا شد وممالک محروسه ایران شامل شش مملکت شد: مملکت عربستان ، مملکت لرستان، مملکت کردستان، مملکت آزربایجان، مملکت گیلان و مملکت خراسان. بقیه جاها هم یا ایالت بودند یا ولایت.

در اینجا به کتابی استناد می کنم که “رُستَم‌التَواریخ” نام دارد. نام نویسنده این کتاب شخصی است به نام محمد هاشم آصف معروف به “رستم‌الحکما”. وی به بازگویی رویدادهای سال های پایانی امپراتوری صفویه تا زمان زندگی خود یعنی دوره فتحعلی شاه قاجار می پردازد.

“رستم التواریخ” فصلی دارد به نام “اسامی والیان اربعه وبیگلربیگیان و حکام با جاه و جلال و عظمت آن زمان” والبته منظور زمان کریم خان زند است. او در آن جا می گوید: “بر اولوالالباب معلوم باد که در آن زمان عالیجاه خسروخان والی کردستان، وعالیجاه اسماعیل خان فیلی والی لرستان، و عالیجاه شیخ عبدالله چعبی والی عربستان، وعالیجاه ارگلی خان والی گرجستان بوده. (ص ٣۵۱ نشر شرکت سهامی کتاب های جیبی) 
این چهار مملکت حتی از اصفهان هم مهمتر بودند چون اصفهان در آن هنگام ولایت بوده نه مملکت، و والی نداشته بلکه بیگلر بیگی داشته که رتبه اش از والی کمتر بوده است.
رستم الحکما در همان صفحه ودر ادامه می گوید: ” در اول دولت والا جاه کریم خان وکیل الدوله جم اقتدار در دار السلطنه اصفاهان، عالیجاه سلاله السادات، میرزا عبدالوهاب حاکم وبیگلر بیگی بوده”.
نیز این کتاب فصلی دارد با عنوان ” صورت جمع بستن مالیات حسابی، دیوانی ممالک ایران”. واین ممالک همان چهار مملکتی است که به انها اشاره کردم. 
 

“رُهر بُرن” ایران شناس آلمانی در کتاب “نظام ایالات در دوره صفویه” که توسط کیکاووس جهانداری ترجمه و توسط “بنگاه ترجمه و نشر کتاب” منتشرشده، فصلی دارد به نام “درباره والیان”. عنوان بخش اول این فصل چنین است: ” حکومت های باجگزار دولت صفوی”. 
در اینجا والیان معمولا به حاکمان چهار مملکت یاد شده اطلاق می شد اما رُهر بُرن مفهوم والیان را گسترش می دهد. او در کتاب یاد شده می نویسد: “در چهار ایالت برجسته تر والی نشین یعنی گرجستان، عربستان، کردستان و لرستان، امرای محلی تقریبا در تمام دوره حکومت صفوی توانستند برقرار بمانند. مآخذ فارسی تنها فرمانروایان این چهار ایالت را والی می نامند نه دیگران را، ولی ما در اینجا برای سهولت امر حدود استعمال این لقب را تعمیم داده ایم. تاریخ این چهار ایالت و به علاوه تاریخ سیستان در فصل زیر به صورت جداگانه مورد تحقیق قرار گرفته است.”
شاهان صفویه همواره از مردمان محلی برای اداره حکومت های پیرامون استفاده می کردند یا در واقع نمی توانستند کاری جز این بکنند چون اینها به خودی خود و برای خود “حکومت هایی ” بودند که رُهر بُرن از آنها با عنوان ” حکومت های باجگزار دولت صفوی” نام می برد.
رُهر بُرن می نویسد: ” اگر از خود بپرسیم که چرا صفویه نیز مانند سلسله های پیش از خودشان از وجود بعضی خاندان های محلی برای اداره برخی ایالات استفاده می کردند، می بینیم که برای دادن جواب صحیح باید ملاحظات خاصی را مورد توجه قرار دهیم مثلا: در دسترس و سهل الوصول نبودن (مازندران، گیلان) یا مقتضیات اقلیمی (مازندران، گیلان، مکران) یک ناحیه، ناهمسانی مذهبی، زبانی یا فرهنگی (گرجستان، عربستان وغیره) یا طرز زندگی شبانی اهالی (کردستان، لرستان و غیره) یک ایالت. مسلم است که همه این مناطق جزء نقاط مرکزی مملکت بوده اند. در نتیجه مثلا ایالات والی نشین واقع در جنوب و مغرب گاه موقتا در حکم دولت های کوچک حائل و حریم بین حکومت های صفوی و عثمانی بوده اند.” (همان، صص ۱۱۰ – ۱۱۱)
رُهر بُرن در پانویس همان صفحه ۱۱۱ می نویسد:” در مرز آذربایجان و دولت عثمانی نیز چند تن از امرای تقریبا مستقل کرد مستقر بودند”. 
در سال ۱۴٣۶ میلادی (قرن نهم هجری) محمد بن فلاح مشعشعی مملکت عربستان را در جنوب غرب ایران، شرق عراق وشرق شبه جزیره حجاز تشکیل داد. 
 

بر خلاف ادعاهای احمد کسروی در تاریخ پانصد ساله خوزستان، رُهر بُرن در کتاب نظام ایالات در دوره صفویه می گوید که پس از شکست مشعشعیان در برابر شاه اسماعیل صفوی در ۱۵۰۹ وتصرف حویزه پایتخت مملکت عربستان، فقط دو شهر دزفول و شوشتر را از دست دادند ونه همه مملکت عربستان را. والبته در اواخر این قرن، امیر مبارک بن عبدالمطلب مشعشعی (۱۵٨٨ – ۱۶۱۶) توانست بار دیگر این دو شهر را پس بگیرد و سلطه مستقل خودرا بر همه مملکت عربستان بگستراند. 
 

رُهر بُرن در کتاب خود با استناد به کتب تاریخی فارسی آن دوره می نویسد” در اهواز نیز لا اقل در نیمه دوم قرن هفدهم مسیحی که برابر است با یازدهم هجری به حکام مستقلی بر می خوریم”. (همان صص ۱۱٨ – ۱۱۹). ناصر خسرو نیز در سفرنامه اش از “ملک اهواز” سخن به میان آورده است.

 

بی شرفی فرهنگی!   ( از نظر جعل کننده نام خلیج فارس)
 

 در اینجا لازم می دانم به یک پدیده زشت غیر علمی اشاره کنم. کیکاووس جهانداری مترجم کتاب “نظام ایالات در دوره صفویه” در “فهرست اعلام جغرافیایی” در پایان کتاب یاد شده، ذکر کرده که می توان واژه “عربستان” را در صفحات ۲، ۱۴، ۱۵، ۱۱۰، ۱۱۲، ۱۱٨، ۱۱۹، ۱۲٨، ۱٣۰، ۱٣٨، ۱٣۹ پیدا کرد. اما وقتی به این صفحات مراجعه می کنید به جای آن، واژه “خوزستان” را می بینید. یعنی کیکاووس جهانداری بعد از دزدی و تقلب، فراموش کرده آثار تقلب را پاک کند. شاید هم نمی توانست نام “عربستان” را از فهرست اعلام جغرافیایی بردارد چون خود پژوهشگر یعنی رُهر بُرن نام صحیح و تاریخی این مملکت یعنی “عربستان” را ذکر کرده و وجدان علمی خودرا زیر پا ننهاده است اما مترجم ایرانی، صداقت علمی را فدای احساسات ناسیونالیستی و ضد عربی خود کرده است. نمی دانم جز “بی شرفی فرهنگی” چه نامی می توان روی این کار مترجم گذاشت؟
البته این “بی شرفی فرهنگی” مسبوق به سابقه است. در سال ۱٣۴۱ ش وقتی محمد دبیر سیاقی کتاب “سفرنامه عربستان” حاج عبدالغفار نجم الملک را منتشر کرد مرتکب چنین عمل وقیحی شد. او این سفرنامه را با عنوان “سفرنامه خوزستان” چاپ و منتشر نمود. دبیر سیاقی در مقدمه کتاب چنین می نویسد: ” باز پسین سخن گفتنی آن که کلمه عربستان را که نام اصطلاحی زمان بوده است، در این کتاب همه جا به خوزستان گردانیدم تا به آن سرزمین با نام حقیقی اشارت شده باشد.” (صفحه هفت کتاب، موسسه مطبوعاتی علمی). این شخص، خود سرانه و بر خلاف میل نویسنده درگذشته، یعنی نجم الملک، نام کتاب او را تغییر داده است. احتمالا روح آن مرحوم هم اکنون از این تقلب و بی شرفی فرهنگی دبیر سیاقی در رنج است. ومی دانیم که کتاب سفرنامه حاج نجم الملک غفاری حاصل ماموریت دیدار او از مملکت عربستان (خوزستان کنونی) بوده است که به دستور ناصر الدین شاه انجام گرفت. 
 

مشاهده می شود که برای عرب زدایی در ایران نه تنها رژیم های پهلوی و جمهوری اسلامی از هیچ کوششی فروگذار نکرده اند بلکه استادان و مترجمان ونویسندگان ریش و سبیل دار عرب ستیز نیز به این وظیفه زشت پرداخته اند.

 

پنج قرن استقلال وشبه استقلال عربستان
جان گوردون لوریمر در کتاب خود به نام “فرهنگ خلیج، عُمان و شبه جزیره عرب” – که یکی از منابع مهم تاریخی و جغرافیایی است در باره یکی از مقتدرترین حاکمان عرب اهوازی به نام شیخ سلمان کعبی چنین می گوید: 
” دوران فرمانروایی سلمان از ۱۷٣۵ تا ۱۷۶۶ به طول انجامید…سلمان با استفاده از نزاع میان مقامات ایرانی و ترک توانست استقلال خودرا حفظ کند و به این ترتیب پس از مدت کوتاهی رهبر بلا منازع منطقه ای شود که امروز به فلاحیه و محمره معروف است و دامنه نفوذش تا اهواز، جراحی و حتی هندیان امتداد داشت”. لذا می بینیم که منطقه عرب نشین جنوب و غرب ایران طی پانصد سال دارای حاکمیت مستقل یا شبه مستقل عربی بوده. از مشعشعیان تا کعبیان. تا این که در ۱۹۲۵ رضا شاه آخرین حاکم عرب یعنی شیخ خزعل را برانداخت و ملت عرب به بردگی و اسارت درآمد.
در واقع رقابت حاکمان عربستان از رقابت میان ایران و عثمانی به سود خودشان بهره می گرفتند.

 

ممالک محروسه دوران قاجار
در اوایل دوره قاجار، مملکت گرجستان از امپراتوری قاجار جدا شد و از آن پس این امپراتوری دارای شش مملکت شد: مملکت عربستان، مملکت لرستان، مملکت کردستان، مملکت آزربایجان، مملکت گیلان و مملکت خراسان. به اینها ایالات وولایات دیگر هم افزوده می شوند. 
همان گونه که می بینیم این شش مملکت دارای ویژگی های اتنیکی، زبانی و فرهنگی متمایز و متفاوت بوده اند. در مملکت عربستان عرب ها، در مملکت لرستان لرها، در مملکت کردستان کردها، در مملکت آزربایجان ترک ها، در مملکت گیلان گیلک ها و در مملکت خراسان، فارس ها می زیستند. فراموش نکنیم که جنبش جنگل به رهبری میرزا کوچک خان جنگلی بر اساس این میراث تاریخی، خواستار خود مختاری مملکت گیلان ورسمی شدن زبان گیلکی در این ایالت خود مختار بود. 
 

تا هنگام انقلاب مشروطیت این تقسیم بندی جغرافیایی وجود داشت. فرآیند ملت شدن – اما – از نیمه قرن نوزدهم با اندیشه ها و نوشته های جلال الدین میرزای قاجار، میرزا فتح علی آخوند زاده، میرزا آقاخان کرمانی، میرزای نایینی و دیگران آغاز شد و در انقلاب مشروطیت تثبیت شد. ما بازتاب این امر را در ماده ” انجمن های ایالتی و ولایتی” و ذکر ایران به عنوان “ممالک محروسه” در قانون اساسی مشروطیت می بینیم.

متفکران یکی از ملل ششگانه ایران کوشیدند تعرف تک بعدی و نه پلورال از جامعه جدید ایران ارایه دهند. ابتدا کوشیدند عرب ها را – که در جنوب غرب ایران حکومت می کردند و مملکت خودرا داشتند از صحنه خارج کنند. آنان زیر لوای “ملت ایران” پنهان شدند و توانستند دستاوردهای آن انقلاب را – که همه خلق ها و به ویژه ترک ها در آن مشارکت فعال داشتند – از آن یکی از ملل ایران سازند. زبان و مذهب خویش را رسمی اعلام کردند و پس از سوار شدن بر خر مراد وبرای از کار انداختن تنها ماده ویژه ملیت های غیر فارس در قانون اساسی، رضا شاه را سر کار آوردند. ترک ستیزی و ترک زدایی به سیاست های عرب ستیزی و عرب زدایی افزوده شد. وبرخلاف نص صریح قانون اساسی مشروطیت، حکومت عرب ها در عربستان ایران را برانداختند و نام عربستان را حذف و خوزستان را جایگزین آن کردند.

ممالک محروسه ایران به کشور شاهنشاهی ایران بدل شد. در واقع سر برآوردن جنبش آزربایجان و کردستان در اواسط دهه چهل میلادی واکنشی در برابر سیاست های نابود ساز ملیت های غیرفارس بود. رضا خان و نظریه پردازان ونویسندگان و شاعران یکی از ملل ششگانه برای آسیمیلاسیون ویکسان سازی زبانی و فرهنگی جامعه چند ملیتی ایران از هیچ کوششی فروگذار نکردند. شعارآنان “ایران یک کشور یک نژاد و یک زبان” بود. تعمیم من از این روست که در میان اینان هم هواداران رضا شاه چون فروغی و محمود افشار وپور داوود و کسروی بودند و هم مخالفان رضا شاه نظیر صادق هدایت و تقی ارانی.
وجود این حکومت ها و مملکت ها که خلق هایشان هم اکنون فاقد آن حاکمیت پیشین تاریخی هستند در واقع می تواند پاسخ به کسانی چون داریوش همایون و هواداران او باشد که ادعا می کنند برای برپایی نظام فدرال در هر کشور نیاز به حکومت های محلی است.
 ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۰۰۰۰۰۰۰ نظرها:۰۰۰۰۰۰۰۰

 کاوه(مهمان)

سه شنبه ۲۱ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲ آوریل ۲۰۱۳م KSA 00:02 – GMT 21:02
جناب بنی طرف بیا وجدانا جواب من رو بده ، این حکومت فارسها که میگی کجا هسند؟که ما ایرانیها اون رو نمیبینیم، و شما که معلوم هست از کدام طایفه عرب عربستانی هستی. بخوبی میبینید. آقا جان برای اینکه مسخره ات نکنند بگو ما با زبان فاسی مشکل داریم، کدام احمق باور میکنه که ایرانحکومتش بدست فارسهاست، تو که ادعا میکنی تاریخ رو ورق میزنی نتونستی بفهمی که بعد ازحمله اعراب به ایران هیچ حکومت فارس به معنای قوم فارس بر ایران حکومت نکرده ، یعنی شما ضد ایرانیها اینقدر نمکدان شکن هستید، اخه کدوم بی شعوری خوزستان رو میگه عربستان .
۵-دلار
علی(مهمان)
دوشنبه ۲۰ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۱ آوریل ۲۰۱۳م KSA 13:30 – GMT 10:30
دلارهای عربای خلیج زیر زبونتون مزه کرده ها
۶-اها زک
گیلان(مهمان)
یک شنبه ۱۹ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۱ مارس ۲۰۱۳م KSA 17:49 – GMT 14:49
بنی طرف ، عرب سوسمار خور تو نیاز نیست واسه ما گیلکا تاریخ بنویسی ماسه نشین. از اول تا آخرش دری وری بود و جعل تاریخ که توی سوسمارخور توش توانایی خاصی داری . العربیه جونم اینو حتما چاپ کن و بدون با چاپ این در پیتی جات فقط نفرت ما از عربا بیشتر می شه فیلا بای
توفیق(مهمان)
یک شنبه ۱۹ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۱ مارس ۲۰۱۳م KSA 11:07 – GMT 08:07
من شخصا” آقای عزیزی و تفکرات ایشان را قبل از انقلاب میشناسم (به عنوان عرب مسلمان ایرانی) .متاسفانه ایشان در گفتار و نوشتار خیلی تند هستند و با کمال تاسف منتقدین وی به مراتب بدتر .چرا منطق را با فحاشی باید پاسخ داد.من شخصا” با ۲ تفکر عربیسم و ایرانیسم مخالفم ولی در بحث به خودم اجازه نمیدهم به اینگونه تفکرات توهین کنم (لکم دینکم ولی الدین). کامنت های موافق و مخالف را مرور کردم بدون شک به جز توهین چیزی ندیدم چه خوب است با سعه صدر مطالب را مطالعه کرد و به همین ترتیب پاسخ داد.بدبختی ما جهان سومی ها همیشه چنین بوده و هست.
۸-درود بر ایران متحد با تمام قومیتهایش
sam2013(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 14:37 – GMT 11:37
در ضمن به اونهایی که خام این چرندیات اختلاف افکن میشن میخوام بگم که هدف دشمنان این سرزمین تکه پاره کردن ایران و اگر این اتفاق بیافته همه ما سرزمینهای کوچک و ضعیفی خواهیم داشت که به راحتی تو سرمون میزنن و هر روز باید منتظر هجوم دشمنان این سرزمین باشیم ببینید با کره چکار کردن و یا حتی با عراق … 
 
۹-زنده باد ایران
sam2013(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 14:32 – GMT 11:32
اما دشمنان این سرزمین که چشم دیدن ایران قدرتمند را ندارن الم تبعیض نژادی بلند کردن و میخوان اختلاف بندازن. دوستان عزیز که کامنت میزارن توجه داشته باشن دشمنان ما از بیرون مترجم فارسی استخدام میکنن تا کامنت تایید بزارن و به نظر برسه مردم ایران دوستار جدایی هستن ولی خودشون هم میدونن ایرانی چه فارس چه عرب و لر و کرد و ترک و شمالی و بلوچی و غیره عاشق ایرانه و میدونه دشمن اصلی این سرزمین.
 
۱۰-مرگ بر تجزیه طلب
sam2013(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 14:26 – GMT 11:26
من خودم از قومیتهای مختلف ایران هستم خانواده مادریم لر و کرد و از طرف پدری خوزستانی هستم و بستگانم به عربی و لری و کردی و فارسی صحبت می کنند . همیشه در طول تاریخ ایران اقوام مختلف بر این سرزمین حکومت کردن و بین اونها هم افراد نالایق بسیار بوده اما هیچ وقت دلیل نشده که ما بخواهیم قومی رو به سرکوبی اقوام دیگه متهم کنیم . نمونه آشکارش همین حکومت آخوندی که از رهبرش تا پایین دستش از اقوام مختلف هستن . هر آدم آگاهی میدونه که مشکل ما نژادی نیست بلکه عقاید خرافی دینی است . و واقعا افتخار آمیز که کشوری با این همه تنوع قومی مردمش به هم عشق می ورزن ….
 
۱۱-قدرت دراتحاد است و ضعف و بدبختی در تفرقه
بهترین راه حل(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 14:00 – GMT 11:00
قدرت یک ملت در اتحاد است و نه در تفرقه و جدایی. درست است که به اقوام غیر فارس ظلم و ستم شده اما چاره کار جدایی نیست. باید همه دست به دست دهیم 
۱۲-حرف مفت
مسافر(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 11:44 – GMT 08:44
همتون حرف مفت میزنین ! ایران کشور قومیتى نیست ! کشور مذهبی هستش ! 
شادی(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 09:49 – GMT 06:49
اقای بنی طرف عزیز طایفه شما کلا سیصد ساله که در خوزستان ساکن شده اند. تلکیف ایرانیهایی که هزاران ساله در این منطقه ساکن هستند چیست جهت اطلاع: سیصد سال پیش دسته‌هایی از طایفه بنی طُرُف وارد ایران شدند و در اطراف خرمشهر ساکن شدند،
 
۱۴-یزدی
عماد(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 09:43 – GMT 06:43
سلام اعراب خوزستان بیشتر چادر نشین بودند و در روستاهای این استان زندگی می کردند که پس از انقلاب و کم کم شهر نشین شدند البته شهر های اهواز و خرمشهر عرب کم نداشت ولی شهری همچون ابادان کم و بیش تهی از اعراب بود. این اعراب در دوره عثمانی  و پس از آن وارد خوزستان شدند. به دید آمار و تاریخ خوزستان بیشتر از آن لر هاست .
صادق آلبو غبیش(مهمان)
شنبه ۱۸ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۳۰ مارس ۲۰۱۳م KSA 23:00 – GMT 20:00
آقای بنی طرف همه عربهای خوزستان که با شما هم عقیده نیستیم ما جلوی صدام که هم زبان مابود ایستادیم تا ایران سربلند باشه اونوقت شما از عربستان پول میگیری که از این حرفها بزنید خودتان کیف روزگار میکنی برای ما تصمیم نگیر ما هرچی داریم از ایران داریم
۱۷-یک اشاره برای فرد عاقل کافی است.
عادل اهوازی(مهمان)
جمعه ۱۷ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۹ مارس ۲۰۱۳م KSA 21:12 – GMT 18:12
آقای عزیزی از شما به عنوان توده ای بعد از انقلاب این حرفها عجیب نیست. فقط یک جمله از این مقاله برای هر عاقلی کافی است که بفهمد در ذهن شما چه میگذرد و چطور شما به اصطلاح روشنفکران عرب بر طبل تفرقه و نفرت قومی میکوبید و آب به آسیاب  دشمنان  میریزید. آنجا که میگویید در سال ۱۹۲۵ شیخ خزعل به اسارت در آمد و و ملت عرب به بردگی و اسارت در آمد. شما به عنوان عرب خوزستانی آیا یادت رفته که همین شیوخ فاسد و ظالم چه بر سر عربهای خوزستان در میاوردند؟  . تفرقه و نفرت، سیاست روباه پیر استعمار است!
هەرەس(مهمان)
جمعه ۱۷ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۹ مارس ۲۰۱۳م KSA 13:59 – GMT 10:59
مقالەی نسبتا خوبی بود، لیکن میشد کمی بسطش داد و مفصلتر مسائل رو باز کرد. متاسفانە نژادپرستی کورکورانە در میان مردم ایران بسیار رواج دارد و این بە خاطر نبود آگاهی ست. پایندە باد آزادی 
جمعه ۱۷ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۹ مارس ۲۰۱۳م KSA 06:06 – GMT 03:06
.فرهنگ ایرانی . ، چنابچه در رسانه های عمومی خارج می. بینیم برای اقامت گرفتن در تلویزیون مردان با سبیلهای گلفت ظاهر میشوند و خود را همجنس باز و زنان تن فروش معرفی میکنند در برابر قدرت . چابلوس هستند در برابر پول خود فروش ، جاسوسی و دو زبانی و همدیگر را لو دادن بخاطر موقعیت خود یکی از غنی ترین فرهنگ ایرانیان محسوب خواهد شذ و چنانچه مسئولان خارجی بارها در رسانه ها آشکارا اعلام کرده که برای ایرانیان لازم نیست کسی را استخدام کرد گزارش و فضولی و همدیگر را لو دادن از فرهنگ غنی آنها سر چشمه میگیرد بابک
 
۲۸-دست صدام
arash(مهمان)
جمعه ۱۷ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۹ مارس ۲۰۱۳م KSA 05:04 – GMT 02:04
بنی طرف, عموی شما همانی است که دست صدام رو بوس کرد. انتظاری بیشتر از این از شما نمی‌ره
 
۲۹-مرگ بر تجزیه طلب
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 22:31 – GMT 19:31
العربیه جان هر کس که در جغرافیای ایران زندگی کند شهروند ایرانی وهموطن ما است وما برای اینکه هموطن عرب زبان یا اذری یا کرد زبانمان حقوق شهروندیش رعایت شود تلاش میکنیم واز پا نمی نشینیم چون ما اعضای یک پیکریم وسرنوشتمان به هم گره خورده .ولی این وسط این موضوعات داخل ایران برای شما چرا اینقدر مهم شده ودایه مهربان تر از مادر شده اید.امثال اقای بنی طرف هم بهتر است که به جعل کردن وتاریخ سازی نپردازند .اصلا نیازی به این کار نیست چون هر شهروند ایرانی حقوقی دارد ومیتواند حقوق شهروندی خود را مطالبه کند که در این صورت مورد حمایت دیگر ایرانیان قرار میگیرد.ولی قصه بافی های تجزیه طلبانه با پول وبلند گوی خارجی راه به جای نمی برد.
 
۳۴-مطالبی آشفته وبی اساس
بخش شمالی عربستان ی
 جزو ایران بود دردوران های باستانی که همون حجازه وحتی یمن نیز جزو عربستان نبود وهاماوران نام داشت.اردن سوریه عراق به هیچ وجه عرب نبوده اند بلکه به زور شمشیر دین وزبان وخط خودباختند
 
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 18:43 – GMT 15:43
جناب بنی طرف بالکانیزه بازی است که در ان جوی خون یکی از ملزمات این گیم است شما با کدام پشتوانه بقول خودتان میخواهید عربستان را از ایران جدا کنید(عربستان واژه اختراعی ترکان قاجار برای نام گذاشتن خوزستان بود) عراب خوزستان اکثریت خوشنشینان هستند که در زمین های ملی خانه ساخته اند و غالبشان ثند مالکیت ندارند جناب بنی طرف روزی که این حماقت از جانب هرکسی سر زند انگاه خوزستان میشود همان داستان نیروی دریایی خرمشهر و تیپ۸۴سمباد لرستان که شما بهتر از بنده میدانید چه شد امثال شما با استناد به هجویات ناصرپورپیراد کمنیست دیروز وپانشعی امروز عاقبت …
 
۳۹-بنی طرف برو اون طرف
لر ایران(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 18:42 – GMT 15:42
اقای بنی طرف . چرندیات تایخی تون رو خوندم و کلی هم خندیدم. به نظر میاد دروغ سیزده باشه. مرد حسابی برو دوزار تاریخ بخون بهت نخندن . بیشتر ابروی خودتو بردی و هم فکرات . من فکر میکردم چیزی حالیته حالا فهمیدم هیچی………….. عرب ها هم بفکر یه نفر دیگه باشن . العربیه این چیه منتشر کردی تاریخ نگار نبود ازش نظر بخواین . من موافق خط فکری فدرالم ولی دیگه هرکی هرکی هم که نمیشه. بازم توصیه میکنم بنی طرف برو اون طرف . اقای تاریخ نگار
۴۰-ایالت لرستان!؟
لر(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 17:57 – GMT 14:57

با سلام خدمت سایت العربیه و جناب یوسف عزیزی از اینکه موجبات خنده و شادی ما را فراهم کردید خیلی سپاسگذارم. با ایالت درست کردن بر ما لرها می خوایی رگ غیرت ما به جوش بیاد. خودت می دونی اگر رگ لری ما فوران کنه اول سراغ کی می ریم. باز هم سپاسگذارم از مطلب طنزی که در این ایام نوروز برای ما منتشر کردید. پاینده ایران آزاد و آباد برای تمام مردم ایران زمین. امیدوارم هرکسی روزی در این سرزمین آزاد و راحت زندگی کنه

۴۱-ایرانی
خواب وخیال(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 16:49 – GMT 13:49
اشتباه تایپی رواصلاح میکنم. یاشاسین ایران بیتویلویو,یعنی زنده باایران یکپارچه ومتحد.برای شکست شمامن مدتی هست که باجمهوری اسلامی متحدشدم وبه شدت ازش حمایت میکنم.ازجمهوری اسلامی که ایران روبه قدرت یک امپراتوری رسانده حمایت کامل میکنم تاشماازحرص وخشم وعصبانیت بسوزید.من به عنوان یک آذری باغیرت که شیعه هم هستم برای جنگ تن به تن باتمام اندک تجزیه طلبان سرتاسرایران آمادگی کامل دارم ودراین راه ازحمایت حکومت کبیرایران هم برخوردارم.الیزدن هچ ایش گلمز,ترجمش میشه کاری ازدستتان برنمیاد. 
۴۲-مقالات مستند و نژاد پرستان
سیامک(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 16:20 – GMT 13:20
دوره نژاد پرستی به پایان رسیده 
۴۳-مواد افزودنی
حسین(مهمان)
هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 09:03 – GMT 06:03
آقای بنی طرف عقایدی دارد و برای هدفش تلاش می کند .اما حقایق را وارونه جلوه دادن کار درستی نیست . ایشان در یک سخنرانی در دانشگاه اصفهان گفتند ۶۰ درصد جمعیت خوزستان عرب است و البته محافل ضد ایرانی همواره از این حرفها می زنند.ملاحظه کنید شهرهای پر جمعیت مانند دزفول شوشتر بهبهان مسجدسلیمان ایذه باغملک اندیمشک را مهرمز هفتگل سردشت لالی اندیکا گتوند و روستاهای اطرافشان اکثریت مطلق غیر عرب دارند.
و اعراب در این شهرها در اقلیت کامل هستند یا اصلا وجود ندارند(مثلا در لالی و اندیکا چقدر عرب وجود دارد؟)شهرهای اهواز آبادن شوش هندیجان رامشیرامیدیه هفت تپه و ماهشهر دارای جمعیت مخلوطی است .در برخی از این شهرها اعراب اکثریت ضعیفی هستند یعنی بین ۵۰ تا ۶۰ درصد جمعیت مانند اهواز،آبادان شوش -خودم در اهواز زندگی می کنم-و در برخی شهرها اقلیت زیادی هستند بین ۴۰ تا ۵۰ درصد مانند امیدیه هندیجان و هفت تپه . شهرهای شادگان خرمشهر سوسنگرد بستان ملاثانی و حمیدیه شهرهای با اکثریت مطلق عرب می باشد که البته جمعیت این شهرها که تا چندی پیش برخی از انها مانند ملاثانی حمیدیه و بستان روستاهای بزرگی بودند و به تازگی شهر شده است.
۵۱-عربی که اجدادش قرنهاست در عربستان هستند
انسانی با نژاد عرب و ایرانی(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 07:08 – GMT 04:08
الفاظی چون میسان یا احواز یا عربستان یا خوزستان ویا هرچیز دیگری که می نامید بنامید. من عربی هستم که در عالم واقع وخارج ساکن این خاکم واجدادم قرنهاست در کنار کارون وکرخه وجراحی کشاورز ودامپرور بودند. بخواهید یا نخواهید ما در عالم واقع وجود داریم به عربی وفارسی و انگلیسی وهر زبانی که میل داریم سخن می گوییم ولی فرهنگ و رسومات (الثقافه والتراث) خود را فراموش نخواهیم کرد چه رضا خان و چه بزرگتر از رضاخان هم نمی تواند مانع ما بشود. احمد مدنی و خلخالی و … نمی تونه مانع مابشه.
۵۲-العنبری
شیخ(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 05:30 – GMT 02:30
آقای بنی طرف عزیز: بهرام گور در دوران ولیعهدی در کدام استان ایران بود؟ امیدوارم عمق تاریخی ذهن پریشان تان بیشتر شود که به ساسانیان برسد وبدانید ایران بزرگ چیست و ایرانی کیست. نوشته شما شاید برای شخص خود شما نفعی مادی داشته باشد، ولی بدانید که جوانان عرب این سرزمین را به گمراهی میکشاند و شما هم مثل سایر مخالفین صوری رژیم ایران به شهید سازی و شهید پروری مشغولید تا از جوانان بدار آویخته شده اهوازی برای خود پرچم بسازید.
۵۴-آداب نویسندگی و ادب تاریخ نگاری و احترام
کاظم موافق(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 01:29 – GMT 22:29
خیلی‌ باعث تأسف است که جناب نویسنده که عنوان نمایندگی(خود خوانده) مردم عرب خوزستان را نیز بدوش می‌کشد، با این ادبیات قلم میزند و به امید دوختن کلاهی از بی‌‌عرضگی حاکمان تهران و سو استفاده ابزاری از رنج و درد مردم خوزستان به این حیات رقّت بار ادامه میدهد. جوانان رنج کشیده خوزستان باید بدانند که سید محمد آل مشعشع پس از گریختن از ظلم حاکمان عثمانی به ایران با دعوی مهدویت و فریب مردم و سو استفاده از خلأ قدرت اواخر حکومت افشاریان با گرداوردن مشتی راهزن هویزه را تصرف و ناجا را پایتخت امیرنشین “عربستان” نامید. استقبال صفویان از نام عربستان نیز به این دلیل
۵۵-bestun66@yahoo.com
بیستون(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 01:22 – GMT 22:22
درود بر اقای بنی طرف ،همیشە حقیقت گفتن سخت پذیرفتە میشود ،تاریخی کە این آقا بە ان اشارە کردە است کامڵا درست است ،ایران یک کشور چند ملیتی بودە ،باقی خواهد ماند ،در آیندە هم  می تواند به یک نوع ایالات فدرال متحد ایران  تبدیل  شود ،
شهروند(مهمان)
پنج شنبه ۱۶ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۸ مارس ۲۰۱۳م KSA 01:00 – GMT 22:00
اقوام ایرانی با هم این مملکت را ساختند. در غم وشادی هم شریک بوده اند هیچ وقت هم دعوای قومی در بین ملت ما وجود نداشته. حد اقل به همین جنگ هشت ساله نگاه کنید که عرب وکرد وترک وفارس همه داوطلبانه دفاع کردند ودر یک سنگر جان دادندو…من هم به سهم خود خواهان رعایت حقوق شهروندی همه هموطنانم از هر قومی هستم و همه باید برای ان تلاش کنیم وگرنه تفرقه افکنی وقصه درست کردن از ظلمهای تاریخی که دروغ است راه به جایی نمیبرد . من هموطن عربم را دوست دارم وحاظرم جانم را برای دفاع از حقوقش بدهم چون یک شهروند ایرانی است وسرنوشتم با سرنوشت او گره خورده . تجزیه طلبان اب در هاون میکوبند و نمیتوانند خللی در این اتحاد ایجاد کنند.
Irani(مهمان)
چهارشنبه ۱۵ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۷ مارس ۲۰۱۳م KSA 21:16 – GMT 18:16
.شما باید اول کمی‌ تاریخ بخونی جناب. تقسیمات کشوری در زمان رضا شاه صورت گرفت و استان خوزستان هم اون موقع به وجود آمد . ما بختیاری‌ها و کلا لرها میگویم خوزستان مال ماست چناچه در اکثریت هم هستیم. عربها در خرمشهر بودند نه بیشتر. العربیه . از این نمد واسه شما کلاهی دوخته نخواهد شد. در ضمن ما ۲ میلیون کشته دادیم که خوزستان رو در برابر صدام حفظ کنیم پا ش بیفته باز هم همین کارو می‌کنیم. در ضمن مرگ بر آخوند
 
۶۱-خواب وخیال
ایرانی(مهمان)
چهارشنبه ۱۵ جمادی الاول ۱۴۳۴هـ – ۲۷ مارس ۲۰۱۳م KSA 19:52 – GMT 16:52
کسی که ایرانی نباشه حق اظهارنظردرباره ایران نداره،فقط پاراگراف اول وچندسطرازوسط خوندم دیدم مزخرفاتی بیش نیست برای همین نخواستم وقتم روتلف کنم.گرجستان هم ازایران جدانشدبلکه جنگ شدایران باخت اینطورشد.ضمنأازهراستان ایران به عنوان مملکت یادکردن واقعأخیلی خنده داربوددقیقأبخاطرهمین ۵دقیقه خندیدم.بی سوادی بددردیه. یاشاسین ایران بیتولیویو.فدرالی رو هم درخواب میتونی ببینی,زهی خیال باطلستم وقتم روتلف کنم.گرجستان هم ازایران جدانشدبلکه جنگ شدایران باخت اینطورشد.ضمنأازهراستان ایران به عنوان مملکت یادکردن واقعأخیلی خنده داربوددقیقأبخاطرهمین ۵دقیقه خندیدم.بی سوادی بددردیه. یاشاسین ایران بیتولیویو.فدرالی رو هم درخواب میتونی ببینی,زهی خیال باطل

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

ایرانِ ما، فرش رنگارنگ و در هم تنیده از اقوام گوناگون است. یکی از تیره‌های اصیل ایران، ایل بزرگ «بختیاری» است.
این تیرۀ بزرگ را بی‌گمان بایست با دلاوری، اصالت و جوانمردی در اخلاق و وفاداری به میهنش ایران شناخت. 
۱- برپایۀ پژوهش‌های ژنتیکی و تبارشناسی در میان ایرانیان، مانند پژوهش دکتر اشرفیان بناب، پروفسور کاوالی -اسفورتزا و از همه جالب‌تر بررسی کوینتانا- مورسی؛ لرها و بختیاری‌ها مانند دیگر ایرانیان به تیرۀ هندواروپایی (آریایی) وابسته هستند که البته با دیگر تیره‌ها نیز اختلاط تباری داشته‌اند. نمودار زیر، برگرفته از پژوهش کوینتانا – مورسی از انستیتو پاستور فرانسه با همکاری مرکز مطالعات ژنتیک انسانی هدینگتون انگلستان، دپارتمان بیولوژیک ساپینزا از رم (ایتالیا)، دانشگاه آریزونا آمریکا و… انجام یافت.
این بررسی، نشاندهندۀ پیوستگی تباری اقوام ایرانی و از جمله لرها و بختیاری‌ها با تیرۀ نامور به آریایی با اختلاطی از تیره‌های دیگر است. (کوینتانا – مورسی، ۲۰۰۴): 

bakhtiariha
در نمودار بالا، قوم لر و بختیاری با نمایۀ (LU) و در جنوب‌غربی فلات ایران نشان داده شده است، و چنانکه دیده می‌شود، این تیرۀ اصیل مانند دیگر ایرانیان دارای ساختار ژنتیکی اوراسیای غربی (آریایی) است.
همچنین به گفتۀ دکتر اشرفیان بناب، آخرین دگرگونی عمدۀ ژنتیکی در ایران، به بازۀ زمانی یازده هزارسال پیش بازمی‌گردد و ریشۀ این تیرۀ بزرگ، به جنوب‌باختری فلات ایران می‌رسد. یعنی همان جا که بختیاری‌ها ساکن و میراث‌دار آن هستند:
«تحقیقات اخیر ژنتیکی اینجانب نشان می‌دهند که عموم اقوام و گروه‌های جمعیتی ایرانی که در ایران امروزی (و حتی فراتر از مرزهای سیاسی فعلی ایران) ساکن هستند، علیرغم اینکه دارای تفاوت‌های جزیی فرهنگی هستند و حتی گاه به زبان‌های مختلف هم تکلم می‌کنند، دارای ریشۀ ژنتیکی مشترکی هستند و این ریشۀ مشترک، به جمعیتی اولیه که در حدود ده تا یازده هزار سال پیش در قسمت‌های جنوب‌غربی فلات ایران ساکن بوده، برمی‌گردد… اندکی تفحص در منابع و مدارک تاریخی موجود نشان می‌دهد که کلمات آریا وآریایی به کرات توسط شخصیت‌های تاریخی و مورخان داخلی و خارجی مورد استفاده قرار گرفته و دارای معانی مختلفی بوده‌اند. مثلا به عنوان نامی برای یک جمعیت باستانی در ایران، نامی برای زبان ایران باستان و حتی نامی برای سرزمینی که محل اقامت ایرانیان باستان بوده، به کار رفته است. اسناد و شواهد تاریخی و باستان‌شناسی نشان می‌دهد که آریاییان، اقوامی مهاجر نبوده‌اند، بلکه از حدود ده هزارسال قبل در این سرزمین ساکن بوده و مبدا ومنشاء بزرگترین ابداعات و نوآوری‌های انسان مدرن بوده‌اند…»(اشرفیان بناب، ۱۳۹۰)
۲- سرزمین محل سکونت این مردمان در جنوب‌باختری فلات ایران، محل نَشو و نمای دو تمدن بزرگ ایلامی و هخامنشی است. به لحاظ زبانشناسی، زبان و گویش بختیاری، بازماندۀ پارسی باستان است. نکته قابل توجه اینست که زبان فارسی امروز گرچه خود زیرمجموعۀ پارسی باستان می‌باشد، اما این زبان بیشتر برجای مانده از فارسی دری و خراسانی است و نزدیکی زبان بختیاری با پارسی کهن می‌نمایاند که بختیاری‌ها چه به لحاظ زبانی، چه به لحاظ تبارشناسی و چه از دیدگاه جغرافیای محل سکونت، وارثان قوم پارسه باستان و ایلامیان هستند که پایه‌گذاران تمدن دوردست ایران‌زمین به شمار می‌روند. پس اکنون بهتر درمی‌یابیم که چرا تجزیه‌طلب‌های نفوذی و مزدبگیران استعمار، از نام این مردم گرفته تا مجاهدت‌هایشان در دفاع و پدافند دلیرانه از استقلال و تمامیت ارضی کشور و به‌ویژه پایه‌گذاری نظام مشروطه را آماج کینه‌توزی خویش قرارداده‌اند. 

«گر ایران‌زمین بختیاری نداشت / گمانم که از بخت یاری نداشت»

دیدنی های ایران از خزر تا خلیج فارس 

.Pictures of  Beautiful  Iran 

آمارها و مشخصه های فرهنگی – تاریخی و اقتصادی ایران

ايران در رديف کهن ترين تمدن هاي جهان قرار دارد و از طرفی به  خاطر وجود آب و هواي متنوع و چهار فصل مختلف در هریک ار مناطق کشور و جاذبه هاي طبيعي زيبا و متعدد از زیبا ترین و جذاب ترین  مراکز جهانگردي دنيا به حساب مي آيد.

تا کنون تصور می شده که ایران و هند از دوره کوروش بزرگ و داریوش با هند روابط فرهنگی و تمدنی داشته اند اما کشفیات و شواهد باستان شناسی که اخیرا در شمال خراسان و در شهر سوخته و تمدن جیرفت ایران و پیدا شده نشان می دهد که روابط تمدنی ایرانیان و هند بسیار قدیمی تر بوده است.

بعضی اطلاعات کلی ایران

نام بين المللي : ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

نام بین المللی قدیمی تر : پرشیا

مساحت : 1648195 کيلومتر مربع

جمعيت : 75,597,633 نفردر سال 1390

پايتخت : تهران

دين رسمي : اسلام

زبان رسمي : فارسي

واحد پول : ريال

جغرافيا کشور ايران با وسعتي بيش از 1.648.195 کيلومتر مربع (شانزدهمين کشور جهان از نظر مساحت ) در جنوب غربي قاره آسيا واقع شده و جزو کشورهاي خاورميانه است .

حدود 90 درصد از خاك كشور در محدوده فلات ايران واقع شده است. سرزمين ايران بطور كلي كوهستاني و نيمه خشك بوده و ميانگين ارتفاع آن بيش از 1200 متر از سطح درياست. بيش از نيمي از مساحت كشور را كوهها و ارتفاعات، يك چهارم آن را دشت ها و كمتر از يك چهارم ديگر آن را نيز زمين هاي در دست كشت تشكيل مي دهد. پست ترين نقطه داخلي با ارتفاع 56 متر در چاله لوت و بلند ترين آن قله دماوند با ارتفاع 5628 متر در ميان رشته كوه البرز در نزدیکی تهران قرار دارد، در كناره جنوبي درياي خزر ارتفاع زمين 28 متر پايين تر از سطح درياي آزاد مي باشد.

.ايران از شمال به جمهوري ترکمنستان ، درياي خزر ، جمهوري‌هاي آذربايجان و ارمنستان، از مغرب به ترکيه و عراق ، از مشرق به پاکستان و افغانستان و از جنوب به درياي عمان و خليج فارس محدود است و در مجموع محيط پيرامون ايران بالغ بر 8731 کيلومتر است که 2700 کيلومتر آن مرز آبي و 6031 کيلومتر آن مرز زميني است .

– مرتفع‌ترين نقطه ايران : قله دماوند با 5610 متر ارتفاع ، قله دماوند از شهرهای مختلفی قابل دیدن است بخصوص  از تهران – ورامین – پاکدشت و سواحل دریای کاسپین.

– طولاني‌ترين رود : رود کارون با 950 کيلومتر امتداد (تنها رود قابل کشتيراني )

– بزرگ‌ترين درياچه : درياچه اروميه با 4868 کيلومتر مربع وسعت

– بزرگ‌ترين جزيره : جزيره قشم با 1491 کيلومتر مربع وسعت

– حکومت : حکومت ايران، جمهوري اسلامي و روز ملي آن روز بيست و دوم بهمن مي باشد. پايتخت آن شهر تهران است.

براساس تقسيمات کشوري در مردادماه سال 1390 :

– تعداد استانها : 31

– تعداد شهرستانها : 397

– تعداد بخشها : 984

– تعداد شهرها : 1154

– تعداد دهستانها : 2499

پرچم‌:‌ از سه‌ رديف افقي مساوي‌ تشکيل شده که‌ رنگ‌ سبز در بالا، سفيد در وسط‌ و قرمز در پايين‌قرار دارد.

صادرات:‌ نفت، فرش، ميوه، خشکبار (پسته، کشمش، خرما)، پوست‌ و سالامبور، خاويار، محصولات‌پتروشيمي، منسوجات، پوشاک، محصولات صنايع‌ غذايي‌

واردات:‌ ماشين آلات، صنايع‌ فلزي، مواد غذايي‌، دارويي‌، خدمات فني، فرآورده‌هاي شيميايي‌‌ صنايع‌:‌ نفت، پتروشيمي، نساجي‌، سيمان و ساير مصالح‌ ساختماني‌، فرآوري‌ محصولات غذايي‌ (به‌‌خصوص تصفيه قند و روغن‌ کشي)، فلزي ‌

کشاورزي‌:‌ گندم، برنج‌، غلات، چغندر قند، ميوه، دانه‌هاي روغني (پسته، بادام، گردو)، پنبه، محصولات‌لبني، پشم، خاويار ‌

واحد پول :‌ 10 ريال ايراني‌ . 1 تومان‌

حمل و نقل‌ راه آهن‌:‌ : 9796 کيلومتر

طول راههاي کشور :‌ 158000 کيلومتر‌

خطوط لوله‌:‌ فرآوردههاي نفتي : 3900 کيلومتر، گاز طبيعي 4550 کيلومتر

‌بنادر: ‌ آبادان، اهواز، بندر شهيد بهشتي، بندر عباس، بندر انزلي‌، بندر بوشهر، بندر امام خميني،‌بندر ماهشهر، بندر ترکمن، خرمشهر، نوشه

میراث فرهنگی:

Naqshe Rostam in Koh e Mehr the oldest prayer site 

سراسرنمای نقش رستم

– ایران دارای آثار تاریخی بسیار زیبا و دیدنی است

تعدادی از آنها  توسط يونسکو به عنوان  ” ميراث تمدن جهاني ” به رسميت شناخته شده است که مهمترین آنها عبارتند از :

تخت جمشيد (ويرانه هاي پايتخت پرشیا (ايران) در 2500 سال پيش) –  شیراز / مرودشت

ميدان نقش جهان (مجموعه بناهاي مذهبي ، دولتي عهد صفويه ) – مرکز شهر اصفهان

معبد چغازنبيل (شهر سلطنتي عيلامي ها در 3 هزار سال پيش ) – هفت تپه / شوش

تخت سليمان (محوطه باستاني شامل آتشکده آذر گشسب در دوره ساساني) – تکاب آذربايجان غربي

گنبد سلطانيه (بلندترين گنبد جهان ) در شهرستان خدابنده در زنجان

– مهمترين و مشهورترين نقاط تاريخي و ديدني ايران

تهران: پیست اسکی بازی در کوههای تهران دماوند و دیزین – موزه های تهران – کاخ های تهران -بناي شمس العماره و کاخ نیاوران – پارک ملت و جمشیدیه .

مشهد : حرم امام رضا (ع) (هشتمين امام شيعيان جهان ) – آرامگاه فردوسی شاعر حماسه سرای  تاریخ کهن ایران

شیراز: تخت جمشید – ارک – حرم  شاه چراغ – آرامگاه حافظ و سعدی شاعران صوفی و عارف ایران – پاسارگاد (مقبره کورش) و نقش رستم در کوه مهر

 اصفهان: میدان  اصفهان و کاخ های صفویه – مسجد شيخ لطف الله (يکي از شاهکارهاي معماري اسلامي در دوره صفويه ) در

کليساي وانک ( يکي از زيباترين کليساهاي ايران ) سي و سه پل

یزد: آتشکده يزد (بزرگترين و قديمي ترين عبادتگاه زرتشتيان )

بم – ارگ بم (بزرگترين بناي خشتي جهان )

– کرمانشاه : آثار دوره پارسی و ساسانی – طاق بستان (از بناهاي سنگي دوره ساسانيان )  و معبد آناهيتا (معبد سنگي عصر اشکانيان )

لرستان – قلعه فلک الافلاک (قلعه بزرگ نظامي دوره ساسانيان ) همچنین در تبریز-  نیشابور و همدان آثار دیدنی و مناظر طبیعی زیبایی وجود دارد و غار همدان در جهان بی نظیر است.

– مهمترين نقاط طبيعي ديدني ايران نيز عبارتند از:

قله دماوند – شمال شرق تهران-غار علي صدر – همدان – دشت لاله هاي واژگون – دامنه قله دنا – جنگل گلستان – بجنورد- پارک ملی گلستان – استان گلستان – کوير لوت – مرکز ايران – درياچه اروميه – منطقه آذربايجان –  مرداب انزلي – بندر انزلي – دشت لار – کوهپايه دماوند .

– ایران دارای آثار تاریخی بسیار زیبا و دیدنی است. و در موضوعات زیادی دارای رتبه اول است از جمله

دارای:

1-    طولانی ترین و عمیق ترین و  کهن ترین  کاریز /قنات در گناباد

2-     بزرگترین بنای سنگی جهان پرسپلیس

3-    گرمترین نقطه زمین در کویر لوت، شهدادبیشتراز 70 درجه سانتیگراد در روز،

4-    بلندترین برج آجری جهان برج گنبد قابوس.

5-     طولانی ترین غار نمکی جهان جزیره قشم

6-      بزرگترین بافت خشتی جهان در یزد

7-     بزرگترین جزیره غیر مستقل جهان قشم

8-     داغترین چشمه جهان  قینرجه مشکین شهر

9-     پیرترین درخت سرو جهان در ابرکوه

10-       قدیمی ترین پل قابل استفاده در جهان دزفول از 1800 سال قبل

11-       بزرگترین عمارت خشتی جهان.قلعه نارین قلعه در شهر میبد

12-      مرتفع ترین بادگیر جهان  باغ دولت آباد یزد،

13-      پیرترین گونه جانوری زنده دنیا تریوپس (tripos) یا میگوی سه چشم، آذربایجان غربی .

14-      بزرگترین طاق طبیعی جهان. دهانه غار اسپهبد خورشید فیروزکوه

15-      قدیمی ترین سدّ جهان.سدّ کبار در ۲۵ کیلومتری جاده قدیم قم – کاشان

16-      عجیب ترین سیستم آبرسانی جهان سیستم آبرسانی قنات دو طبقه “مون” در اردستان

17-      بزرگترین بازار مسقف جهان بازار سنتی تبریز

18-      تولید کننده نخست تولید زعفران و پسته و زرشک و فرش های نفیس در جهان.

19 – قنات قصبه گناباد یا (کاریز کیخسرو ) طولانی ترین و عمیق ترین و شاید کهن ترین قنات یا کانال زیر زمینی  که در عمق 300 متری زمین و به طول 33 کیلومتر واقع شده است  و حدود سه هزار سال فعال  و زنده است.

ajamGonabadRahn

20 – قدیمی ترین ساعت کاربردی  آبی دنیا ساعت آبی کاریز  زیبد گناباد

– مهمترين موزه های ایران

موزه ايران باستان – تهران

موزه آبگينه و سفالينه – تهران

موزه تاريخ طبيعي – تهران

موزه چهلستون – اصفهان

موزه حمام گنجعلي خان – کرمان

موزه فرش – تهران

مجتمع موزه هاي سعد آباد – تهران

موزه مردم شناسي – تهران

موزه هنرهاي زيبا – تهران

موزه پست – تهران

مادها و پارسها

موزه جواهرات ملي – تهران

موزه هنرهاي معاصر – تهران

مجموعه فرهنگي آزادي – تهران

مزايا و ويژگي‌هاي اقتصاد ايران

  • هجدهمين اقتصاد برتر دنيا

  • رشد مثبت اقتصادي عليرغم تحریم اقتصادي

  • جمعيت جوان و تحصيلکرده

  • غني به لحاظ ذخاير طبيعي

  • زيرساختهاي اقتصادي قوي و گسترده

مزيتها به لحاط ذخاير طبيعي و معدني

  • تنوع درحوزه هاي اقتصادي وغني به لحاظ ذخاير هيدروکربني ونفتي

  • چهارمين توليد کننده نفت در جهان

  • داراي دومين ذخاير گازي جهان

  • حائز رتبه دهم در صنعت توريسم و رتبه پنجم در اکوتوريسم

  • بزرگترين وبيشترين ميزان صنايع در حوزه خاورميانه وشمال آفريقا

  • رتبه هاي چهارم تا دهم دنيا در توليد روي وکبالت

  • حائز رتبه برتر در ذخاير آلومينيوم، منگنز و مس در جهان

  • رتبه چهارم دنيا به لحاظ تنوع توليدات محصولات کشاورزي در جهان

اصلاحات اقتصادي در چارچوب برنامه پنجم

  – 20 ميليارد دلارسرمايه گذاري بخش خصوصي وسرمايه گذران خارجي در صنعت نفت وگاز

  – بهبود نظام تامين سلامت کشور

  – توسعه روابط بين الملل

  خصوصي سازي گسترده

  – 80% از دارايي هاي دولت بايد به بخش خصوصي منتقل شود

  – 40% از اين انتقال از طريق سهام عدالت صورت خوهد پذيرفت

  – 40% از خصوصي سازي فوق نيز ار کانال بازار بورس تهران صورت خواهد پذيرفت

  – دولت کماکان مالکيت 20% از دارايي ها را در دست خواهد داشت

  – حجم کل دارايي ها واموال دولت 120 ميليارد دلار مي باشد

  – از اين ميزان 63 ميليارد دلار طي 5 سال گذشته خصوصي شده است

  – با تکميل روند خصوصي سازي سهم دولت در توليد ناخالص داخلي از 80 % به 40% کاهش خواهد يافت

مزيتهاي قانون سرمايه گذاري

 پوشش هاي تضميني و حمايتي:

  • تضمين پرداخت غرامت در صورت ملي شدن و سلب مالکيت، (ماده 9 قانون)

  • تضمين جبران زيان ناشي از ممنوعيت و يا توقف اجراي موافقتنامه هاي مالي در سرمايه گذاريهاي خارجــي به روش ترتيبـــات قراردادي بر اثر وضع قانون و يا تصميمات دولت، (ماده 17 قانون و ماده 26 آئين نامه )

  • تضمين خريد کالا و خدمات توليدي طرح سرمايه گذاري خارجي در مواردي که دستگاه دولتي خريــدار انحصـــاري و يا عرضه کننــده کــالا و خدمــات توليــدي به قيمت رايانـه اي است. (مـاده 11 آئين نامه)

نهاد متولي: سازمان سرمايه‌گذاري و کمکهاي فني و اقتصادي ايران

چارچوب قانوني: قانون تشويق و حمايت از سرمايه‌گذاري خارجي و ايين‌نامه مربوط به آن

تصویری از کویر ایران

تاریخ کهن ایران.

ایران دارای تمدن حدود 7 هزار ساله است وتقریبا  از 2500 سال قبل تا کنون دارای تاریخ مکتوب و شناسنامه  سالشمار رویدادهای تاریخی است. دو نمونه اط ظروف 7 هزار ساله جیرفت.

دوره اسلامی

ایران در دوره اسلامی نقش بارزی در گسترش فرهنگ و تمدن اسلامی به سایر مناطق جهان داشته است.

معماری، تذهیب گری و گچ کاری، سنگ نویسی،  هنر خوشنویسی ، صنعت مسگری و روی سازی و کیمیاگری و ترجمه از کارهایی است که ایرانیان آن را به حوزه قلمرو اسلامی وارد کردند.

** ویزا در فرودگاه

همه افراد می توانند در هنگام ورود به فرودگاه  مهرآباد تهران ویزای ورود به مدت 15 روز ویزا دریافت کنند 15 روز دیگر نیز این ویزا قابل تمدید است. اما گذرنامه های کشورهای اسرائیل- آمریکا- انگلیس- استرالیا- کانادا- عراق- افغانستان- پاکستان- بنگلادش قبلا باید هماهنگی لازم را با سفارتخانه انجام دهند.

در بیشتر شهرهای ایران موزه وجود دارد دستکم 20 موزه ایران از شهرت بین المللی برخوردار هستند

 تهیه کننده دکتر عجم 1392

The documented history of Iran begins with the Achaemenian dynasty dating back about 2500 years ago. A significant era marked by decisive unification of the pars tribes during the reign of Astyages and his grandson, Cyrus, who initially formed an extensive, centralized and mighty empire. Although according to will the “Aryans”, inhabitants of the vast Iranian plateau, were not the founders of civilization and followed the Babylonian as well as Egyption examples yet their ingenious Souls enabled them to transform those models, institute the first autonomous nation and establish a well-organized financial system. Ironically, Achaemenian’s most remarkable military expedition against the Greeks took place in 480 B.C. resulting in both the Iranian’s defeat and Seizure of undisputed power by Alexander.

Darius, another prominent king of the mentioned dynasty, divided his empire into tewenty states or “satrapi” and accordingly appointed powerful rulers for all. He also began building roads to facilitate trade, enhance relations among the states and attain his military goals. “Shahi” or king’s Road, extending 2400 kilometers, linked Susa to Mesopotamia (located in present day Iraq) while another major road connected Babylonia to India. Establishment of a tax and wage system for the labour, introduction of a unified measuring system, emergence of private banks, granting of loans for agricultural purposes and coin minting highlight the worthy accomplishments of this particular era.

Jiroft culture-3.JPG

Appropriately, Roman Ghirshman also has noted that once the use of coins became common overland and over seas trade rapidly extended to distant lands.

The Royal messengers, chapars, would travel the long and vast roads of Achaemenian empire to deliver the Royal decrees or commands to the state rulers as well as military commanders and return with reports on the state of affairs. The messengers would then deliver the communications to the “Chapar House”, present day post office, situated along the route and the process would continue until reaching the final destination. The “Silk Road” too was one of the ancient trade routes which led to Kashgar from two opposite directions of north and south. Extending westward to Samarkand, Marv and Balkh in northen region of Iran, passing through Central Asia leading to ancient Greece. This major historical route connecting the west to the east was known as the Great Road of Khorasan or “the Silk Road”, as previously mentioned. The pre-Islam civilization of Iran takes pride in such innovations, particularly because the management and maintenance of the “King’s Great Road” 25 Centuries ago constituted great honor for Iranians among all nations.

In addition to land routes, various sea routes were also frequented and ships with capacities up to 300 tons treaded those waters. The ship’s sailors were mainly Phoenicians or Greeks, the officers were Iranians whereas a 10,000-strong military formed Darius’s renowned “Immortal Army”. More over, excavation of the Suez Chanal (the chanal dug on the order of Darius and slightly different from the present chanal) exhibited the economic and military merits of yet another chapter of Iranian history.

The “Throne of Jamshid” or Persepolis was chosen as Iran’s capital during the rule of Achaemenians. However, the corner-stone of Persepolis was laid during the reign of Darius I – ofter whom each king added more sections to the site. Also the cities of Susa, Babylonia and Ekbatan (today’s Hamadan) each inturn served as the nation’s capital.

During the rule of Ardeshir, the founder of the Sassanide dynasty, a very powerful centralized government developed and for the first time in Iran the religion of Zoroaster (the Iranian prophet) was declared as the official religion. A faith whose essential pillars are laid upon virtuous thoughts, virtuous words, and virtuous deeds.

The Prophet of Islam, Mohammad (BABUHHP) was born in the city of Mecca during the rule of Anushirvan Sassani, and was chosen as the completion of all prophecy and the last prophet during the reign of Khosrow Parviz (610 A.D.). Weakness of the Sassanide government, oppressions of the Kings, and at the same time Islam’s human-rights oriented ideology and it’s message of equality and brotherhood of mankind were the imperative factors which led to the victory of Islam’s army over the Iranian military might in the course of numerous battles. The Prophet Mohammad migrated to Medina from Mecca (622 A.D). Thus, this particular year was chosen as the base of the Muslims’ calendar owing to the indisputable effect of this migration. At that time, Islam spread mainly in the Arabian peninsula, and after the prophet in the Southern parts of Iran, Syria, Iraq, Turkey and all of Egypt as well as northern part of Syria embaraced Islam. In the course of all these victories, call to God’s religion with the slogan “the unique Allah is Great” became the infrastructure of the Muslims’ new, powerful and popular ideology.

Iran’s mighty army was defeated in the “Ghadessieh” (15 A.H.) and “Nahavand” (21 A.H.) battles, and the country gradually came under the influence of Islam.

The expedition of the devastating mogul tribe to Iran began (616 A.H) and the last Persian King of the dynasty, Sultan Jalal-e-din Kharazmshah was overthrown by Gengiz’s army and later put to death (628 A.H.). The period of Mogul chieftain’s rule in Iran was the most oppressed era the nation had ever seen and the conditions did not change until the founding of the Iranian dynasty, the Safavides, and the rule of Shah Ismeal.

The Mogul were removed from Iran’s political scene after about 300 years by the Safavides, and Shah Ismeal was crowned in Tabriz (907 A.H). During the reign of Safavie Dynasty relations between Iran and European and other countries expanded and Iran’s powerful centralized government, during Shah Abbas’s rule, established political and economic ties with great leaders such as Queen Elizabeth, Philip II the king of Spain, India’s Akbar shah and also put an end to the domination of Portuguese in the Persian Gulf. The Iranian culture and art once again flourished during the Safavie rule and architechture, carpet-weaving, miniature painting, gilding and handicraft(s) underwent special development.

After the Safavide, alternately weak and strong governments came to power among which the government of Nader Shah Afshar, Karim Khan Zand, Agha Mohammad Khan Qajar, Naser-e-din Shah and Mozafar-e-din Shah are noteworthy. During the rule of Nader Shah, The Russians were expelled from Iran, the booties which the Ottomans had taken from the country were recovered, Kandhar and Delhi became parts of Iran and once again the Iranian territory was expanded and included a vast area of southeast Asia. Oppression and tyranny became prevelant in the course of the Qajar dynasty’s rule due to  treason of courtiers and the Kings’ powerlessness and inattention to the state of affairs. The unprecedented and historical measures of Mirza Taghi Khan Amir Kabir, Naser-e-din Shah’s prime minister, such as dispatching students abroad for higher education, printing of newspaper, compilation of laws, etc. made him an immortal historical personage.

The new era began with the reign of the Pahlavi dynasty. Reza Khan Mir-Panj, commander of a Kazak battalion, occupied Tehran on 22 Feb. 1920, and five years later crowned himself the King with the support of England. Gradually, he began opposing the Islamic culture and tranditions and his despotic rule lasted for 16 years. In 1941 under pressure by England, he abdicated the throne in favor of his son Mohammad-Reza and was exiled into St.Moritz island and then to Johannesburg in South Africa where he later died.

Mohammad Reza too, fairly followed in the footsteps of his father for 37 years of his reign. Following the events leading to nationalization of oil, he was reinstated subsequent to a coup and while England’s position with this rule began to deteriorate, the United States gained more influence and power in the country’s political, economic and culture affairs.

As his father, Mohammad-Reza too was strongly against the presence and involvement of clergymen in the socio-political scene. After his forced summary referendum concerning the so-called “Agriculture and land reforms” or the allocation of farmland to farmers, Iran’s dependence on imported goods, false employment due to relocation of farmers in cities, and “Consumerism”, as opposed to “Production”, increased sharply which were strongly opposed by the time’s scholors and theologians, particulary the late Imam Khomeini. The opposition of both religious scholars and the people to the government in 1963 as well as army’s assault on Qom’s theological school (Iran’s main center for training theologians) coupled with martydom of a large number of those students and the people, paved the grounds for escalation of religious movement within the country and their determination to take over the political arena, materialization of the idea of “unity of politics and religion” in the form of the Islamic Republic of Iran and uprooting of 2500 years of the Kings’ despotic rule in this country.

With the victory of the Islamic revolution, for the first time ever the people of Iran went to the polls in April 1979 and voted in favour of the establishment of the Islamic republican system with an overwhelming majority of over 98.8 percent. The assembly of experts then embarked upon formulating the Constitutional law of the Islamic Republic of Iran. This Constitutional law was ofcourse approved by the vote of the Iranian nation. The significant point, however, was the united presence of the people in the presidential election, elections for the Islamic consultative assembly as well as other relevant elections which took place one after the other in order to determine the major and fundamental organs and institutions of the Islamic system. With the establishment of the Islamic government many conspiracies were hatched by the world imperialism. Fortunately, all of them failed due to the presence of the Iranian people on the scenes. The gravest of such conspiracy, hatched with the main objectives of weakening and paralyzing Iran’s economic and political system and the occupation of the fertile land of Khuzistan, was Iraqi regime’s invasion of Iran directly provoked by the United States in 1980 — that was only two years following the victory of the Islamic revolution. The war continued for 8 years and included the most savage bombings and chemical attacks leaving much destruction and damages in 4 border provinces of the country in the South and the West. Hundreds of thousands of the best and most faithful forces were martyred or disabled in the war and millions of people became homeless as a result of the war.

This destructive war came to an end in 1989 due to brave resistance of Iranian people and acceptance of the UN security council resolution 598. Moreover, events such as assassination of the political leaders or state officials, economic sanctions and various plans for isolation of Islamic Republic of Iran were all the cost a nation paid in order to establish its first favorite republic.

On fourth of June 1989 the grand leader and architect of the Islamic revolution, The late Imam Khomeini, passed away and the world lost one of its most revered and distinguished religious and political leaders. Besides his role as a political leader, Imam Khomeini was a prominent instructor of ethics who lived in ultimate continence and chastity.

Following the demise of Imam Khomeini, the assembly of experts chose one of the prominent students of Imam Khomeini, a great combatant who had been imprisoned and send into exile by the regim of the Shah many times, as the leader of the Islamic revolution. This noble personage was none but grand Ayatollah Khamenei who had been elected as president of the Islamic Republic of Iran twice following the victory of the Islamic revolution in Iran.

With his election as the leader of the Islamic revolution, the reconstruction programs began in full might and despite all the bottlenecks that the war had created the construction works maintained their pace in the course of first-five year plan designed by the government of president Hashemi Rafsanjani

The government managed to reconstruct the major portion of the ruins, many factories resumed operations, agriculture flourished, the water supply and sewage networks plus great dams were designed and constructed and finally the rate of illiteracy which acted as a barrier in the way of the country’s development, reached its lowest. Despite some economic problems, the Islamic Republic of Iran has managed to adopt an independent political and economic policy and relying on local specialized forces extends international cooperation and enjoys a high level of acceptability worldwide.

Renovation of the Silk Road has been transformed into a regional and global demand during the recent years and now a national will strongly supports this constructive desire in the Islamic Republic as well. Since 1988 UNESCO has also reinforced all the relevant international decisions for restoration of this immense ancient road through holding various conferences in the world’s famous cities such as New Delhi, Paris, Tashkent and the last of which was held in the picturesque city of Isfahan in 1995.

On completion, once again, this enormous project would revive the historic role of Iran as the bastion of multinational communication, indispensable for the development of regional commerce and cultural relations. Upon disintegration of the former “Soviet Union” in 1985, the policy of friendship and cooperation with the newly independent and autonomous states (situated in the north of Iran) received immediate attention as one of the utmost and perpetual foreign policies of the Islamic Republic of Iran.

In compliance with the stated policy, therefore numerous multilateral contracts regarding road transportation, economic cooperation and establishment of the sales agencies for Iranian goods were thus signed. Further formation of regional economic organization (ECO) consisting of twelve countries also expedited the implementation of the most strategic railway project in the region, stretching from Eastern China to Europe via Iran’s national railway system.

The unique position of this giant commercial highway currently leaves other countries of the world, willing to develop commercial and economic ties with the Central Asian republics, no alternatives but to take full advantages of this vital connective passage — geographically situated in Iran, China, Russia, Turkey and Afghanistan. Apart from Georgia most of the newly independent states are landlocked countries whose connecting routes with rest of the world, directly or indirectly, could pass through Iran and thus enhancing the Islamic Republic’s unique geo-political status world-wide.

Iran’s strategic significance, both in the region and in international arena, generally revolves around material and spiritual aspects. Moreover, its material dimension is mainly composed of economic, technical, military and geo-political components while the spiritual aspect derives from the great Islamic ideology, a rich common history as well as the existing racial and cultural interconnections with other nations in the region. Since disintegration of the former Soviet Union this emphasis has undoubtedly increased and the political focal point of the relevant policies of the ” The Arab Middle East” has also been redirected towards the east and the north, namely the Islamic Republic of Iran and the Central Asia.

As a linking bridge connecting two of the world’s most vital energy reservoirs, the Persian Gulf and the Caspian Sea, the east and westwards proximity of Iran to eleven countries including the oil-rich countries of the Persian Gulf has certainly reassured the regional prestige of the Islamic Republic of Iran.

Accordingly, restoration of the Silk Road is currently regarded as one of the essential precursors of more fruitful regional and intercontinental cooperations amongst the “ECO” member countries. Also due to inauguration of Mashhad-Tajan railway and the impending completion of Bafagh-Mashhad railway the above mentioned states would both gain easier access to open sea and have an ever increasing chance of an active incorporation in the global economy.

The Central Asian countries, with an old and excessive dependence on the former Soviet Union, still primarily rely upon imports. Yet the necessary efforts are being made to overcome this economic barrier by exploring various new markets. Despite availability of several socio-economic advantages such as abundant manpower and cheap labour, rich natural energy resources as well as the exportation of raw materials, oil, gas and agricultural products, vast majority of these countries crucially lack the existence of modern and well-organized banking, insurance, transportation as well as other essential commercial services. Fortunately, productive technical assistance and multilateral economic cooperations with the republics not only would ensure the important role of Iran as a catalyst of commercial development in the region, but would also lead all the concerned parties to more constructive participation in the world economy.

As the world’s greatest Islamic economic organization possessing distinct religious, strategic, historical and socio-economic particularities, undoubtedly, “ECO” presents Iran with an immense security and economic significance and now tehran proudly hosts the headquarter of this organisation. Furthermore, the linkage of Mashhad-Tajan railways would definitely provide “ECO” and the like with an ideal possibility of attaining their long-term comprehensive goals.

Numerous sources have mentioned various routes for the “Silk Road.”Some sources consider the city of “Tun Huang” as the origins of the “Silk Road, located in the western most tip of the Wall of China, while others strongly suggest that the starting point of the said road was in the city of “Loyang” on the south-bank of Huang Ho River. Once reaching the vast “Pamir-Plateau” in Afghanistan, a branch of this ancient road passed through Marv, Samarghand and then led towards iran via Neyshabur.

Marv, Samarghand and then led towards Iran via Neyshbur. In its path the “Silk Road” also connected main cities such as Gorgan, Ray, Hamadan and further joined Iraq through Ghasr-e-Shirin and later arrived at its final land destination adjacent to the Mediterranean coast. As its name clearly suggests, the main role of this ancient road was expediting the safe and easy transport of many important goods from China to Venice among which silk was the incomparable merchandise of the time. For eighteen centuries (BC 200-AD 1600) the ancient world’s most principal commercial highway, the “Silk Road” 8000 km in lenght, enomously contributed to meaningful intercontinental, traditional, and cultural exchanges which also give a fresh impetus to commercial development in the region

According to Christiansen: “because the ancient Persians exclusively imported huge quantities of silk from China they were thus able to sell their silk-orientated products in various European markets, at their own desired prices. The Turks’ efforts to gain permission for the passage of silk across the Iranian territory were all to no avail and a long and persistent conflict between the Byzantine Empire (395-1453 AD) and the Persians, over the transit of Chinese silk, continued throughout the early centuries of the Middle Ages.” Later the Roman and the Chinses attempts at establishing a new silk transit route, without involvement of the Persians, also proved fruitless and even enabled the Persian merchants to control the silk trade particularly throughout Indo-China

Once the Europeans gained complete dominance over East India and the Mediterranean sea routes, at the turn of the 15th Century, their respective companies in the orient also turned their immediate attention to these new routes. In addition, a number of crucial events such as rapid decline in silk production within Persian territories, the oscillation of diplomatic ties between the Ottoman Empire (C1300-1918) and the Persians, and the emergence of new rival silk exporters eventually paved the way for the ironic demise of the ancient “Silk Road.”

Fortunately, from now on, all the countries in the region will not only celebrate the 24th of Ordibehesht as the inauguration day of Mashad-Tajan rail ways, but also would acclaim this historic occasion as the anniversary of the revival of the ” Ancient Silk Road.” The following is an excerpt from the opening speech by the former Iranian president Mr. Rafsanjani: “The occurrence of great events during the early years of the last decade of the 20th Century as well as the emergence of new conditions in the region have led the Islamic Republic of Iran to play its key and proper role, in this decisive era, by renovating the Silk Road as the region’s most vital connecting bridge which would further link the countries of the north with those in the Orient — via the Islamic Republic of Iran… .”

 

Some facts and features about Islamic Republic of Iran

THE FINANCIAL EXPRESS VOLXXXIX NO 295 PAGE 19 DATE 10/02/2014

Iran is one of the most ancient countries of the world. Because of having a varied climate this country witnesses four different seasons in different parts of the country simultaneously. Iran enjoys a lot of natural beautiful sceneries and is considered to be one of the most attractive tourist place in the world.

 

Some facts about Iran:

International name: Islamic Republic of Iran.

Ancient name: Persia

Supreme Leader:  Ayatollah Ali Khamenei

National day :11 February

Area: 1648195 Sq. Kms. Population: 75,597,633 in the year 2011

Capital: Tehran . Official religion: Islam

Official language: Persian. Currency: Rial

From the point of view of area, Iran is the sixteenth largest country in the world. It is situated in the north west of Asia and is one of the countries of the Middle East.

About 90 per cent of the area of the country consists of plateau. Iran is completely a hilly and semi dry region. Its average height from the level of sea is 1200 meters. More than half of the country consists of mountains and hills. One fourth of the country consists of desert and the other less than one fourth is under cultivation. The lowest point in the country is at the height of 56 meters in kavir  Lout and the highest point at 5628 meters is Damavand summit in the Alborz range near Tehran.

The Damavand mountain can be seen from the different cities particularly Tehran, Varameen and also the Caspian Sea.

 

 On the southern side of the Caspian Sea the land is 28 meters below the surface of the sea.

 The total periphery of Iran is 8731 Kms, the 6031 kms of which consist of land and the remaining 2700 Kms is coastal area in the Caspian Sea and Oman Sea and the Persian Gulf

The longest and navigable river: The Karun river, with 950 kms.

The biggest lake: The Uroomieh lake with 4868 Sq.Kms.

 The biggest island: The Gheshm island with 1491 Sq.Kms .

Number of provinces: 31

Number of the cities: 397

Number of divisions: 984

Number of towns: 1154

Number of rural areas: 2499

Exports: oil, carpets, fruits, dry fruits, skin and hide, caviar, petrochemical products, textiles, clothes and food products.

Imports: Machinery, metal industry, food material, medicine, technical services. Industrial chemical products, oil, petrochemicals, textiles, cement, other construction material, food and metal products.

Agricultural produce: Wheat, rice, food grains, beet root, sugar, fruits, oil grains, cotton, dairy products, wool and caviar.

Rail transport network: 9796 Kms

Length of roads: 158000 Kms

Pipelines: Oil products 3900 Kms, natural gas: 4550 Kms.

Ports: Abadan, Ahwaz, Bandar Abbas, Anzali, Bushehr, Imam Khomeini, Mahshehr, Turkmen, Khorramshar and Noushehr

Cultural Heritage:

Iran has got many beautiful and worth seeing historical buildings. Some of them are as under:

  1. The biggest stone structure of the world in Persepolis
  2. The hottest part of the land in the world in Lout Desert which has a temperature of more than 70 degree Celsius.
  3. The highest brick tower in the world The Qaboos Gumbad.
  4. The longest salt cave of the world in the Gheshm island.
  5. The biggest brick structure of the world in Yezd
  6. The  biggest non independet island of the world The Gheshm island
  7. The  hottest spring in the world in Mishkin Shehr.
  8. The oldest cypress tree of the world in Abr Koh.
  9.  The oldest still in use bridge in the world in Dezful which was constructed 1800 years ago.
  10.  The  biggest brick building in the world The Nareen fort in the Mebod city.
  11. The highest ventilator(Baadgeer) of the world in Bagh Dolatabad, Yezd
  12.  The  oldest living animal species in the world The three eyed tripos in west Azerbaijan
  13.  The biggest natural arch in the world at the mouth of the Espehbad cave in Khursheed Firozkoh
  14. The  oldest dam of the world on the old Qom – Kashan highway (Kabbar Dam)
  15.  The biggest covered traditional market of the world Tabriz Bazaar
  16.  Iran is the first producer of saffron, pistachio, barberries and carpets in the world.
  17.  A unique network of two storey subterranean canals in the world for water supply in Ardestan
  18.  The longest, deepest and oldest network of subterranean canals(qanat or Kariz) in Gonabad Khorasan provance.

 

The Ancient History of Iran:

Iran enjoys a seven thousand years old civilization and has got a written history recorded year wise.

 The Islamic period

 Iran played a valuable role in the spread of the Islamic culture and civilization to the other parts of the world.

 File:The Conquests of Cyrus the Great.png

Architecture, illumination, stucco plastering, engraving, calligraphy, copper and zinc industry and alchemy as well as translation of literature are the things which the Iranians exported to the Islamic countries.

Cultural Heritage:

Iran contains most beautiful and worth seeing historical places some of which have been officially recognized by UNISCO as the “World Heritage”, the most important of which are as the following:

Takht Jamshed (the ruins of the capital of the ancient Persian about 2500 years ago) – Shiraz and Marv Dasht

 

Maidan e Naghsh e Jahan (a complex containing religious and government buildings of the Safavid period) – center of the city of Esfahan

Ma’bad Chaghaz Nabeel (the royal city of the Ilamis about three thousand years ago) Haft Teppeh/ Shush

Takht e Soleiman (the ancient complex consisting of the fire temple of Azar Gashb in the Sassanid period) – Tokab Azerbaijan West

Gonbad e Soltanieh (the highest dome of the world) in the city of Khodbandeh in Zanjan

The most important and famous historical and religious places of Iran include the following:

Tehran: The skiing field in the Damavand mountains of Tehran and Diesene, the museums of Tehran, the palaces of Tehran and the Niavaran Palace, Park Millat and Jamshedieh

Mashhad: The mausoleum of Imam Reza (A.S.), the eighth Imam of the world Shias, the grave of Firdowsi, the famous epic poet of Iran.

Shiraz: Takht Jamshed, Arak, the Shah Chiragh mausoleum, the graves of Hafiz and Sa’di, the famous poets of Iran, Pasargad (the mausoleum of Cyrus) and the relics of Rostam in Mehr mountain

Esfahan: The Esfahan square and the Safavid palaces, the Sheikh Lotfollah mosque (one of the architectural master pieces of the Safavid period), the Wanak church (one of the most beautiful churches of Iran) and the 33 arch bridge.

Yezd: The Yeza fire temple (the biggest and the most ancient place of worship of the Zoroastrians)

Bam: Arg Bam (the biggest brick structure in the world)

Kermanshah: Buildings of the Parsi and  Sassanid period, Taaq e Bostan (a stone building of the Sassanid period) and Anahita temple (the stone temple of the Ashkanian period)

Lorestan: The Falak ol Aflak fort (the big military fort of the Sassanid period). There are many religious buildings as well as natural scenery in Tabriz, Nishapour and Hamadan. The Hamadan cave also is matchless.

The most important natural worth seeing places in Iran include the following:

The Damavand hillock in the north east Tehran, the Ali Sadr cave in Hamadan, the field of the inverted tulips in the Dana mountain region, the Golestan forest in Bijnorad, the National Park in the Golestan province, the Lout desert in central Iran, the Uroomieh lake in Azerbaijan region, the Anzali marshes in the Anzali port region, the Lar desert and the Damavand mountain region.

The most important museums of Iran:

In most of the cities of Iran, different  museums can be found and at least twenty museums of Iran enjoy international fame.

The main features of the economy of Iran:

It is the eighteenth economy in the world

In spite of economic sanctions this country has had positive economic growth

The young and educated population

The natural and mineral resources of Iran:

It is diversified from the point of economy and rich from the point of oil and hydrocarbon reserves

It is the fourth oil producer in the world

It contains the second largest gas reserves in the world

It is ranked tenth in the tourism industry and fifth in eco tourism

It contains the biggest and the largest number of industries in the Middle East and North Africa.

It is fourth and tenth in the production of zinc and cobalt in the region

It contains huge reserves of aluminum, manganese and copper in the world

It is fourth in the world from the point of view of agricultural products

Economic reforms during the Fifth Plan:

20 billion dollar investment by the private sector and the foreign investors in the oil and gas industry

Reforming the health system of the country

Developing the international relations

Extensive privatization in the country:

It is agreed that 80% of the assets of the government should be transferred to the private sector, the half of which would be transferred to the public judiciously and the other half would be sold through the stock exchanges

20% of the total assets of the country would continue to remain in the hand of the government

The total value of the assets of the government is 120 billion dollars from which the assets totaling 63 billion dollars were privatized during the last five years

After completion of the privatization process the share of the government in the GDP would be reduced from the current 80% to 40%.

Investment Law  in Iran  support and Guarantee  all Wright for foreign investors  Article – 4- 8 -9- 16- 17- 26 -11- in investment Law guarantee  all the wrights.

For more info on investment information in Iran  www.iio.ir

Visa on arrival at the airport

Everybody can get a 15 days entry visa on arrival at the Mehrabad airport of Tehran. This visa can be renewed for a period of another 15 days. But those having passports of Israel, USA, UK, Australia, Canada, Iraq, Afghanistan, Pakistan and Bangladesh should coordinate through the embassies.

INDIA-IRAN RELATIONS

Political Relations:    
        India-Iran relations span centuries marked by meaningful interactions.

 IMG_3082 (2)

The two countries shared a border till 1947 and share several common features in their language, culture and traditions. Both South Asia and the Persian Gulf have strong commercial, energy, cultural and people-to-people links. 

Independent India and Iran established diplomatic links on 15 March 1950. In addition to the Embassy in Tehran, India currently has two Consulates in Iran -Bandar Abbas and Zahedan. The Shah visited India in February/March 1956 and Prime Minister Pandit Jawaharlal Nehru visited Iran in September 1959. Prime Minister Smt. Indira Gandhi visited Iran in April 1974 and Prime Minister Shri Morarji Desai visited in June 1977. The Shah, in turn, visited India in February 1978. 

آثار فارسی هند (2)
The Iranian Revolution in 1979 introduced a new phase of engagement between India and Iran marked by exchange of high level visits of Indian and Iranian officials.

Economic Relations:

India-Iran economic and commercial ties have traditionally been buoyed by Indian import of Iranian crude oilIndia-Iran trade in 2010-11 was US$ 13.4 billion (Indian exports US$ 2.5 billion and imports US$ 10.9 billion). India’s exports to Iran include rice, machinery & instruments, metals, primary and semi finished iron & steel, drugs/pharmaceuticals & fine chemicals, processed minerals, manmade yarn & fabrics, tea, organic/inorganic/agro chemicals, rubber manufactured products, etc.

India and Iran hold regular bilateral talks on economic and trade issues at the India-Iran Joint Commission Meeting (JCM). The 16th JCM was held in New Delhi on July 8-9, 2010. It was co-chaired by Iran’s Minister of Economic Affairs and Finance Dr. Seyed Shamseddin Hosseini and India’s External Affairs Minister Shri S.M. Krishna. During the visit, Dr. Hosseini called on Prime Minister Dr. Manmohan Singh and met Minister of Finance Shri Pranab Mukherjee, and NSA Shri Shivshankar Menon. Dr. Shamseddin Hosseini again visited India on 25 February 2011 during which he called on Prime Minister, Finance Minister and External Affairs Minister. The 17th JCM will be held in Tehran in 2012 at the level of Foreign Ministers. Under the JCM mechanism, meetings of various Joint Working Groups have been held regularly.

During the 16th JCM, 6 MoUs/agreements were signed: (i) Air Services Agreement; (ii) Agreement on Transfer of Sentenced Persons; (iii) MoU on Cooperation in New & Renewable Energy; (iv) MoU on Cooperation in Small Scale Industry between National Small Industries Corporation (NSIC) and Iranian Small Industries and Industrial Parks Organisation (ISIPO); (v) Programme of Cooperation on Science & Technology and (vi) MoU on Cooperation between Central Pulp and Paper Research Institute of India  (CPPRI) and Gorgan University of Agricultural Science and Natural Resources (GUASNR).

 

Trends in India-Iran Bilateral Trade (figures in Million US$) are as follows:

Year
(Apr – Mar)

India’s exports to Iran

India’s imports from Iran

Total Trade

Trade Balance

Total trade growth rate (%)

2006-07

1446.48

7618.55

9065.03

-59,321.19

2007-08

1943.92

10943.61

12887.52

-88521.83

42.17

2008-09

2534.01

12376.77

14910.78

118400.95

15.70

2009-10

1853.17

11540.85

13394.01

109621.45

-10.17

2010-11

2492.90

10928.21

13421.12

118632.94

0.20

2011-12 

2012-2013

(Apr -march)

3/360

6

Billion 

 

  16

15

Billion

 

(Source: Ministry of Commerce & Industry, Government of India)

There has been regular exchange of business delegations from both sides. India and Iran are also engaged in discussions on various projects in Iran including the Chabahar Port and Rail Project. 

Cultural and historical  Relations: 

 

Till now it has been believed that Iran and India have had cultural and civilizational links with each other from the time of Cyrus the Great and Darius. But many recent archaeological findings in north Khorassan, Sokhte (burnt city)and Jeeroft in Iran show that the civilizational relations between the Iranians and India have been so much older.

In the period of Darius and Xeroxes (khashayarShah), a group of the elephant riding soldiers of the army were Indians. Such kinds of relations have been clearly recorded in the periods of Ashkanians and the Sassanids as well. In the period of the Gorkanis (the Moghals) or the Khorassanis the official language of  the courts of India was Persian. It is for the same reason that about seventy per cent of the important documents, royal orders as well as the poetry and prose books still found in the museums and the government as well as private collections in India are in the Persian language.

Dr. Hekmat, the first ambassador of Iran in India has recorded a total of 80 important stone engravings in the important palaces and mausoleums of India. But the number of such engravings and inscription  which are still found runs into thousands.

 

 

 

 

Some of the stone engravings in the Red Fort, the Taj Mahal and the Agra Fort which have been registered as the national heritage.

India and Iran maintain regular cultural and educational exchanges.

The cultural ties between Iran and India go back to the ancient times, to such an ancient time that determining its real date is impossible.

 

This antiquity of relations can be understood from the extensive similarities in the languages of the two countries. It is for the same reason that Sanskrit is called as the sister of the ancient Iranian languages. India and Iran have been familiar names for each other. The names of India ,Sind and Makran have been used in almost all historical& geghraphical and literature  Persian books in the Shahnameh itself at least a hundred times. The same is true for other books as well.

 delhi AjamJNU

A number of Indian scholars were teachers in the great university of the Gandi Shahpur of Persia and used to teach there.

In the period of Khusro Anushirvan, a number of Indian tales including the Panchtantra were translated into Iranian language by the name of Kalileh Wa Dameneh.

 

This work was later translated from the Persian language to Hindi. Other stories like the tales of Behram, story of the parrots and the tales of Sindbad were all translated from Hindi into Persian.

Iranians have played a distinguished role in the transmission of the heritage of India to the other languages. The famous Iranian scientist, Aburehan Albiruni, during his 16 years stay in India, presented his master piece named “Tehqeeq Ma’al le Hind”  to the world which is known as the Encyclopedia of India.

 

Masoodi was yet another Iranian scholar, who wrote many detailed reports about India. Moreover, the scientists like Koshiar and Khwarizmi learned the Indian mathematics and globalized this science.

 During the Khorasanid dynasties(Tamurid,Babri,Mugals, Bahmani) the cultural exchange was so deeply that the official language became Persian. the Khorasanid emperor of India  invited several Persian artists and scientist  to their courts.

  • painting Jahangir’s Dream (around 1620 by Abul Hassan showing Abbas I (Pade Shah of Persia, left) and Jahangir (KHORASANID  Emperor of India, right) on the globe  lams and lions are in peaceful co existence

India has extremely been influenced by Persian art and architecture and Persian Sufis music. Hundreds of Persian poets also were invited to India and some of the Indian  kings themselves were composing  Persian poem. also many Persian commander and ministers or Nuvab were serving the Indian court, among them was Mirza Ghiyas Beg an important official the rule of the Mughal Emperor Jahangir, and served as the  chief treasurer, and he was given the title ‘I’timād-ud-Daulah’  which means ‘Pillar of the State’. His daughter, Mehr Nūr Jahān married Jahāngīr in 1611, and his son Mirza Hasan ‘Asaf Khan’ served as a general to Jahangir.

 Mirza who was the father of Arjumand Banu Mumtaz Mahal,The wife of Shah Jahan, the Emperor of India he also served as the governor  of wes india and lahour.

also we can mention many others like  Safdar Jung and Ashraf khan khorasani.

Arjumand  Bano  or Momtaz E maha Taj .  girl of an  Iranian  born prince  Asef khan  lFile:Mumtaz Mahal.jpg

                              Arjumand  Bano  or Momtaz E mahal          and her father  Asaf Khan

India and Iran maintained regular cultural exchanges even during the time of colonialism and also after independent India.

 

 

         Persian paintings on the Rashtrapati bahavan palace.

 RASHTRAPATIashoka (61)

 As per an MoU signed in January 2008 between the Indian Council for Cultural Relations (ICCR), New Delhi and the Iranian Cultural Heritage, Handicrafts and Tourism Organization (ICHHTO) a weeklong Iranian cultural week was held in New Delhi and Mumbai in April-May 2008. India also held its “Days of Culture” at the Niyavaran Palace in Tehran and Hafezia in Shiraz from May 10-17, 2011 which was attended by over twenty thousand people. The cultural festival was dedicated to the memory of Gurudev Rabindranath Tagore. During 2011-12, various functions were organised through out Iran to commemorate the 150th birth anniversary of Gurudev Tagore. Gurudev Tagore had visited Iran in 1934 and 1935 during which he wrote some poem on Iran. 

There are about 8,000 Iranian students studying in India. India provides 67 scholarships every year to Iranian students under ITEC, ICCR, Colombo Plan and IOR-ARC schemes. 

India over the years has emerged as one of the favourite tourist destinations for Iranian tourists and every year around 40,000 Iranians visit India for various purposes.

 For more information on Iranian culture and sightseeing and news log on the website and watch lives TV.

http://www.presstv.ir/

Iran’s television network, broadcasting in English round-the-clock. Based in Tehran

http://www.sahartv.ir/

Sahar Urdu TV “Sahar Universal Network” is one of several TVchannels that runs under the supervision of Iranian IRIB.

source:

Iran, India relations span centuries marked by meaningful interactions

irna

INDIA & IRAN – AGE OLD TIES

“Few people have been more closely related in origin and throughout history than the people of India and the people of Iran”

– Jawahar Lal Nehru[1]

“I used to dream of a Persia where bulbuls made love to the roses, where in dreamland gardens poets sat around their wine cups and invoked visions of ineffable meanings. But now that I have come to your country my dream has been formed into a concrete image that finds its permanent place in the inner chamber of my experience … I have visited Sa’di’s tomb; I have sat beside the resting place of Hafiz and intimately felt his touch in the glimmering green of your woodlands, in blossoming roses. The past age of Persia lent the old world perfume of its own sunny hours of spring to the morning of that day and the silent voice of your ancient poet filled the silence in the heart of the poet of Modern India”

– Rabindranath Tagore, 09 May 1932.[2]

The peoples of India and Iran, two ancient neighbouring civilisations, have enjoyed close historical links through the ages. They had a common homeland and share a common linguistic and racial past. Over the several millennia, they interacted an enriched each other in the fields of language, religion, arts, culture, food and other traditions. Today the two countries enjoy warm, friendly relations and cooperate in a wide range of fields.

PART I

Prehistoric times

1. It is believed that before 2000-3000 BC, the inhabitants of modern Iraq and southern Iran as also the people of west and north west India came from the same region. Later, around 1500 BC Aryan tribes from north invaded and defeated these people and marched further to south Asia.[3] During the pre-historic times (around 3000 BC), the people of Kulli culture (North West Indian borders) excelled in making small boxes of soft stone, delicately engraved with linear patterns. At Susa (west Iran) a few pieces of painted pottery have been found which appear to be similar to the wares of the Kulli people. In the hills of Baluchistan, where the people of Nal and Zhob cultures built their little villages, the Barhuis, though ethnically now predominantly Iranian, speak a Dravidian language (spoken in South India).[4]

2. There seems little doubt that the Indus Valley civilization had contacts with the contemporaneous civilizations of Iran and Mesopotamia. There is a striking similarity between some of the designs and seals. There was trade between the coast of southern Iran and India through the Persian Gulf and the Arabian Sea. Some Indus seals have been excavated at Kish, Susa and Ur in Iran. The Harappan people are believed to have imported silver, copper, turquoise and lapis lazuli from Persia and Afghanistan.[5] Iran supplied silver, gold, lead, zinc, turquoise to ancient India. Ivory was imported from India.[6]

India and Iran : Common Homeland, common linguistic and racial Past

3. On the basis of linguistic evidence the people who arrived on the southern slopes of Alborz mountains in North Iran and in Western Iran, are regarded as having originally been along the Indo-Iranians who for a long period shared a common tradition while living as Nomads in the Central Asian steppes. Eventually the two linguistically related groups separated and migrated southwards. The Iranian group moved into the highlands of Iran through the flat passable area south-east of Caspian Sea, while the Indian tribes migrated into the Indian sub-continent.[7]

4. It is believed that Indians and Iranians belonged to one single family before the beginning of the Indo-Aryan civilisation and lived together with a common language for many centuries in pasturelands of Oxus valley in Central Asia (Tajikistan, Uzbekistan, Kyrgistan, Turkmenistan and Kazakstan).[8] This common habitat was either around the upper reaches of the Tigris where the Zob meets it or in the vast doab of the rivers Vahvi-Datiya and Ranha (the Oxus and Jaxertes). [9]The first Aryan migration into India and Iran took place around 2000 BC. In Iran, as in India, the impact of the Aryans was to prove ineffaceable and founded a long enduring tradition.[10] These people brought with them their patrilinear system, their worship of sky gods, their horses and chariots.[11] In the second millennium B.C. there was close agreement between the language and mythology, religious traditions and social institutions of Indians and Iranians on the one hand and those of the Greeks, Romans, Celts, Germans and Slavs on the other. For a considerable period after their separation from their western kinsmen, the Indians and Iranians are believed to have lived together. [12]

5. The scriptures Vedas (of the Indian Aryans) and the Avesta (of the Iranians) both agree on the cause, which led to the migration of the Aryans from their original homeland (called Airyana Vaejo in Avesta). In the Vedic account, it is a flood of water that is referred to and in the Avestan account it is a flood of snow and frost. The praleya signifying snow or frost is derived from pralaya or deluge in Sanskrit by Panini. That there was a huge flodd in pre-historic ties in some parts of the then known world is proved by Semitic sources which seem to have borrowed their account from Aryan sources. The name of the person who escaped this disaster is Noah, according to them (more correctly Nuh as in Arabic which is a contracted form of Manuh, nominative form of Manu). In both Indian and Iranian versions, he is the son of the same person – Vivasvat or Vivanghat. According to the tradition of the Vendidad, the ancestors of the Iranians lived in 15 other countries turn by turn. One of these was Haptahindu, i.e. Saptasindhu, the cradle land of Indo-Aryan civilization. [13]

6. Indian or Indo-Iranian groups who worshiped the Vedic deities were found in and to the north of Syria in the middle of the second millennium B.C. Prof. S.A. Cook writes “In what may roughly be called the ‘Mosaic’ age, viz, that illustrated by the Amarna letters and the “Hittite” tables from Boghaz-Keui, Palestine was exposed to Iranian (Old Persia) or Indo-European Persian Empire…. In the Mosaic Age, Varuna, the remarkable ethical God of ancient India, was known to North Syria.” [14] In the 14th century BC, there appeared in North East Syria, a people called Mittani, whose kings had Indo-Iranian names and whose gods were very similar to the Aryan gods – Indara (Indra), Uruvna (Varuna), Mitira and Nasatiya. Some other chiefs in Syria and Palestine also had Indo-Iranian names.[15]

7. India is mentioned in the Avesta and there is some description of north India in it. In the Rig Veda there are references to Persia – the Persians who were called Parshavas and later Parasikas, from which the modern word Parsi is derived. The Parthians were referred to as Parthavas.[16]

8. Old Persian language was a member of the Indic branch of the Indo-European languages. Related to it was Zend of Avestan, the language of the earliest Zoroastrian text, which was later, divided into two distinct branches – Indic and Iranic. One later developed as Sanskrit and the other as Persian. [17]

9. The name of India has come from Iran through a long relay – Iranic to Greek to Latin to English and finally to India with its dominance of English. India is a Greek word written ‘India in the Greek alphabet and pronounced Hindia. It comes from Hindos ‘the river Indus’ from the old Persian Hindu, the Persian pronunciation of the Sanskrit Sindhu. (In Avesta and old Persian an initial s was pronounced h).[18]

10. Similarly, the name Iran is related to Sanskrit Arya (noble). The ancient Persian also used the name ‘Arya’ and the word survives in the word ‘Iran’. Iranians are one of three peoples of the world who have called their countries ‘Land of Nobility’ or ‘The Noble Land’. Iran is the Avesta word airya ‘noble’ with the toponymic suffix –an, denoting a geographical area. The name of Ireland is Eire in Irish language and aire means ‘noble’ in Irish. Aryavarta is the sacred land bounded on the north and south by the Himalaya and Vindhya mountains, and extending from the eastern to the western sea. The name Iran and Aryavarta are close relatives and denote the abode of the excellent ones, the noble and respectable people, those faithful to their land. The Persian speaking Aizerbajan is the ancient word aryanam vajah ‘the power of the Aryans’, which celebrates the emerging sway of the Iranians in the second or third millennium BC.[19]

11. Sanskrit and Avesta have a common basic vocabulary and common grammar. The name of Hapta Hendu (land of seven rivers) is mentioned in Avesta whereas Ariya (the name of Persia) is mentioned in the Vedas.[20] In the Rig Veda, the Persians were called Parshavas and later Parasikas (from which the modern word Parsi is derived).

12. The ancient Iranians invoked the good mind, the good spirit Vohu Manah (Vasu manah in Sanskrit). The word vohu is vasu in Sanskrit. Its superlative form is vashishta (the personification of right). The modern Persian Bahisht is Avesta Vahishta and Sanskrit Vashishtha (in English best).[21] Some other words with apparent common roots are –

 
Sanskrit Avestic
rita asha (arta)
atharva atar (fire, atish)
yama yima
ashman aseman (sky)
danu danu (river)
manas manah (mind)
pitr pitar (sather)
martyanam masyanam (of mortal men)
yajna yasna (sacrifice)
arya airya

13. River Sarasvati became the province Haraxvaiti in Avesta. The river Rasa became the district Rangha in Media now Rai near Tehran. Avesta has the river Varan, which refers to Varanasi situated on the confluence of Varana and Asi rivers. Avesta mentions the river Haroyu which is Saryu flowing near Ayodhya. The Hapta Hendu of Avesta and Sapta Sindhu of Rigveda is Punjab.[22]

14. The Persian word Khuda goes back to Avesta Hvada, which is svadha in Sanskrit (inherent power). The Avestic bara survives in the name of Baghdad and it is Sanskrit bhaga or better known bhagavan).[23]

15. Avestic Kshathra and Sanskrit Kshatra become in modern Persian Shahr and Hindi Khatri/Khet. Avestic dugh and Sanskrit dugdha change into dugh and dudh. Avestic bratar and Sanskrit bhratri change into Persian baradar and Hindi Bhai. Avestic hvar or khvar and Sanskrit svara become Persian khur (of Khurshid) and Hindi sur.[24] Sanskrit dha (set, make), bhr (bear), gharma (warm) are Avestan and old Persian da, bar and garma. Sanskrit pra (forth), putra (son) are Avestan fra and puthra. [25]

16. h replaced s in Iranian except before non-nasal stops and after I, u, r, k; Sanskrit sapta (seven), sarva (all) are Avestan hapta and haurva. Iranian also has both xs and s sounds, Indo-Aryan has only ks. Avestan xsayeiti (has power, is capable), saeiti (dwells) are Sanskrit ksayati and kseti.

17. There is much in common between the Vedic religion and Zoroastrianism. The core of these religions was sacrifice, centred on fire. The earliest religious texts of Indo-Aryans (principally the Rig Veda dating back to 1300 to 900 BC) are indispensable for making historical reconstructions of the development of Iranian religion.[26] Gatha, the hymns of Prophet Zoroaster, included in a part of the Avesta, the holy book of the Zoroastrians, suggests a close link with the ancient Indian hymns, the Rig Veda of c. 1700 B.C. This is the period prior to the migration of Nomadic tribes into Iran and India.[27]

18. The hymn of Gayatri resembles the Gatha of the ancient Iranians. The vedic ritual of Agni and the Avestic ritual of Atar were similar. The Hindu Gods and Goddesses like Indra and Bhadrika resemble Ahura Mazda and Mithra.[28]During the Vedic period, gods were divided into two classes the devas and the asuras (In Iranian daevas and ahuras).In India devas came to be more powerful than the asuras and the latter word eventually took on the meaning of a demon. In Iran the reverse took place and the daevas were denounced as demons by Zoroaster. They still survive as such in the divs of Persian foklore, especially though Ferdowsi’s epic Shah Nameh).[29]

19. Vedic and Persian religions (both Aryan) mingled in Gandhar, where stood the Indian city called Taxila by the Greek. By the age of Darius (6th century BC), the most refined of its cult had evolved into what was later known as Zoroastrianism – a dualist religion accounting for the problem of evil in terms of struggle of a good with an evil god.[30] To this day, there are close similarities in the Persian festival of Nowruz (Iranian New Year) also celebrated by Parsis in India and Holi as both are centred towards fire.

20. The Indo-Iranian element in later Hinduism is chiefly found in the initiatory ceremony (upanayana) performed by boys, a rite both in Hinduism and in Zoroastrianism that involves the tying of a sacred cord. The Vedic god Varuna, now an unimportant sea god appears in the Rigveda as sharing many features of the Zoroastrian Ahura Mazda (“Wise Lord”); the hallucinogenic sacred drink soma corresponds to the sacred haoma of Zoroastrianism.[31] Varuna was known as an Asura, a term also applied to lesser gods, which in later Hinduism came to mean a class of demons, but which in Persia was adopted by the Zarathustra in its local form as part of the title of the great god of light – Ahura Mazda. Varuna may have been the high god of the Indo-Iranians before the two peoples divided. Varuna was first and foremost a king, an emperor sitting in a great palace in heavens often with associated gods around him. Most important of these was Mitra, a god with some solar characteristics. He was represented in the Zoroastrian pantheon and was also widely worshipped in the Roman Empire under the Greco-Iranian name Mithras.[32]

21. The Iranian Surya (sun god) wearing a long coat with a sacred girdle and knee-high boots was worshipped by Indian kings. He had a special name Mundira svami and the word Mundira is found in ancient Iranian texts from Khotan. The Modhera temple in Gujarat and Munirka village in Delhi remind of the name Mundira. The Sun God at Konarak, Orissa is famous in his Iranian drapery and boots. The royal priests of this royal surya were of Iranian descent like Sakadvipiya Brahmanas, or Mishra (in which th of Avesta Mithra became sh).[33]

22. Both Vedas and Gathas have no place for idols or temples. Both enjoin the maintenance of fire and performance of sacrifice (Sanskrit yajna and Avestic yasna). Their priests have common duties and names.

23. The four varnas (classification of society) of India developed out of very early Aryan class divisions. Some stratification existed in many Indo-European communities. Ancient Iran had four pistras (classes), comparable in some respects to those in India.[34] The four-fold classification of society into priests, warriors, peasants and artisans appears in the Vedas, the Gathas and Yasna and Ferdowsi’s Shah Nameh (which mentions their designations as Amuzian, Nisarian, Nasudi and Ahnukishi.[35]

24. The system of four yugas (ages) was similar to the doctrine of four ages that existed in ancient Persia. The system was also prevalent in ancient Greece.[36] The Iranians, like the Indians, believed that the world was divided into seven regions or karshvar (keshvar in modern Persian, which means country).[37]

25. There is a word in the Gathas – asha – that appears in a variety of forms – asha/arsh/eresh/arta/ereta. The last variant is near to the rita of the Rig Veda. For both Avesta and Veda, this word means the order of the world, the law of the man. Law and order seems to be the fundamental concepts of the Aryans.[38]

26. The myths that appear in the part of the Avesta known as Yasht include some tales of very ancient pre-Zoroastrian origin, probably belonging to the pagan Indo-Iranian era. Many of these myths re-appear in the Shahnameh (Book of Kings), an epic in rhyme by the Poet Firdowsi, which was completed in A.D. 1010. The greatest hero of Iranian mythology was undoubtedly Yima (Jamshid of the Shahnameh.) As Yima Khshaeta, King Yima, he belongs to the Indo-Iranian traditions. The Indian equivalent, the Vedic Yama, chooses to die and becomes the Kind of the dead. [39]

27. There are several parallelisms between medical, physiological and pathological doctrines of the Ayurveda and those of the Avesta in its surviving texts represented by the Vendidad, the Yasna and the Yashts.[40] The Persian word din (religion) is similar to dhena of the rigveda where it means ‘speech reflecting the inner thoughts of man’. Its Avesta equivalent is daena, a common word in Gathas meaning inner self of man.[41]

28. The Samba-purana relates that Samba, the son of Krishna, had been afflicted with leprosy and was restored to health by the grace of Sun God whose worship was performed by Iranian priests called Maga. The Maga priests were the famous Magoi or Magi – Zoroastrian priests who spread the worship of fire and Sun and erected temples at Taxila and Multan.[42] The Bhagvat-Puran calls the sacred girdle of Sun priest avyanga, which is the Avestan aiwyanghana. Samba built the sanctuary of Mitravana on the banks of Chenab. There were Sun temples on the banks of Yamuna.[43] The Maga Brahmins and the Gandhara Brahmins of North India, as well as Brahmini Magis of the South were all of Iranian origin.[44]

29. Commerce between the mouth of the Indus and the Persian Gulf was unbroken down to the Buddhist times.There is evidence of trade between the Phoenicians of the Levant and western India as early as 975 B.C. Trade between the Indus Valley and the Euphrates seems to be very ancient.[45]

Contacts between Achaemenian Persia and India

30. By around 1000 BC, Indians and Persians had established themselves as distinct cultural and racial entities with their boundaries meeting at Kabul and Sistan.[46]

31. The founder of the Achaemenian dynasty in Persia was Hakhamanis (Sakhamani in Sanskrit, meaning one who has allies/friends – Hakha/Sakha of crystalline fidelity – mani). During the Achaemenian period, some parts of northwest India came under Persian rule. Indian emissaries were present in the courts of Medes and Emperor Cyrus in 550 – 529 BC.[47]

32. One of the great Achaemenian emperors was Cyrus. His correct name in the inscriptions is Kurus (Kuru of Aitareya-brahmana and Mahabharat in Sanskrit). Kuru is described as a country of everlasting happiness beyond the most northern ranges of the Himalayas. Cyrus founded the imperial capital of Pasargadae or Pars-gard (the seat of Persians). Gard is Garta in Sanskrit, which means a seat. Garta or Karta later came to mean capital as in Jakarta.[48]The audience hall of the Achaemenian emperors was called apadana. Its Budhist parallel is Avadana.[49]

33. Darius, the third ruler of the Achaemenian dynasty, sent an expedition to India. Three of his inscriptions refer to his relations with India. The Behistun rock inscription (ancient Bagastana ‘place of Gods’ or Sanskrit ‘Bhagasthana’) dating back to around 518 BC includes Gandhar in the list of his subject countries. Here Darius refers to his language as Aryan.img[50] The Persepolis inscription mentions Punjab as a part of the Persian empire.The epigraph of Nagsh-i-Rustam shows India as the 24th state of his empire. When Cyrus the Great was invaded by King Croesus of Lydia in Greece, a contemporary Indian king is believed to have rendered military assistance to the Iranian emperor.[51]

34. The Indian province of Darius was the richest in his empire and the most populous. Herodotus tells us of the wealth and density of the Indian population and of the tribute paid to Darius: ‘The population of the Indians is by far the greatest of all the people that we know; and they paid tribute proportionately larger than all the rest – (the sum of) 360 talents of gold dust’ (equivalent to over a million pounds sterling). Herodotus also mentions the Indian contingent in the Persian armies consisting of infantry, cavalry, and chariots. Later, elephants are mentioned.[52] One-third of gold that flowed into the imperial treasury of Iran came as a tribute from India. Indians clad in white cotton cloth fought in the armies of Xerxes on the battlefields of Plataea and Marathon against the Greeks. Of the two scripts employed in India, one had evolved from Armaic, which the Achaemenian scribes employed.[53] Indian mercenaries roamed the coasts of Caspian and skirmished with the Scythians. The Khudrakas of the Ravi were deployed beyond the Hindukush.[54] The Achaemenians brought rice from India to be planted in the Near East.[55] It is also believed that cane sugar was first used by man in Polynesia from where it spread to India. In 510 BC the Emperor Darius found in India “the reed which gives honey without bees”, which he then brought to Persia.[55a]

35. It is believed that the Greek philosopher Pythagoras may have obtained his doctrine of metempsychosis(transmigration, or passage of the soul from one body to another) from India, mediated by Achaemenian (6th-4th century BC) Persia (although similar ideas were known in Egypt and were also present in Greece before the time of Pythagoras). The Pythagorean doctrine of a cyclic universe may also be derived from India.[56]

36. Darius-I killed Gaumata, a pretender to the Persian throne, in 522 BC to become the Persian emperor. Gaumata (one who considers cow as mother) is used till today in Hindi to mean cow the mother.[57]

37. Xerxes (5th century BC) succeeded his father Darius-I to the Achaemenian throne. His avestic name was Khshayarsha (ruling over heroes), which was Hellenised as Xerxes. His army included Pathans and Bactrians from India. He invaded and defeated the Greeks.[58] According to Herodotus, a detachment Indians fought in the Persian army against the Greeks at Plataea.[59]

38. Not surprisingly, administrative and political nomenclature in northern India at this time reflected that of western and Central Asia. The Persian term for the governor of a province, khshathrapavan, as used by the Achaemenians, was Hellenized into “satrap” and widely used by these dynasties. Its Sanskrit form was ksatrapa.[60]

39. Darius assigned a Greek navigator Skylax of Casyanda to make a voyage from the mouth of the Indus river to Egypt.

40. Achaemenian art and architecture had a significant influence on India. Before the Ashokan period of history, there is no evidence of epigraphy in India.[61] It has been suggested that the idea of issuing decrees by Ashoka was borrowed from the Achaemenian emperors, especially from Darius (though the tone and content of Ashoka”s edicts are different). The pillars, with their animal capitals (fine examples of Mauryan imperial art), are influenced by Achaemenian pillars.[62] The use of this means of propagating official messages and the individual style of the inscriptions both suggest Persian and Hellenistic influence and India under the Mauryas was certainly more continually in touch with the civilizations to the west than ever before. At Kandahar, Ashoka left instructions in both Greek and Aramaic.[63]

41. In 330 BC Alexander defeated Darius III. In the decisive battle of Gaugamela a small contingent of Indian soldiers with fifteen elephants fought with Darius against the Greeks. [64]Alexander the Great after destroying the Achaemenian empire marched into India. Chandragupta Maurya, who founded the Mauryan dynasty, had friendly relations with the successor of the Macedonian conqueror in Persia. Seleucus Nicator, the Grecian ruler of Persia, sent Megasthenes as the envoy of Hellenistic Persia to the court of Patliputra in India. Commercial and cultural relations between Persia and India continued.[65] Persian nobles were conspicuous in the courts of Mauryan kings.Tushaspa, a Persian, was present during the reign of Chandragupta Maurya. The Kharoshti script was introduced by the Persian officials in the northwestern frontier province and continued to be in use till the 4th century AD.[66]

42. Towards the end of 1st century BC, a line of kings with Iranian names, usually known as Pahlavas, gained the brief suzerainty of North West India. According to legend, St Thomas brought Christianity to the kingdom of one of these rulers – Gondophares.[67]

43. Trade expanded mainly because Achaemenians introduced coinage, which facilitated exchange. India exported spices, black pepper and imported gold and silver coins from Iran. [68] The grape, introduced from Persia with the almond and walnut, was cultivated in the wetsren Himalayas.[69] One of the earliest Indian words for a coin is Karsa (also a small weight), which is of Persian origin.[70]

44. According to Herodotus, the Persian emperor Artaxerxes (5th century BC) exempted the inhabitants of four Babylonian villages from taxation in return for their breeding Indian dogs for hunting and war. The dog is only once mentioned with respect in ancient Indian literature and was rarely, if ever, treated as a pet. The exception occurs in the Mahabharata, where the five pandavas and their wife Draupadi take their dog with them on their final pilgrimage to heaven, and the eldest brother Yudhisthira refuses to enter without his faithful friend. It has been suggested that the episode shows Iranian influence, for with the Zoroastrians, the dog was a sacred animal.[71]

Contacts between Sassanian Persia and India

45. The Sassanian period in Persia (226-651 AD) coincided with the Gupta period (308-651 AD) in India. The Sassanian monarchs maintained relations with the Patliputra based Gupta empire. The name of Pulakesin, the ruler of the Deccan, was known in Persia. It was usual to exchange Embassies between Persia and India. Iranian traders acted as commission agents to deliver Indian goods to European ports. One of the murals in Ajanta caves near Mumbai depicts a Hindu king with men in Sassanian dress.[72]

46. During the reign of Shahpur (310-379 AD) in Persia, Indian physicians were invited to practice medicine along with Greek and Iranian physicians in Jundishpur Hospital in southern Kuzestan province of Iran.[73]

47. In Kushana and Gandhara art, Parthian and east Iranian elements are visible. Sassanian motifs are abundant in Gupta art. Also Indian peacock, dragons, cocks and spiral creeper adorn Sassanian monuments.[74] The tiles of Harvan monastery near Srinagar testify to the Sassanian influence on the Kashmir valley.[75] The Kushanas became affluent through trade, particularly with Rome. They issued large number of gold coins, which exhibit the figures of Greek, Roman, Iranian, Hindu and Buddhist deities.[76]

48. The borderland areas of Kabul, Kandhar and Seistan, which were often politically parts of India, were the meeting place of Indians and Iranians. In later Parthians times they were called ‘white India’. Referring to these areas the French savant, James Darmesteler says “Hindu civilization prevailed in those parts, which in fact in the two centuries before and after Christ were known as white India”.[77]

49. The Ranas of Udaipur, the head of the Sisodia clan of the Rajputs are believed to have veeb Iranians originally who came to India towards the end of sixth century. The Pallavas (Parthians, Sanskrit – Pahlavas) are also believed to have originated from Iran. Pulkessin II, the Ruler of Badami sent an Embassy to Khusro II (Parviz) in A.D. 625 and a return Embassy to his court is the subject a beautiful fresco in a cave at Ajanta. [78]The name Gujarat itself has associations with the Gujar tribe of Iran that inhabited the region of Gujistan near west of Caspian Sea. These people are believed to have entered India around 6th century A.D. [79]

50. After the conquest of Alexander, the nobles of Saurashtra and Kutch acknowledged the suzerainty of the Parthians and later the Sassanians. The history of Gujarat from A.D. 78 to A.D. 400 is shown as Kshatrapa (Satrap) period. Nahapana (Parthian), Chashtana, Jayadaman, Rudradaman, Tushasp, Suvisakha were some of the rulers of this period. Over time the rulers assumed Hindu names. [80]

Buddhist influence on Persia

51. In the 1st century BC, Kanishka, the ruler of northwest India, became a great patron of Buddhist faith. Buddhism began to spread to Central Asia and the Far East. Kanishka patronized the Gandhara school of Buddhist art, which introduced Greek and Persian elements into Buddhist iconography.[81] By the end of 3rd century AD, Vasudeva, one of Kanishka’s successors was defeated by the Sassanian king Shahpur I and northwest India came under Persian influence.

52. Buddhism became the religion of the east Iranian province of Khorasan through the Kushana emperors. The legendary biography of Buddha in Sanskrit – the Buddha Charita – composed by Ashva Ghosh was translated into Khotanese and then into Sogdian and Parthian – old Persian idioms, then into Pahlavi and into Arabic and other languages. Ibn Babaviah of Qom in his work Akmal al din wa Tamam al Nimah included a story based upon the Persian version of the above story by Zakariya Razi. The legend of Balohar and Budasaf became a part of European and Asian literature. In Iran, the story of Ibrahim ibn Adham, the prince who abandoned his kingdom to lead a religious life, is moulded on the model of Budha.[82]

53. During the Sassanian era, Mani, a scion of the Ashkanian family preached a syncretic religion combining elements of Zoroastrian, Buddhist and Christian faiths. He claimed to be the incarnation of the Buddha.[83]

54. In Central Asia there was a confusing welter of languages, religions, and cultures, and, as Buddhism interacted with these various traditions, it changed and developed. Shamanism, Zoroastrianism, Nestorian Christianity, and later Islam all penetrated these lands and coexisted with Buddhism. For example, some of the Mahayana bodhisattvas, such as Amitabha, may have been inspired, in part, by Zoroastrianism. There is also evidence of some degree ofsyncretism between Buddhism and Manichaeism, an Iranian dualistic religion that was founded in the 3rd century AD.

55. In north west India, Zoroastrianism and Buddhism came into close contact. The Zoroastrian doctrine of the Saviour (Saosyant) probably influenced the idea of the future Buddha, which later became part of the orthodox belief.[84]

56. The temples, monasteries and the monuments, which dotted Khorasan, must have in some ways influenced the early architecture of Persia.[85] The blue of turquoise from Khorasan in east Persia became the symbol of the ‘mind by nature luminous’ (cittam prakriti-prabhasvaram). The spires of Buddhist monasteries were made of turquoise, as blue was the colour of meditation. The shades of blue porcelain created by the Buddhist masters of East Asia reflected the subtle planes of contemplation. This tradition was centuries later taken over by the blue mosques of Persia.[86] The Jandial temple near Taksasila was probably Zoroastrian.[87] Ivory plaques, originally fastened to the lids and sides of furniture and boxes, found at the Kushana site of Begram, 80 km north west of Kabul are Indian in inspiration.[88]

57. Paintings on the walls of Dukhang of Alchi monastery in Ladakh reproduced in detail Sassanian motives on textiles. They can be seen in round medallions with mythical animals. The most ancient stringed instrument from Persia – a red-sandalwood five-stringed vina – has been preserved at the Todaiji monastery in Nara, Japan since 8th century. It is decorated with a Persian motif in mother-of-pearl inlay and represents a cultural exchange between the Persian and the Buddhist world. The Tibetan histories of medicine relate that Jivaka the physician to Lord Buddha was born as the son of King Bimbisara. Grown up, one day he saw a group of white-clad men and asked his father: “Who are they”. He said: “They are doctors and they protect people from diseases”. He wished to become a doctor and he asked his father for permission. King Bimbisara sent him to Taxila. These white-clad men were Iranians, who were famous physicians as attested by Sanskrit texts.[89]

58. Early Persian poetry, creation of east Persians, cultivated abstract mental forms recalling the grace of Buddhist statues. (Till the 11th century Persian poetry came from Khorasan, Sogdiana and adjacent areas, which were once steeped in Buddhism). The metaphor of Bot (Buddha) was constant and exclusive in early Persian poetry. The facial type of bot-e-mahruy (moon-faced statue) was the norm in Persian paintings and poetry. Bahar is both spring and a monastery (vihar). The Persian raghe for sloping hill refers to the location of vihars on top of a hill with gentle slopes.[90]

59. The Parthians of east Iran and Central Asian Iranians translated Sanskrit texts into Chinese. An Shih-Kao was a Parthian prince who became a Buddhist monk. He came to China in 148 AD and translated 95 Sanskrit works on Buddhism into Chinese. 55 of them are still available in Chinese Tripitaka. Another Parthian prince An Huen translated two Sanskrit works into Chinese in AD 181.]

Continuing contacts (2nd to 7th century AD)

60. According to Shahname of Ferdowsi (11th century AD), the 5th century AD Sassanian king Behram Gur requested Indian king Shangol to select 12,000 gypsies – expert Indian musicians – and introduced them into Persia from India.These gypsies are believed to be the ancestors of the Persian gypsies. They propagated Indian music and dancing in Persia and travelled to all parts of the world from there. There are remarkable similarities in the language of European gypsies (Romani) and Indo-Aryan languages. It is also believed that Behram Gur visited India in 5th century AD. Persian poet Hakim Nizami Ganjavi has alluded to the Indian wife of king Behram in his famous work Haft Paikar (seven figures) indicating instances of inter-marriage]

61. During the reign of Sassanian king Noshirvan (531-576 AD), scientists and other scholars were exchanged between Persia and India. During the same period, the game of chess (Chaturang in India) is believed to have been introduced in Persia from India (known as Shatranj).[93] Later, when Persia was conquered by the Arabs, the game quickly spread all over the middle east and then to Europe. The original game was played on 64 squares (astapada) with a king piece and pieces of four other types, corresponding to the corps of the ancient Indian army – an elephant, a horse, a chariot or ship and four footmen..]

62. Under Noshirwan, Jundishpur was developed as a leading center of Persian medicine, in which Indian Ayurvedic system was syncretized with the Greek system propagated there by the Nestorian Christians. Burzuya, the physician to Noshirwan, was sent to India to bring back works on medicine and searched for elixir of life. Burzuya on his return brought stories of Panchatantra with him.. The Jundishpur school of medicine continued its active existence and after the Arab conquest of Persia, exerted a great deal of influence on the development of Arabian medicine..]

63. Panchtantra, the collection of Indian fables – instructions about conduct of one’s affairs, was translated from Sanskrit to Pehalvi by Burzoy-e-Tabib who called it Kalila va Demna. From Persia it travelled to the west. Abdullah ibn Muquaffa translated this Pehalvi text into Arabic. There exist several versions of the text in Persian written by Rudki (10th century AD), Nasrullah bin Mohd bin Abdul Hamid Munshi (15th century AD) and a version by Abdul Fazal (16th century AD). The later Arabian Nights owes several of its stories and themes to India. .]

64. In the 6th century, sandalwood, magenta, shells, corals, pearls, gold and silver were traded. Several Indian translators are believed to have been present in the Sassanian royal courts. Bam, in south-east Iran, was a major commercial and trading town on the famous Spice Road, a major tributary of the Silk Road, that connected trade routes from India through Iran to Central Asia and China.

65. Around 7th century AD an Arabic translation from a Persian version of the Charaka Samhita, the famous Indian medical text, was made during this phase. Another early Pahlavi book Zik-i-Shatro Ayar an astronomical work based on Indian elements was translated into Arabic by Al Tamimi.

66. According to Christian Topography of Cosmos Indicopleustes of 6th century AD, there were churches in Keral and Ceylon in the hands of Persian priests, supervised by a Persian bishop at Kalliana (perhaps modern Cochin). Indian Christians had embraced the Nestorian heresy, which was then widespread in Persia. The Nestorians were active missionaries and their monks had crossed Central Asia to found churches in China. These missionaries following in the wake of Persian merchants are believed to be chiefly responsible for establishing Christian community in south India.  compiled by Dr.M.Ajam

 

دیدنی های هند 

مسجد جامع دهلی و سنگ نوشته‌های مرمری زیبای فارسی آن

اهمیت زبان فارسی در عصر دهکده جهانی

فرهنگ و تاریخ > جهانی‌شدن- همشهری آنلاین- محمد عجم:روزنامه  همشهری، ۲۲آبان ۱۳۸۵ نسخه آنلاین 

تاثیر زبان فارسی بر زبان و ادبیات شبه قاره هنددکترعجم [۶]دیلمستان

[۱۴]تاثیر و نقش زبان فارسی در زبانهای شبه قاره هند.   

 

:نگاهی به اهمیت خلیج فارس در تجارت دریایی با هند: محمدعجم

ایرنا سمینار بین المللی روابط ایران و هند در دوره معاصر در حیدرآباد برگزار شد.

*** دانشگاه  جنو 

 

ماری – جوانا – آزاد شد. توليد، توزيع و فروش

يورونيوز ـ مجلس نمايندگان اوروگوئه، شامگاه چهارشنبه به لايحه مجاز بودن توليد، توزيع و فروش ماری جوانا (شاهدانه کوهی) در اين کشور رای مثبت داد.

از دانه های ماری جوانا  و از برگ آن به عنوان حشیش استفاده می شود. شاهدانه آرامش بخش است.

تصويب اين لايحه با رای مثبت ۵۰ نماينده متعلق به ائتلاف وسيع از ۹۶ نماينده حاضر در مجلس ميسر شد. با اين حال قانونی شدن آن منوط به تصويب مجلس سناست. طبق اين لايحه، فروش ماری جوانا در دست دولت خواهد بود.

A marijuana plant

اين اقدام مجلس مورد پشتيبانی خوزه موخيکا رئيس جمهوری اوروگوئه است. او معتقد است که با اين کار از روی آوری مصرف کنندگان به مواد قوی و خطرناک جلوگيری می شود و منافع فروش آن نيز از دست باندهای قاچاق خارج خواهد شد.

اوروگوئه اولين کشور در جهان خواهد بود که توليد و فروش ماری جوانا در آن قانونی است.

مصرف ماری جوانا و مشتقات آن در برخی کشورها مانند هلند، پرتغال و برخی ايالت های آمريکا قانونی است، اما فروش آن ممنوع است.

دانش محوری نه مدرک گرایی

 چگونه می شود دانش محوری به یک فرهنگ تبدیل شود نه مدرک محوری

بسیار دیده می شود در روزنامه ها می نویسند: «این استاد دانشگاه فرمود…» بعد که خوب نگاه می کنی، درمی یابی که شخص مذکورتحصیلات عالیه ندارد و مدرک دانشگاهی هم اخذ نکرده است. البته منظورم این نیست که خدای ناکرده کسی که مدرک ندارد صلاحیت استاد بودن یا استاد خطاب شدن را ندارد. یا آن کس که مدرک دارد، الزاماً ذی درک است. منظور این است که به کاربردن اوصاف عالیه برای بزرگان حوزه و دانشگاه، تعریف و خط کشی مشخصی نداشته و فعلاً هم ندارد. بیشتر این مطبوعات و رسانه ها هستند که گاه بی جهت برای این و آن منصب و مسند و مدرک تعیین می کنند و با بها دادن به این موضوع کم کم برای آن فرد، مثل قضیه آش ملا می شود که خودش هم باورش شد. در این حالت فلانی که مثلاً یک مقالۀ مستقل علمی و پژوهشی ندارد و هرچه از او چاپ شده مقالات دو اسمی تا شش اسمی است، در ردیف استاد فروزانفر زمان، به او هم می گویند استاد و دکتر و دانشمند محترم!

البته این معضل سابقه دراز دارد. وقتی از سال 1313 که دانشگاه تهران تأسیس شد و بزرگانی چون علی اکبر سیاسی ریاست آن را بر عهده داشتند، موضوع مدرک دار بودن و نبودن مدرسان مطرح شد.

مرحوم سیاسی که خوب به جایگاه رفیع ستارگان علم زمان خود واقف بود، کوشید مصوبه ای را در مجلس شورای ملی بگذراند تا به طور قانونی این مسأله را حل کند، وی در کتاب بسیار خواندنی خاطرات خود این موضوع را ذکر می کند. او می خواست از علامه محمد قزوینی برای تدریس در دانشگاه دعوت کند. متأسفانه مسأله ای – که جای ذکر آن نیست- پیش آمد که قزوینی را منصرف کرد. با این حال بعد مجوزهایی داده شد و دانشمندانی چون بدیع الزمان فروزانفر، مجتبی مینوی، جلال الدین همایی، سعید نفیسی، محدث ارموی، مدرس رضوی، فاضل تونی، مرتضی مطهری، و از نسل بعد از اینان هم کسانی مانند دانش پژوه، ایرج افشار و عبدالله نورانی

 و استاد عبد الله انوار ، به دانشگاه دعوت شدند و بعضاً ریاست دانشکده را هم عهده دار شدند. البته همان موقع هم در دانشگاه به این بزرگان توهین می شد. می گویند روزی وزیر فرهنگ وقت برای سخنرانی وارد دانشگاه شده و دستور داد کسانی که قبلا دبیر بوده اند در دانشگاه نمانند. لابد منظورش امثال استاد همایی و سعید نفیسی و… بود. همچنین بین دانشگاهیان موضوع مدرک گرایی به استهزاء گرفته می شد. استاد دکتر مهدی محقق نقل می کردند که روزی دکتر حسین خطیبی قبل از اخذ مدرک دکتری می گفتند:

کی می شود این مدرک دکتری را بگیریم تا از مطالعه راحت بشویم.

حال آفت مدرک گرایی بی حد و حساب در دو سه دهۀ اخیر، موجب رواج عوام زدگی و بی سوادی جمع کثیری از صاحبان کرسی تدریس و مناصب گروه و دانشکده و پژوهشکده و … شده است. از یکی از همین افراد چندین نفر برای من نقل کردند که اولاً او یک مقاله مستقل پژوهشی ندارد، ثانیاً سر یکی از کلاسها به دانشجویی که پایش را از گلیمش دراز تر کرده بود و زیادی اشکال به استاد محترم می گرفته، می گوید شما نیازی به کلاس من ندارید، من نمره بالا می دهم دیگر تشریف نیاورید. نیز روزی دانشجویی از وی می پرسد، استاد کلمه لائیک یعنی چه؟ در جواب می گوید: لا که لای نافیه است! و ئیک را هم هفته آینده توضیح می دهم. البته شاید به این دلیل باشد که همین شخص بار سنگین چندین سمت دیگر را هم به دوش می کشیده.
حال وقتی از استاد عبدالله انوار دعوت می شود که مثلاً مبحث نسخه شناسی یا تاریخ علم ریاضی تدریس کنند، تأسف آور است که هنوز قانونی نیست که معادل حق الزحمه استاد تمام به ایشان پرداخت شود، یا امثال ایشان که بسیار اندک هستند، به دلیل داشتن مدرک لیسانس، نمی توانند استاد راهنمای رسالۀ دکتری بشوند و اگر بشوند باز موانعی در راه هست که جای ذکر آنها نیست.

با این وصف، در همین جامعه ما هستند کسانی که مثل استادان بی مدرک دهه های گذشته از استعداد و صلاحیت بالای علمی برخوردارند و بعضاً در موضوعاتی حرف اول را می زنند، ولی افسوس که قانونی یار ایشان نیست و قلیل اند کسانی مثل تقی زاده که به محض این که استعداد و نبوغ زریاب خویی را دریافت، او را برای ادامه تحصیل به آلمان فرستاد و اندک-اند دلسوزانی مانند علی اکبر سیاسی که علامه قزوینی را به دانشگاه تهران دعوت کرد و راه را برای ورود دانشمندان طراز اول علمی آن روزگار به دانشگاه گشود. طبعاً در چنین فضای مدرک زده و مه آلودی کسانی مجال ظهور پیدا کرده و می کنند که از انتحال مقالات دیگران و به نام کردن کتب بزرگان، ابایی ندارند.

امید که متولیان امر در وزارت فرهنگ و وزارت علوم آسیب شناسی مسائل یاد شده را مدّنظر قرار دهند و شایسته سالاری و دانش محوری را جایگزین بورکراسی دانشگاهی کنند و کاری کنند که مدرک در دست افراد عالم و باسواد باشد نه جاهل متظاهر.

غول فن‌آوری هند در راه مریخ 9 ماه بدون توقف بسوی مریخ

هند اولین کاوشگر خود را به سوی سیاره مریخ روانه کرد.

بنا بر برآوردها این کاوشگر باید تا ۳۰۰ روز دیگر به مریخ برسد.

اگر این ماموریت با موفقیت انجام شود، هند اولین کشور آسیایی خواهد بود که با کاوشگر خود به مریخ رسیده است.

  •  

    ماموریت مریخ

    هند روز ۵ نوامبر (۱۴ آبان) اولین کاوشگر خود را به سوی سیاره مریخ روانه کرد. ساعت ۳۸: ۱۴به وقت محلی “مانگالیان” (مسافر مریخ) از آندرا پرادش در جنوب هند با موشک به فضا پرتاب شد و در مدار زمین قرار گرفت.

     این کار پر هزینه هند  باعث غرور و افتخار طبقه متوسط  و باعث ناراحتی طبقه ضعیف شده است.

    هند برای سبقت گرفتن از چین دست به چنین اقدام پرهزینه ای کرده است چین توانست سفینه به ماه بفرست  و حالا نوبت هند است که  روی چینی ها را کم کند.

 

زعفران در هند کاهش – افغانستان – مراکش و یونان افزایش یافته است.

 

Kashmiri workers pluck saffron flowers on a farm on November 04, 2009 in Pampur, 20 km (13 miles) south of Srinagar in Indian administered Kashmir. During Saffron festival in Saffron capital of kashmir pampore.

-Saffron-Saffron-Saffron۲۰۱۱۰۸۲۶۹۶۹

چالش های تولید ، بسته بندی و عرضه زعفران

در گفتگو با  مهندس علی عجم  و  آقای مهدی عجم مدیر عامل برند زعفران آناهیتا

زعفران گیاهی است نیمه گرمسیری و در نقاطی که دارای زمستانهای ملایم و تابستان گرم و خشک باشد بخوبی می روید . مقاومت زعفران در مقابل سرما زیاد است و لیکن چون دوران رشد آن مصادف با پاییز و زمستان و اوایل بهار است طبعا در این زمان به هوای مناسب و معتدلی نیازدارد . در دوره خواب یا استراحت گیاه ( تابستان ) بارندگی یا آبیاری برای آن مضر است ، بنابراین کشت و کارآن در مناطق گیلان و مازندران و مناطق گرم جنوب کشور معمول نیست . اراضی افتاب گیر و بدون درخت که ضمنا در معرض بادهای سرد نیز نباشد برای رشد زعفران مناسب است . با این وجود در برخی از روستاهای بیرجند ، قاین و گناباد در زیر سایه بوته های زرشک و درختان بادام که در تابستان کمتر آبیاری می شوند نیز کاشته می شود .

حداکثر دما برای این گیاه بین 40 تا 35 درجه سانتی گراد و در ارتفاع بین 1300 تا 2300 متر از سطح دریا عملکرد خوبی را نشان داده است .

خاک مناسب پرورش زعفران

از آنجائیکه پیاز زعفران مدت نسبتا زیادی (7-5 سال ) در زمین می ماند . خاک زمین باید سبک یا ترکیبی از شن و رس باشد ، که پیاز بتواند در این مدت علاوه بر تامین مواد غذایی ، در مقابل شرایط خاص منطقه ای نیز مقاومت نماید . بنابراین جهت رشد و نمو مناسب گیاه و تولید محصول مرغوب و مطلوب در زمین هایی که دارای قلوه سنگ یا علف های هرز یا مواد آلی پوسیده نشده باشد . محصول خوبی نمی دهد . در آماده سازی زمین به منظور کاشت زعفران لازم است توجه و دقت خاصی معمول شود ، ابتدا در فرصتهای مناسب در پائیز یا زمستان زمین مورد نظر را شخم عمیق می زنند ، در صورتیکه شرایط مناسب نبوده یا دسترسی به تراکتور مقدور نباشد ، می توان شخم را در پایان بهار یا اوایل مرداد ماه نیز انجام داد . در تهیه زمین بطریق سنتی در اوایل بهار پس از قطع بارانهای بهاره، زمین را با گاو آهن ایرانی شخم می زنند بعد از 15-10 روز مجددا به شخم زمین اقدام می کنند و اگر زمین دارای کلوخ باشد ، گاو آهن را باز کرده و کلوخ ها را با استفاده از ماله خرد می کنند بعد از دو یا سه هفته مجددا زمین را دوبار در جهات عمود بر هم شخم می زنند .ريالبل از شخم سوم برای هر 100 متر مربع زمین 5 تا 10 بار الاغ ، کود حیوانی پوسیده پخش می نمایند . کشاورزان بخوبی دریافتند که شخم های مکرر صرفنظر از تهیه بستر مناسب کشت زمین را تا حدودی از وجودعلف های هرز پاک می سازند .

برای کاشتن پیاز زعفران ابتدا چاله های یک ردیف را با بیل در می آورند و در داخل هر چاله از 3 تا 15 پیاز قرار می دهند . عمق کاشت پیاز 15 تا 20 سانتیمتر در نظر گرفته و در موقع کاشت سر پیاز ها باید رو به بالا قرار گیرد پیازها در عمق 20 سانتیمتری در زمستان از سرما و یخبندان و سایر تنشهای محیطی و در تابستان از گرمازدگی مصون می مانند برای کاشت زعفران 4 تا 5 نفر شرکت می کنند . به این ترتیب که یک نفر با بیل چاله ها را در می آورند دو نفر پیازهای قابل کشت را به صورت دسته های 3 تا 5 یا 15 تایی انتخاب می کنند نفر چهارم پیازها را در داخلل چاله ها قرار می دهند و بقیه نفرات کار خود را ادامه می دهند تا تمام زمین کاشته شدو سرانجام سطح مزرعه را که تا مسطح شده با بیل یا ماله ای صاف و فشرده می سازند تا پیازها به خاک بچسبد زمین کشت شده به همین صورت تا موقع آبیاری پائیزه رها می شود قبل از آبیاری در ححدود 10 تا 20 تن کود حیوانی کاملا پوسیده یا بیل در سطح زمین پخش می ننمایند پس از انجام عمل کاشت روی شیارها را با ماله پوشانده و زراعت ردیفی به نظر می رسد .

2- فواید زعفران را توضیح دهید ؟

زعفران برای بهبود عملکرد سیستم گوارش و افزایش اشتها مفید است . از آنجا که طبیعت گرم دارد . سرمه و سرماخوردگی را درمان می کند . نفخ و اسید معده را از بین می برد . به شیر ولرم زعفران اضافه کنید و قبل از خواب بخورید تا خواب راحتی داشته باشید .

زعفران حل شده در شیر ، خشکی و خارش پوست را از بین می برد ، از آنجا که زعفران به گردش خون کمک می کند ، اختلالات کلیه ، مثانه و کبد را درمان می کند . از درد قاعدگی می کاهد ، علاوه بر تصفیه خون ، خاصیت ضد التهابی نیز دارد ، ماساژ دادن لثه با آب زعفران ، التهاب و زخم دهان را از بین می برد ، بررسی های اخیر نشان می دهد که زعفران دارای خاصیت ضد سرطانی است .

با اضطراب و افسردگی مقابله می کند ، اسستفاده موضعی از زعفران ، زخم و سوختگی ها سریع تر بهبود می بخشد ، برای کاهش دادن ککلسسترول خون بسار موثر است .

3- چگونه میتوان زعفران طبیعی را از نوع تقلبی آن تشخیص داد ؟

تقلب در زعفران منحصرا به مخلوط کردن یک گیاه شبیه زعفران با این محصول نمی باشد ، بلکه تقلب زعفران گسترده است از جمله سنگین کردن وزن آن با استفاده از چربی ، عسل ، نمک و شکر به ایین شکل که کلاله های زعفران را با نوعی چربی ، شکر ، نمک با عسل آغشته می کند و وزن آن را افزایش می دهند ، متقلبان حرفه ای به مهارت بالا این مواد را بصورت محلول روی ککلاله های زعفران می باشند و هنگامی که خشک می شود وزن زعفران افزایش می یابد که به راحتی قابل تشخیص نیست .

1-3- روش های شناسایی زعفران عسلی یا روغنی

گرچه خالص بودن یا نبودن زعفران در آزمایشگاهها به راحتی قابل شناسایی است اما تشخیص آن برای مصرف کنندگان به راحتی ممکن نیست با این حال اگر کلاله های زعفران بسیاربراق باشد باید به آن شک کرد یا در صورت مشاهده این ظاهر غیر طبیعی آن را بین انگشتان دست یا روی کاغذ له کرد تا دید ماده خاصی از آن روی کاغذ نقش می بندد و کاغذ و انگشتان دست چرب می شود که در این صورت مشخص می شود زعفران به چربی خاص آغشته شده تا وزنش بیشر شود .

2-3- رنگ مصنوعی ، تقلبی خطرناک در زعفران :

یکی دیگر از راه های تقلب در زعفران استفاده از رنگ مصنوعی در زعفران به کار رفته باشد در آزمایشگاه قابل تشخیص است ، برای سسلامتی انسان بسیار خطرناک است ودر مواقع گل رنگهایی که از مکه بعنوان زعفران و غالبا به شکل پودر به کشور وارد می شود از همین رنگ های خطرناک مصنوعی است .

3-3-تقلبی که متقلبان می توانند روی آن قسم بخورند :

یکی دیگر از روش های تقلب در زعفران استفاده از رنگ طبیعی این گیاه برای رنگ کردن قسمت های سفید زعفران و مخلوط کردن آن با این محصول است ، این روش محترمانه ترین روش تقلب است که متاسفانه بسیار رایج شده است . ضمن آنکه افراد می توانند روی خالص بودن زعفران خود نیز قسم بخورند اما روش شناسایی در این نوع تقلب برای مصرف کنندگان بسیار سخت است .

4-3- ظاهر زعفران باید چگونه باشد ؟

شکل ظاهری زعفران یکی از روش های شناسایی خالص بودن آن است . ظاهر این محصول شبیه میخک است به گونه ای که پایین گیاه میله ای و انتهای آن دندانه دار ، پهن و قیچی شکل است ، همچنین رنگ زعفران باید قرمز تند باشد ، نه روشن و شکل کلاله های آن نیز نباید براق باشد .

4- میزان تولید زعفران در ایران را شرح دهید ؟

ایران با تولید سالانه پیش از 250 تن زعفران به ارزش بالغ بر 1800 میلیارد تومان مقام اول تولید و تجارت این محصول در جهان را به خود اختصاص داده و زعفران ایرانی به 46 کشور دنیا صادر می شود .

5- مقایسه تولید زعفران در ایران و کشورهای تولید کننده این محصول از جهات کیفیت و کمیت چگونه است؟

دیگر از نظر کیفیت و کمیت دارای شرایط ممتازی می باشد.

6- روند بازدارنده تولید زعفران در سی سال اخیر با چه چالشهایی مواجه بوده است؟

کمبود آب و منابع طبیعی زمین حاصلخیز و افتهای گیاهی و جانوری

7- آیا زعفران مناطق مختلف متفاوت است؟

زعفران به لحاظ مناطق مختلف آب و هوایی در ایران از نظر کیفیت به چند دسته تقسیم می شود ولی به طور کل زعفران از چهار گروه اصلی دسته بسته ( دختر پیچ)، پوشال، سرگل نگین و تشکیل شده و قیمتهای آن در شهرهای مختلف از جهت عیار رنگ دهی و نوع پاک کردن و فرواوری آن متفاوت می باشد.

8- آیا تولیدات زعفران داخلی کفاف مصرف کشور را می دهد؟ آیا زعفران به کشور وارد میشود؟ آیا زعفران وارداتی با کیفیت است؟

بله تولید زعفران داخلی به تنها کفاف مصرف کشور را می دهد بلکه بخش زیادی از آن صادر می شود و زعفران به هیچ وجه به عنوان محصول وارداتی در ایران شناخته نمی‌‌باشد و محصولات وارداتی کاملاً غیر طبیعی وتقلبی و به صورت قاچاق وارد کشور می‌شود.

9- آیا رنگهای خوراکی که به جای زعفران مورد استفاده قرار می‌گیرد سلامتی انسان را ضمانت می‌کند؟

رنگ های خوراکی که مورد بررسی کارشناسان اداره استاندارد و معاونت غذا و دارو و تایید این سازمان ها قرار دارد، ضرری برای انسان ندارد ولی کاملاً مشهود می باشد که خواص درمانی و خوراکی زعفران را ندارد.

10- چه موادی می تواند به ظاهر شبیه زعفران باشد ولی برای سلامتی خطرناک و مواد استفاده آن چگونه است؟

در کشور هند زعفران مصنوعی از نشاسته و یا خمیر وامثالهم تهیه می‌نماید. ولی برای نزدیک کردن شکل ظاهری آن به زعفران از رنگ مصنوع استفاده می نمایند. که از مواد شیمیایی و سرطان را می باشد ولی این محصول در نجاورت رطوبت و آب شکل ظاهری خود را از دست داده و در آب حل می گردد.

11- قیمت گذاری این محصول چگونه ارزیابی می شود؟

قیمت زعفران در بازار تامین می گردد و در فواصل مختلف نسبت به عرضه و تقاضا تغییر می کند همچنین با افزایش صادرات به کشورهای مختلف قیمت این محصول نیز دچار تغییراتی می گردد.

12- چه اقداماتی جهت اطلاع رسانی و آگاهی به افراد جامعه نموده اید؟

زعفران آناهیتا با برپایی کلاسهای آموزشی جهت دانش آموختگان رشته های صنایع غذایی و برپایی جلسات و کنفرانس هایی در این زمینه و همچنین با ایجاد بروشور، مقاله، تراکت قدمی هرچند نا چیز در این زمینه برداشته است.

13- نقش ادره استاندار در تعین مرغوبیت زعفران چگونه است؟

اداره محترم استاندار با استفاده از کارشناسان مجرب و متعهد ویا به کارگیری آخرین فناوری روز جهان واستاندارهای بین المللی آزمایش زعفران توانسته است در این زمینه نقش بسزایی را ایفا نماید.

14- با شرایط فعلی آینده تولید این محصول را چگونه ارزیابی می کنید؟

در حال حاضر متخصصین طب رود دینا براین عقیده اند که انسان می‌توان با رویکرد مجدد به طبیعت سلامتی خود را به دست آورند چون زعفران به دلیل خواص وفواید بسیار زیاد، یکی از این راهکارها می باشد. چون منبع اصلی تولدی زعفران ایارن می باشد، با کمک وهمیاری دولت محترم در ای زمینه می توان تولید را افزایش داد به طوری که زعفران ایرانی سفره تمام مردم دنیا را رنگین و نام مقدس ایران را بر قله های پیشرفت و ترقی گسترش داد.

 

در ایران این هفته برداشت زعفران در تربت – گناباد – قاین – بیرجند – فردوس  شروع شده است اما در کشمیر 20 روز قبل برداشت زعفران انجام شده است.

(روزنامه تریبیون دهلی)

وسعت مزارع زعفران در پامپور به میزان 70 درصد کاهش یافته است:

آمار و ارقام بخش کشاورزی ایالت جامو و کشمیر نشان می دهند که وسعت مزارع زعفران در پامپور در سال 2997 حدود 5361 هکتار و در سال 2013 حدود 3715 هکتار بود. این ارقام نشان می دهند که وسعت مزارع زعفران به میزان 70 درصد کاهش یافته است.

جشنواره سه روزه زعفران از روزه سه شنبه در پامپور آغاز خواهد شد. مقامات در نظر دارند که از طریق برگزاری این جشنواره گردشگران را نسبت به دیدار از جامو و کشمیر ترغیب کرده و کشت زعفران را که به عنوان ادویه طلایی معروف می باشد در این ایالت ترویج دهند. این جشنواره در حالی برگزار می شود که وسعت مزارع زعفران در طول سال های گذشته به میزان چشم گیری کاهش یافته است. برنامه های گوناگونی از جمله گل چینی در طول این جشنواره به منظور افزایش آگاهی مردم در مورد ارزش دارویی این گرانترین ادویه جهان و استفاده از آن در طبخ غذا برگزار خواهند شد.

تحریم ایران باعث رونق  زعفران در یونان و مراکش و اسپانیا شده است. ایران قدیمی ترین و  اولین کشور صادر کننده زعفران در دنیا است . یونان امسال تنها یک و نیم تن زعفران تولید کرده است.

Krokos, Greece (CNN) — It’s a meticulous harvest which forbids the use of a spade, let alone tractors.

Crouched deep within a field full of purple crocuses, groups of villagers come together every year for a back-breaking fortnight, harvesting saffron.

  • Despite competing with produce from Iran and Spain, many chefs regard Greek saffron as the world’s best

With great precision, and grubby fingernails, flowers containing the rare, precious spice are snapped away from the stems and dropped inside white buckets.

Within the purple petals lie two or three strands of saffron. These red threads are helping the villagers survive Greece’s economic calamity.

When CNN joined them on the final day of a two week harvest the sun was out, with the November heat bearing down on the pickers’ backs in the fields around Krokos, a small town in the north of the country.

Zisis Kirow, student

Among them were young men and women who’d previously left the village in search of jobs in Athens which did not materialize.

One of them was Zisis Kirow, a young man in his 20s with two degrees.

“I was hoping to live in Athens but now with the whole economic crisis it’s really hard to find a job that covers your needs,” he said.

“I was studying civil engineering.. but whether you want it or not, you have to come back to your family.”

By late afternoon, the local coffee shop became the center of attention as it slowly filled. The harvest was almost done. 

Tourism a lifeline for Greece

Retirees with gray-stubbled, weathered faces burst into loud debate. They struggled to hear themselves above the booming TV mounted on the wall.

On the local news was the respected president of the local cooperative, Nikolaos Patsiouras. He’s an outgoing, gray-haired Greek who turned his back on taking a corporate approach to business.

“We have never tried to work as a multinational corporate business,” he said.

“We have a board of 50 people and whatever we produce – we package them and we sell them. We keep 10% for the coop expenses and the rest we give to the producer. Our main aim is not to get high benefits.”

This year’s harvest has not been huge. It takes 150,000 plants to produce a kilo of saffron. Dry weather left the co-op with 1.5 tonnes this year- that’s tiny compared to the global annual production of 200 tonnes.

They’re competing with produce from Iran and Spain, but many chefs regard Greek saffron among the best in the world, providing the villagers with some financial stability.

“For some people this is their main business and way to get money. For others, it is an extra activity,” Patsiouras said.

“Young people have to take this seriously and treat saffron harvest and production as a real job.

“If they cannot find work, they can at least have some money to get by, thanks to saffron.”

Read more: Europe fractures after recession

As Greece enters a new economic phase of optimism with a stockmarket rebound, it has yet to translate into more jobs, especially among the young.

But as the saffron farmers of Krokos export their wares to the rest of the European Union, the U.S. and beyond, it seems they have found golden opportunities in difficult times.

 

خراسان رضوی با 60 هزار هکتار سطح زیر کشت زعفران و در اختیار داشتن 78 درصد از کل عرصه‌های زعفران‌کاری ناخدای کشتی طلای سرخ ایران است که امروز در بازار طوفان زده ای تجارت این محصول به سرعت به پیش می راند تا از سونامی که توسط افغان ها به راه افتاده به سلامت گذر کرده و همچنان یکه تاز میدانی باشد.

به گزارش مهر، تولید ۳٫۵ کیلوگرمی زعفران خشک در هکتار که زمانی ما را بر قله های افتخار جهانی نگه می داشت امروز در رقابت تنگاتنگ تولید 10 تا 12 کیلوگرمی رقبایی نظیر افغانی ها در هر هکتار موجب شده تا با حسرت شاهد این باشم که جایگاه کشورمان در این زمینه متزلزل و کشورهای همجوار تولید کننده را به کام دل برساند.

به نظر می رسد توسعه نیافتن فرآوری این محصول و روش کاشت، داشت و برداشت سنتی در مناطق زعفران خیز باعث شده سناریوی رقبا برای تصاحب سهم صادرات زعفران ایران با موفقیت دنیال و سایه آنها را بر بازار هدف هر روز سنگین تر شود و به این ترتیب کشاورزان این مرز و بوم نا آگاهانه با دست های پینه بسته خود ریشه اصیل ترین محصول این سرزمین را بخشکانند.

اجرای طرح بهبود کیفیت‌ زعفران برنامه ای است که برای آگاهی بخشی و اموزش به کشاورزان و فرهنگسازی در این زمینه چند سالی است که در خراسان رضوی اجرا می شود.

در این طرح مدیریت بازار زعفران از مرحله کشت تا رسیدن به بازار مصرف علی رغم توسعه جهانی کشت و تجارت آن در دست فعالان بومی این عرصه در کشور باقی می ماند و از سرازیر شدن دلارهای زعفران ایرانی به کام دیگران جلوگیری می کند.

در این طرح ارتقاء کیفی زعفران از مرحله تولید، بهره وری و برداشت زعفران گام به گام به کشاورز آموزش داده می شود و ضمن اجرا با نظارت کارشناسان این محصول به فراوری شدن نزدیک می شود و نتایج نشان داده است که این امر می تواند برداشت زعفران را از 3.5 کیلو به 10 تا 12 کیلو در هر هکتار افزایش دهد.

مجری طرح بهبود کیفیت‌ زعفران در خراسان رضوی که خود چندین سال است به طور منظم گفتگوی چهره به چهره با بهره برداران به منظور بیان اهمیت ارتقاء کیفی زعفران را در دستور کار خود قرار داده درباره مشکلات و چالش های زعفران در سه بخش بهره وری، بهره برداری و بازار خبرنگار مهر اظهارکرد: در شرایطی که بازار رقابتی بر حوزه زعفران حکمفرما است ما نیازمند کیفی سازی محصولات خود هستیم و اجرای طرح بهبود کیفییت زعفران بعنوان یک الگوی پایدار و موفق در این مسیر به کشاورزان کمک شایانی خواهد کرد.

طرح بهبود کیفی  برگ برنده زعفرانکاران ایرانی

حسینی طرح بهبود کیفی را برگ برنده زعفرانکاران ایرانی می داند و با تاکید بر اینکه  ثمره طرح بهبود کیفی و استفاده از تکنیکهای نوین، تولید زعفران ارزان قیمت بوده و بازار این محصول را در دستان کشاورزان این منطقه نگه خواهد داشت افزود: طرح ارتقاء کیفیت و شناسنامه‌دار شدن زعفران از سال 1390 در مهد تولید زعفران ایران یعنی قاینات کلید خورد.

علی حسینی با بیان اینکه اجرای این طرح و نتایج درخشان آن موجب شد کشاورزان به کیفیت زعفران تولیدی خود افتخار کرده  برای همراهی با این طرح در سال 91 و سال جاری پیشقدم شوند افزود: زعفران‌های فرآوری شده در قالب طرح بهبود کیفیت و شناسه تولید زعفران، بالاتر از استانداردهای جهانی بوده و تا سقف30 درصد نسبت به زعفران های فراوری شده به صورت سنتی افزایش قیمت دارد.

عضو هیات رئیسه شورای ملی زعفران با تاکید بر اینکه ارتقاء کمی و کیفی زعفران تولید شده در این پروسه آنقدر چشمگیر بود که باعث شد با وجود عدم اختصاص بودجه کشاورزان مایل به اجرای این طرح در مزارع زعفران خود باشند افزود:  زعفران‌های فرآوری شده در مناطق اجرای آزمایشی طرح بهبود کیفیت، میزان کروسین “توان رنگدهی” بیشتری  داشته و عاری از هر نوع  آلودگی هستند.

حسینی با بیان اینکه در سال جاری در این طرح سه تا پنج تن زعفران فرآوری می شود افزود: عملکرد محصول استحصال شده در طرح، از میانگین 9 تا 13 گرم در هر کیلو گل به 15 تا 17 گرم افزایش یافته و قیمت آن بیشتر شده است.

تضمین اصالت زعفران ایرانی با کد رهگیری

وی با اشاره به راه اندازی30 ایستگاه فرآوری زعفران در روستاها و مناطق کشت زعفران در استان افزود: در تمام مناطق زعفران خیز استان که بیشتر در جنوب خراسان رضوی قرار دارد این ایستگاه ها راه اندازی شده است.

وی با اشاره به فرایند دریافت مهر اصالت و کد رهگیری و شناسه زعفران توضیح داد: اختصاص دادن کد رهگیری به زعفران، موجب اصالت بخشیدن به این محصول می شود و اگر این مهم صد درصد جامه عمل به خود بپوشد رقابت در این عرصه برای دیگران صرفه اقتصادی نخواهد داشت.

عضو هیأت رئیسه شورای ملی زعفران اعلام کرد: با اختصاص کد 15 رقمی  از سوی کارشناسان این طرح به هر تولید کننده، مصرف کننده قادر است اصالت زعفران را از هر نقطه دنیا به راحتی رهگیری کند.

وی با بیان اینکه در حال حاضر این محصول در ایستگاه های فراوری زیر نظر نمایندگان شورای ملی زعفران، جهاد کشاورزی و بهداشت توسط دستگاه خشک، بسته بندی و پلمپ می شود افزود: این بسته پلمپ شده دارای شناسه است تا معلوم باشد که هر بسته متعلق به کدام روستا و مزرعه است و می توان فهمید کدام کشاورز آن را تولید کرده و در صورتی که افتخاری هم برای محصول با کیفیتی باشد متعلق به زارع ان خواهد بود.

کشت سنتی کیفیت زعفران را قربانی کرد

حسینی با اشاره به شناسایی چالشها در امر تولید محصول با کیفیت، تدوین و اجرای استراتژی مناسب برای ارتقاء جایگاه زعفران ایران توسط شورای ملی زعفران، افزود: تولید و کشت زعفران با توجه به نیاز اندک آن به آب باعث افزایش سطح زیر کشت آن در کشور شد و کیفیت در این مسیر به خاطر پایبندی کشاورزان به روش های سنتی قربانی شد.

وی با بیان اینکه باید روش های نوین جایگزین کاشت، داشت و برداشت سنتی زعفران شود افزود: دیگر بسته بندی زیبا جوابگوی بیرون کردن رقبا از بازار نیست و نقطه ای که کشورهای رقیب به سوی آن اشاره دارند فراوری نامناسب این محصول با استانداردهای پایین و به روش سنتی در روستاها بود که با اجرای طرح بهبود کیفیت این نقطه ضعف و تهدید به فرصتی دوباره برای معرفی محصول ناب ایرانی تبدیل می شود.

امروز تولید زعفران که به عنوان یک  محصول راهبردی سهم  23 درصد در اشتغال استان را به خود اختصاص داده در معرض خطر قرار دارد و رئیس شواری ملی زعفران  نیز معتقد است زعفران به عنوان یکی از منابع درآمد خراساني ها با تهدید جدی مواجه است.

غلامحسین شافعی در این باره به خبرنگار مهر اظهارکرد: غفلت متولیان در حوزه زعفران  باعث شد محصول استراتژیک کشور ما که ارزش افزوده بالایی نیز دارد سهم کشورهاي ديگر شود.

چوب غفلت از زعفران را از همسایگانمان می خوریم

رئیس شورای ملی زعفران اظهار کرد: نبود رقیب جدی در این عرصه در گذشته باعث شد ایرانی ها چوب غفلت خود را بخورند و کشورهایی مانند چین، هندوستان و افغانستان برای این محصول که مصرف آب کمی داشته و توجیه اقتصادی بالایی دارد دندان طمع تیز کنند و بخواهند جای ایران را در بازارهای جهانی بگیرند.

شافعی با تاکید بر ارزآوری بالای زعفران و با اشاره به لزوم  توسعه صادرات غیرنفتی به عنوان یکی از مهم ترین راه های پویایی اقتصاد  کشور افزود: سالیانه 280 تن زعفران در جهان تولید می شود و ایران با دارا بودن سهم 230 تنی از این میزان، به این محصول به‌عنوان یک کالای استراتژیک در سبد صادرات غیر نفتی خود می نگرد که در این میان زعفران کاران خراسان رضوی سهم عمده ای دارند.

سونامی زعفران افغانی در راه است

وی با بیان اینکه در حال حاضر افغان ها  توانستندبا زیر کشت بردن 650 هکتار زمین زراعی با متوسط ميزان برداشت از واحد سطح در هکتار 10 کيلو گرم زعفران  گوی سبقت را از ایرانی ها بربایند افزود: ما با عملکرد 3.5 کيلوگرم  در واحد سطح باید برای جبران گذشته  با سرعت و جدیت بیشتری برای رسیدن به نقطه آرمانی حرکت کنیم.

نجات زعفران ایرانی از ورطه نابودی در گرو اجرای طرح بهبود

نايب ربيس اتاق بازرگاني، صنايع، معادن و کشاورزي ايران با اظهار تاسف از اینکه زعفران افغانستان در سال  2013 بهترين زعفران دنيا معرفي  شد تاکید کرد: ما همه راه حل هاي مناسب و ضروري براي ارتقاي محصول زعفران و جايگاه آن در دنيا را ارايه کرديم تا بتوانیم محصول زعفران را از ورطه نابودی نجات دهیم چرا که اين به لحاط ارزش افزوده با هیچ کالایی قابل قیاس نیست.

وی با بیان اینکه کشاورزان سال گذشته 200 تن محصول زعفران از بیش از 60هزار هکتار مزارع استان برداشت کردند افزود: اجرای طرح ارتقاء کیفیت زعفران که با همکاری جهاد کشاورزی و شورای ملی زعفران در حال اجراست اثر بسیار خوبی بر روی صادرات این محصول خواهد داشت و امسال پیش بینی می کنیم عملکرد در سطح این محصول افزایش داشته و این میزان افزایش یابد.

زعفران محور اقتصاد خانوارهای روستایی در خراسان رضوی

75 درصد از پهنه خراسان رضوی بیابانی است و کشت محصولاتی که نیاز به آب کمتری دارند، همواره مورد توجه فعالان بخش کشاورزی بوده است.  

در این میان توسعه  کشت زعفران به عنوان محصولی کم نیاز به آب که 13 درصد از ارزش تولیدات بخش کشاورزی استان را به خود اختصاص داده  از اولویت های اشتغال این بخش به شمار می رود.

مسئول واحد زعفران سازمان جهاد کشاورزی خراسان رضوی در این باره در گفتگو با خبرنگار مهر اظهارکرد: زعفران در مقایسه با سایر تولیدات کشاورزی استان به لحاظ مصرف آب، اشتغال زایی و بهره وری، قابل مقایسه باهیچ محصولی نیست و به جرات می توان گفت که زعفران محور اقتصاد خانوارهای روستایی در خراسان رضوی است.

 وی با بیان اینکه اشتغال بالای زعفرانکاری و اهمیت استراتژیک این محصول بر هیچ کس پوشیده نیست افزود: هر هکتار زمین کشاورزی زعفران، یک شغل دائم ایجاد می‌کند و اگر این محصول از خراسان رخت بربندد دریایی از مشکلات کشاورزان را احاطه خواهد کرد.

اسمی با تاکید بر اینکه ثبت نکردن ژنتیکی زعفران و برند ملی زعفران از نگرانی های جدی دراین حوزه است افزود: مشکلات اساسی که در مورد زعفران با آن مواجه هستیم ثبت نکردن ژنتیکی زعفران و برند ملی زعفران است موجب شده تا به دلیل این کم کاری برند افغانستان در بازارهای جهانی حرف اول را بزند.

کوتاهی در نگهداری میراث و گنج سرخ فام ایرانی

سال گذشته از این استان۱۳۰ تن زعفران به ارزش ۴۰۰میلیون دلاراز گمرکات خراسان صادر شده است که این رقم نزدیک به نیمی از سهم کل صادرات این استان است و در شش ماه نخست سال جاری نیز صادرات این محصول 39 تن با ارزش 56 میلیون دلار بوده  است.

به نظر می رسد کوتاهی در نگهداری میراث سرخ فام گذشتگان که هر سال از دل این آب و خاک در لباس گل زعفران به فرزندان این مرز و بوم هدیه می شود نتایج تاسف باری را متوجه جامعه، اهالی این مناطق و فعالان بخش کشاورزی خواهد کرد.

در صورتی که هر چه زودتر به فکر نجات هستی زعفران نباشیم رقبا با ثبت ژنتیکی آن را تصاحب کرده و بساط حکمرانی خود را بر قلمرو بازارهای هدف این محصول پهن کرده و زمینه حذف تدریجی زعفران ایرانی را در کشورهای هدف فراهم می کنند.

این در حالی است که می توان با تامین اعتبار کافی برای اجرای طرح بهبود کیفی، ارائه کد رهگیری، مهر اصالت و تسریع در اجرای طرح جامع زعفران ضمن حفظ این محصول بومی از گزند دیگران، تجارت سودبخش این محصول استراتژیک را برای فرزندان این خطه به یادگار بگذاریم.

(روزنامه تریبیون)

جایگاهای دیدنی  هند – دهلی

پارسی بر احجار هند

Persian graffiti in Delhi

There are three kinds of graffiti in Delhi – one needs to be preserved, the second prevented and the third encouraged

Graffiti is plural for graffito and is defined in the Concise Oxford Dictionary as “a piece of writing or drawing, scribbled, scratched or sprayed on a surface”. This piece is about all the three kinds of graffiti as seen on the walls of Delhi. There are other kinds of graffiti that use visuals or language that one prefers to avoid and we will not talk about those for that may lead to the raising the collective moral heckles of those whose sentiments are easily hurt.

fataliShain indian palace

We will begin with writing, go on to the scratched and conclude with the painted and sprayed kinds of graffiti. The first, and to my mind one of the finest examples of the traditional art of graffiti, can be found in an unnamed mausoleum inside the Mehrauli Archaeological Park.

To reach this graffiti you will have to enter the Mehrauli Archaeological Park from the GandhakkiBaoli side. After crossing an ancient and now encroached upon mosque and a few houses to your left, you will be in front of a large square structure surmounted by a dome. The ruin dates back to the Sultanate period. Enter the structure and you will notice that the central arch (Mehrab) on the western side is blocked; this is to indicate the direction of Mecca for visitors, who might want to pray for the soul of the departed.

On one of my visits I saw some Persian poetry written on this central Mehrab, the person who wrote it had obviously come prepared. He had a fine hand; he could have been a trained calligrapher. Part of the first line, written in bold strokes with a reed pen and in Indian ink, was still legible as was part of the second line, written in smaller and less well formed strokes. I copied the words that I could read and took them to the Persian scholar Dr. Akhlaq Ahmad Aahan who teaches at Jawaharlal Nehru University. I showed him the words and he said this is most likely the poetry of Sheikh Hafiz Sheerazi.

The complete couplet is:

Dar Namazam Kham-e-abroo-e-tau bayaadaayad

Haalati raft keMehraabbaFaryaadaamad

فتحعلی شاه در کاخ ریاست ج  دهلی

A very rough almost verbatim translation would be:

As I stood (facing the arch) for prayer, I remembered the arch of your brow

Things came to such a pass that the Arch (of the mosque) came pleading before me

This is subversive Sufi poetry at its best and the graffiti artist knew what he was doing, to write this couplet from one of the greatest poets of Persian and to write it on the arch, that functioned as the qibla, is so well founded in the tradition of graffiti that one begins to wonder if graffiti too, like so many other great things have its origin in the east.

The example of the scratched graffiti that we present here is taken from the mosque and baoli popularly known as RajonkiBaoli from the Mehrauli Archaeological Park. The structures commissioned in 1516 by Daulat Khan, a noble in the court of Sikander Lodi, came to be called RajonkiBaoli because a group of masons (Raj-Mistris) had begun to live inside the mosque in the early 20 century. The graffito is taken from Daulat Khan’s mosque and will come in the category of ‘Scratching’. The text is written in a bad hand and the content “JitenderJyoti Romeo” has no meaning except the obvious.

red-fort

From Hafiz Sheerazi to Romeo, from the sublime to the ridiculous.

The third example of graffiti that we bring for you, from near Shivalik, near Malviya Nagar, in South Delhi is the latest addition to street art in Delhi and is something that needs to be encouraged. This is modern graffiti and our civic authorities will do a lot of good to the city to allot the drab and colourless government walls to these artists and let them paint without fear of being hauled up under the “Bengal Act” on defacement of public property. Right now these creative young people are forced to work surreptitiously like guerrilla squads using names like Daku, Rane, Zeb Star, Rush and Treble.

indian palace

We also need to develop a policy that helps us protect the first kind of graffiti because this graffiti is now part of history; to prevent the vandalism of the second variety; and to encourage the third kind and hope that Delhi will soon become the ‘Centre of Graffiti’.

شبکه تلویزیون نشنال جغرافی نام خلیج فارس را به خلیج ع.ربی تغییر داد.

شبکه تلویزیون نشنال جغرافی نام خلیج فارس را به خلیج ع.ربی تغییر داد.

این شبکه یک فیلم مستند  بسیار جذاب در خصوص جزایر مصنوعی دبی و  سواحل امارت تهیه کرده و تا کنون چند بار آن را پخش کرده است 

تحت عنوان   megastructures persian gulf khaleej fars

 

ساختارهای عظیم یا سازه های بزرگ . در این مستند گزارشی از ابتدای شروع تا انتها و بهره برداری از پالم آیلندز یا جزایر نخل و سایر جزایر مصنوعی امارات تهیه شده است در تمام این فیلم مرتب نام جعلی برای خلیج فارس بکار برده می شود.

این فیلم تا کنون چندین بار از شبکه های ماهواره ای پخش شده است  اخرین بار آن همین الان ساعت 4 به وقت تهران  از شیکه نشنال جغرافی بود.  اما هنوز هیچ واکنشی از سوی ایرانیان مشاهده نشده است.

این در حالی است که تا سال 1958 در هیچ زبانی  خلیج ع ربی بکار برده نشده است حتی در خود زبان عربی.

 

Map_of_persiaPERSIAN Gulf india

 

دانشمندان یک آنتی‌بیوتیک جدید و نامتعارف را در نوعی میکروب دریایی شناسایی کرده‌اند

دانشمندان یک آنتی‌بیوتیک جدید و نامتعارف را در نوعی میکروب دریایی شناسایی کرده‌اند که می‌توان آن را برای درمان نوعی میکروب خطرناک و مقاوم به درمان بیمارستانی و سیاه زخم بکار برد.

این آنتی بیوتیک که به آن نام آنترامایسین داده اند، می‌تواند اساس تولید خانواده تازه‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها قرار بگیرد.

استافیلوکوک طلایی مقاوم به متی‌سیلین یکی از معضلات مراکز درمانی است

این آنتی بیوتیک در میکروبی به نام “استرپتومایسز” که در رسوبات اقیانوس آرام زندگی می‌کند یافت می‌شود و به گفته ویلیام فنیکال، سرپرست تیم تحقیقاتی، این کشف به این دلیل اهمیت دارد که “آنترامایسین ساختار شیمیایی جدید و منحصر بفردی دارد.”

“کشف ترکیباتی که ساختار شیمیایی جدیدی داشته باشند پدیده ای نادر است. این کشف در کنار اکتشافات متعدد قبلی قرار می‌گیرند که نشان می‌دادند میکروب‌های دریایی از نظر ژنتیکی و شیمیایی منحصربفرد هستند.”

آزمایش های اولیه نشان داده که آنترامایسین روی سیاه زخم، میکروبی که در سلاح‌های بیولوژیک استفاده می شود، موثر است.

اما نکته مهم تاثیر این آنتی بیوتیک روی میکروبی به نام “استافیلوکوک طلایی مقاوم به متی سیلین”(MRSA) است. این میکروب بیمارستانی که به بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم شده، یکی از مشکلات جدی مراکز درمانی است.

کشف این آنتی‌بیوتیک خبر بسیار مهمی در محافل پزشکی ارزیابی شده است.images (2)

در چند ماه گذشته هشدارهایی جدی در مورد مقاومت میکروب‌ها به آنتی بیوتیک‌های موجود و کمبود آنتی‌بیوتیک‌های تازه مطرح شده است.

تامس فریدمن رییس اداره پیشگیری و مبارزه با بیماریهای آمریکا خطر مقاومت آنتی بیوتیکی را “کابوس” و سالی دیویس مشاور بهداشتی ارشد دولت بریتانیا آن را “بمب ساعتی” لقب داده اند.

به گفته پروفسور دیویس اگر به سرعت برای میکروب‌های مقاوم به درمان و ساخته نشدن آنتی بیوتیک‌های جدید در ۲۵ سال گذشته چاره ای جدی اندیشیده نشود، در سالهای آینده هر جراحی ساده‌ای می‌تواند به عفونت‌های مرگبار منجر شود و بیماری‌های عفونی مانند دویست سال پیش جان انسان‌ها را بگیرد.

پروفسور سالی دیویس از رهبران سیاسی خواسته بود تا در آخرین اجلاس هشت کشور صنعتی جهان (جی ۸) این موضوع را در دستور کار قرار دهند.

در پاسخ به این درخواست، وزرای علوم هشت کشور صنعتی روز چهارشنبه ۱۲ ژوئن در زمینه مقاومت به آنتی‌بیوتیکی و نیاز فوری و مبرم به آنتی‌بیوتیک‌های جدید تشکیل جلسه دادند.

در پایان این نشست بیانیه‌ای منتشر شد که مقاومت میکروب‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و انگل‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها را “یکی از مهمترین چالشهای بهداشتی بشر در قرن بیست و یکم” دانسته بود.

فرازی از بیانیه می گوید: “ما تصمیم گرفتیم هماهنگ با یکدیگر، منابع لازم را برای کاهش مقاومت به آنتی‌بیوتیک تخصیص دهیم. ما با سازمان‌هایی مثل سازمان بهداشت جهانی همکاری خواهیم کرد و اقدامات دیگر را هم مدنظر خواهیم داشت.”

این وزرا در بیانیه خود وعده دادند برای ایجاد زیرساختهای تحقیقات جهانی با هم همکاری کنند.

ادعاهای جدید از سوی رسانه های خبری درباره وجود کارخانه های مخفی در ایران

تابناک:
از چند سال پیش تاکنون، مرکز نظامی پارچین در شرق تهران، به عاملی برای بهانه جویی های غرب علیه برنامه های هسته ای ایران تبدیل شده بود. اما به نظر می رسد طی ماه های اخیر، راهبرد غرب در این زمینه تغییر کرده و تلاش دارد مراکز جدیدی را نیز به لیست ادعاهای خود علیه ایران اضافه کند. در این راستا، موسسه علوم و امنیت بین المللی تمرکز خود را بر مرکز لیزری ایران در لشکرآباد متمرکز کرده است.
ادعاهای جدید درباره وجود تأسیسات هسته‌ای مخفی در ایران

از چند سال پیش تاکنون، مرکز نظامی پارچین در شرق تهران، به عاملی برای بهانه جویی های غرب علیه برنامه های هسته ای ایران تبدیل شده بود. اما به نظر می رسد طی ماه های اخیر، راهبرد غرب در این زمینه تغییر کرده و تلاش دارد مراکز جدیدی را نیز به لیست ادعاهای خود علیه ایران اضافه کند. در این راستا، موسسه علوم و امنیت بین المللی تمرکز خود را بر مرکز لیزری ایران در لشکرآباد متمرکز کرده است.به گزارش «تابناک»، مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی (ISIS) در گزارش تازه‌ای که روز دوشنبه هفتم مرداد منتشر کرده، مدعی «گسترش زیاد» ساخت‌وساز در «کارخانه غنی‌سازی لیزری ایران» در لشکرآباد شده است. این موسسه مدعی است بررسی تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که کار گسترش ساخت‌وساز در این محوطه از سال ۲۰۰۸ آغاز شده و تا اوایل ۲۰۱۳ ادامه داشته است.این مرکز در نزدیکی روستای لشکرآباد در فاصله میان شهرهای کرج و هشتگرد قرار گرفته و بنا به تصاویری که «مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی» منتشر کرده بر روی ساختمان‌های آن تابلویی با عنوان «مرکز ملی علوم و فنون لیزر ایران» نصب شده‌است.موسسه علوم و امنیت بین المللی مدعی است ایران تا سال ۲۰۰۳ در لشکرآباد «فعالیت‌های مخفی غنی‌سازی لیزری» اورانیوم انجام می‌داد تا این‌که این فعالیت‌ها طی سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ افشا و سپس تجهیزات آن برچیده شد. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی در گزارش روز دوشنبه خود می‌نویسد که «ایران اقدامات زیادی انجام داده که به شک و تردید در مورد صحت توقف برنامه غنی‌سازی لیزری اورانیوم دامن می‌زند».به نوشته این مؤسسه، این اقدامات عبارتند از برنامه مخفی لیزری که ایران پیش از این ادامه می‌داده، ساخت لیزرهای پیشرفته در ایران، ازسرگیری ساخت‌وسازهای وسیع در مرکز لشکرآباد، و این‌که مقامات ارشد ایران در سال ۲۰۱۰ از دارا بودن ظرفیت غنی‌سازی لیزری اورانیوم سخن گفتند.

«مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی»  می‌نویسد که گزارش تازه خود را پس از بررسی تصاویر ماهواره‌ای، و مطالعه مقاله‌های علمی مربوطه در نشریات علمی ایرانی تنظیم کرده است. به نوشته این مؤسسه، مطالعه مقالات مربوط به لیزر که توسط دانشمندان ایرانی منتشر شده، و مقایسه مشخصات این دانشمندان و نهادهایی که به آنها مربوط‌اند نشان می‌دهد که ایران به ساخت لیزرهای پیشرفته‌ای دست یافته و مرکز لشکرآباد در کانون این فعالیت‌ها قرار دارد.

ادعاهای جدید درباره وجود تأسیسات هسته‌ای مخفی در ایران
تصویر ماهواره ای که موسسه علوم و امنیت بین المللی از مرکز علوم و فنون لیزری ایران منتشر کرده است

«مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی» در این خصوص ازجمله از مقالات دو دانشمند فنون لیزری به نام‌های جمشید صباغ‌زاده و محمدجواد ترکمنی نام می‌برد.

بنا بر این گزارش، تصاویر ماهواره‌ای مشخص نمی‌کنند که در ساختمان‌های جدید مرکز لشکرآباد چگونه فعالیت‌هایی انجام می‌شود و «ایران نیز تاکنون اطلاعات یا دسترسی‌های لازم برای رفع نگرانی در این خصوص را ارائه نکرده است».

«مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی» می‌نویسد که دستیابی به فناوری غنی‌سازی لیزری می‌تواند ظرفیت غنی‌سازی مخفی اورانیوم را به مراتب افزایش دهد؛ اما به خاطر پیچیدگی‌های این فناوری هنوز هیچ کشوری موفق نشده از آن در غنی‌سازی صنعتی استفاده کند. 

به هر حال، این گزارش در شرایطی منتشر می شود که حدود یک ماه پیش نیز گروهک منافقین با انتشار گزارش دیگری مدعی وجود تأسیسات مخفی برای ساخت سلاح هسته ای در شرق تهران شده بودند که در داخل تونل های زیرزمینی جریان دارد.

اما نکته جالب توجه درباره گزارش موسسه علوم و امنیت بین المللی آن است که آنطور که از متن گزارش برمی آید، این موسسه بدون در اختیار داشتن کوچکترین شواهدی درباره انجام فعالیت های غنی سازی در مرکز ملی علوم و فنون لیزر ایران، مدعی وجود پروژه ای مخفی درباره غنی سازی در این مرکز شده است. 

گفتنی است وجود مرکز علوم و فنون لیزر ایران نه تنها امری مخفی نبوده و نیست، بلکه پژوهشگران این مرکز در عرصه بین المللی به خوبی شناخته شده است. در گزارش موسسه علوم و امنیت به شکلی از وجود مرکز علوم و فنون لیزر نام برده شده و نام دو دانشمند این عرصه مطرح شده که گویا آن ها تا به حال به صورت کاملاً مخفی و دور از توجه عمومی فعالیت می کرده اند.

دکتر جمشید صباغ زاده که در این گزارش از وی نام برده شده، ریاست مرکز علوم و فنون لیزر ایران را بر عهده دارد. در بخشی از گزارش موسسه علوم و امنیت، به سخنانی از دکتر صباغ زاده در سال 1389 اشاره شده که گفته بود ایران موفق شده تاکنون 10 نمونه لیزر بسازد و بر همین اساس، این موسسه مدعی شده فعالیت های مرکز لیزری ایران مشکوک است. این در حالی است که ایشان در ادامه همان مصاحبه اشاره کرده این 10 نمونه لیزر، لیزرهای پزشکی بوده و ایران در این زمینه از وضعیت خوبی برخوردار است.

محمدجواد ترکمنی نیز دیگر دانشمند عرصه لیزری ایران است که با یک جست و جوی ساده در سایت «گوگل» می توان نمونه هایی از مقالات و طرح های علمی وی در عرصه فناوری لیزری را به سادگی مشاهده کرد. sun energi

به این ترتیب، به نظر می رسد هدف موسسه علوم و امنیت، مانند همیشه، چیزی به جز فضاسازی علیه ایران و زمینه سازی برای تشدید فشارها بر کشور نباشد. گفتنی است این موسسه همان موسسه ای است که به طور پیوسته در سال های اخیر ادعاهایی را درباره مرکز پارچین منتشر کرده است. 

به نظر می رسد کشورهای غربی این بار به طور خاص تمرکز خود را بر مراکز علمی و تحقیقاتی ایران متمرکز کرده و قصد دارند هر فعالیت علمی را به ساخت سلاح هسته ای مرتبط کنند. بعید نیست همین فردا، آژانس بین المللی انرژی اتمی به جز پارچین خواستار بازرسی از مرکز لیزری لشکرآباد هم بشود و شاید پس از آن تک تک دانشگاه ها و پژوهشگاه های کشور!