Archive for: آبان ۱۳۹۲

اجمیر شریف هند. در ایالت راجستان

 photo

شیخ خواجه معین الدین حسن سجزی چشتی مشهور به خواجه معین الدین چشتی درگذشته به سال ۶۳۳ قمری در اجمیر شریف هند. در ایالت راجستان – جی چور.

بعضی او را از اهالی سیستان عده‌ای او را از هرات و بعضی از سمرقند دانسته‌اند اما آنچه مسلم است او فارس زبان بود و آثار خود را به زبان فارسی نگاشته است. سال ۵۸۸قمری همراه لشکریان سلطان معزالدین محمد غوری (هرات) از ایران و افغانستان به هند رفت و در اجمیر ساکن شد.

 وی یکی از مهم ترین و موثرترین طریقه‌های صوفی که هم در تاریخ سیاسی و اجتماعی شبه قاره و هم در تاریخ ادبیات فارسی در آن سامان نقش داشته‌اند و صوفیان پیرو طریقه چشتیه هستند.

اولین پیر بزرگی از این طریقت که در هند بساط ارشاد گسترد، سلسله جانشینان معین الدین از طریق قطب الدین بختیار اوشی و فریدالدین گنج شکر و نظام الدین اولیا و نصیرالدین چراغ دهلی ادامه پیدا کرد و در سراسر هند، پاکستان و بنگلادش کنونی گسترش یافت.

File:Dargah Shareef of Khwaza Moinuddin Chishti.JPG

 این صوفیان مجالس وعظ و تذکر و خطابه‌های خود را به زبان فارسی ایراد می‌کردند و این معنی، زبان و ادبیات فارسی را در شبه قاره هند گسترش می‌داد.

 چندکتاب مانند ‘انیس الارواح’، ‘دلیل العارفین’، ‘فواید السالکین’ و ‘اسرارالاولیا’ همه به سرسلسله‌ها و بزرگان طریقت چشتیه همچون معین الدین چشتی و قطب الدین بختیار کاکی نسبت داده شده‌اند.

 معین‏الدین شاگردان زیادی‏ تربیت کرد و آنان هر کدام در منطقه خود مصدر خدمات ارزنده‏ای شدند و قطب‏الدین بختیار کاکی و فریدالدین گنج شکر از شاگردان و تربیت شدگان او هستند که منشأ آثار و خدمات اسلامی شدند.

 خواجه معین‏الدین پس از مدتی فعالیت و تأسیس سازمانهای فرهنگی و مذهبی در شهر اجمیر دیده از جهان فرو بست و مسلمین پس از درگذشت او برایش مقبره مجلل و باشکوهی ساختند که پس از هشت قرن هنوز پابرجاست و یکی از مزارهای درجه اول مسلمین در هند به شمار می‏رود.

 

مزار  اجمیر شریف /غریب نواز

در ایوان و رواق‌ها و داخل مقبره اشعار زیادی به زبان‏ فارسی که زبان رسمی کشور هند بود دیده می‌شود

 سلاطین و امرا در قرون متمادی بر تربت وی که زیارتگاه است، گنبد و بارگاه بنا کردند و هرسال مردم و مریدان شیخ از سراسر هند ۳۰ اردیبهشت، به مناسبت عُرس وی، مراسمی برگزار می‌کنند. او در قرن پنجم و ششم نزد علمای خراسان آموزس دید و دانش‌های عصر خود را فرا گرفت.

 

جایگاهای دیدنی  هند – دهلی

پارسی بر احجار هند

زباله جمع کن های ناشی یا خرابکاران صهیونیستی! صالحی درست می گوید یا علوی

درد ناشی با خرابکار هسته ای!

آقای صالحی : 4 خرابکار هسته ای خطرناک را  گرفتیم – وزیر اطلاعات:  4  نفر  دزد ناشی بودند. دزدی که از نیروگاه اتمی دردی کند شاه دزد است

 

به گزارش حوزه دولت باشگاه خبرنگارانحجت‌الاسلام و المسلمین سیدمحمود علوی وزیر اطلاعات درباره چهار خرابکار سایت‌های هسته‌ای که اخیرا دستگیر شده‌اند، گفت:

این چهار نفر «خرابکار» نبودند بلکه به دلیل آنکه در محوطه سایت، ضایعات آهن و فولاد وجود داشته زیر دیوار یک متر و نیمی که دور محوطه است، رفته و فنس را سوراخ کرده بودند تا این ضایعات را در بازار بفروشند. 
 
وزیر اطلاعات افزود:

در واقع این افراد «دزد » بودند نه «خرابکار هسته‌ای» و از اهالی روستای همان اطراف نیروگاه بودند و سابقه این کارها را هم داشتند. 
 
حجت‌الاسلام والمسلمین علوی که با خبرگزاری خانه ملت گفتگو می‌کرد، با اشاره به اینکه پرونده این افراد اطلاعاتی و امنیتی نیست، توضیح داد: هر زمان وضعیت این پرونده روشن شود، حکم متناسب با آن نیز صادر خواهد شد. 
 
گفتنی است علی‌اکبر صالحی رئیس سازمان انرژی اتمی چندی پیش از دستگیری چهار خرابکار هسته‌‌ای خبر داد و آن را تلاش‌های دشمنان برای ضربه زدن به تأسیسات هسته‌ای کشور توصیف کرده بود. 
 
حجت‌الاسلام والمسلمین علوی همچنین در مورد حوادث بانه و سراوان و رویکرد وزارت اطلاعات در تامین امنیت مناطق مرزی گفت: وزارت اطلاعات تدابیر ویژه‌ای دارد که به موقع اعمال خواهیم کرد. 
 
این عضو هیئت دولت ادامه داد: این اتفاقات هیچ وقت ریشه کن نخواهد شد و هر زمان ممکن است پیش بیاید ولی قطعا در جهت جلوگیری از تکرار آن اقدام لازم انجام می‌شود. 
 
وزیر اطلاعات تاکید کرد: وزارت اطلاعات در مورد هر ناامنی تدبیر می‌کند.
انتهای پیام/

بنایی با این عظمت، حجم و تعداد آجرهای لعابدار در تخت جمشید برای نخستین بار انجام می شود.”

هیئت باستان شناسی ایران و ایتالیا در سومین فصل کاوش مشترک خود، بنایی مربوط به دوره هخامنشی را در نزدیکی تخت جمشید کشف کرده‌اند که به گفته باستان شناسان، احتمالا در دوره کوروش ساخته شده است.

bk-parseh1

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی، علیرضا عسگری چاوردی، سرپرست ایرانی هیئت کاوش در “تل آجری” گفت: “طی کاوش‌های باستان شناسی هیئت مشترک ایرانی- ایتالیایی در حریم تخت جمشید، در شهر پارسه بنایی شگفت انگیز متعلق به روزگار نخستین هخامنشیان در فارس کشف شد. ابعاد این بنا حداقل ۳۳ در ۳۳ متر است و هزاران آجر لعابدار در ساخت آن بکار گرفته شده است.”

آقای چاوردی همچنین گفت: “کشف بنایی با این عظمت، حجم و تعداد آجرهای لعابدار در منطقه فارس برای نخستین بار انجام می شود.”

سرپرست هیئت کاوش با اشاره به اهمیت آجرهای لعابدار کشف شده گفت: “آجرهای لعابدار بکار رفته در این بنا مزین به ترکیبی از نقوش اسطوره های ایران و بین النهرین باستان است. تا آن حدود که حتی قالب های بکار رفته در تزئین نقش حیوانات با قالب نقش اسطوره های دروازه ایشتار در بابل بین النهرین یکسان است.”

باستان شناسان معتقدند که پس از فتح بابل، احتمالا کوروش به کاهنان بابلی اجازه داده تا در منطقه فارس یعنی در خاستگاه ایدئولوژیک قدرت هخامنشیان، بنایی بسازند و این بنا را هنرمندان بابلی با همان نقش‌ها و موتیف‌های مذهبی اسطوره‌ای ساخته‌اند.

برنامه مطالعات میدانی این فصل در شهر پارسه از اول مهرماه آغاز شده و در آبان ماه به پایان خواهد رسید.

سرپرست ایرانی مطالعات شهر پارسه علیرضا عسکری چاوردی از دانشگاه شیراز و سرپرست ایتالیایی برنامه پی یر فرانچسکو کالیری از دانشگاه بولونیا هستند.

محوطه باستانی تخت جمشید از نخستین مکان‌های تاریخی ایران است که در سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است

روز کوروش ماکت مقبرهٔ کوروش در حیاط دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران برای اولین بار در کشور رونمایی شد

  

 

اگر انسان بخواهد  تردید ایجاد کند  در هر رویداد تاریخی می توان با دلایل محکم تردید ایجاد کرد،  پس این هنر نیست که  فکر کنی با ایجاد ابهامات در مورد کوروش شاهکار کرده ای و یا محقق برجسته ای شده ای  بعضی افراد در کشور ما مفت مفت لقب پژوهشگر، بخود می دهند و یا اینکه بعضی رسانه ها مفتی لقب پژوهشگر برجسته به آنها می دهند هیچکس نیست بپرسد این فرد بر اساس کدام کارهای بزرگ و شاهکار  لقب پژوهشگر برجسته گرفته است.  به چه زبانهای بین المللی تسلط دارد و یا مقاله و پژوهش ارایه کرده است ؟ چقدر دانشجو تربیت کرده است؟  چند کتاب فاخر دارد ….و  ….؟

حتی در دوره قاجار نیز القاب و عنوانها را مفت و مجانی به کسی نمی دادند. همین مرحوم بهار دود چراغ موشی ها خورد  تا سرانجام لقب ملک شعرا گرفت.

 تاریخ یعنی تاریک . کلمه تاریخ  تغییر یافته از واژه تاریک است پس بخوبی معنی آن روشن می سازد که مسائل تاریخی در تاریکی و ابهام قرار دارد. و هیچ موضوع تاریخی  را نمی توان صد درصد به عنوان فکت  علمی درست  و بی عیب و نقص پذیرفت . تاریخ  و داستانهای تاریخی فقط برای عبرت است و برای اینکه چراغ آینده باشد.  نقد و بررسی تاریخ  جنبه کسب مهارت دارد اما فکت قضایی نیست تا ما بر اساس آن یک فرد را بت کنیم و یا فردی را نفرت انگیز سازیم. داستان کوروش نیز همان است اما اینکه حالا کسی هم و غم خود را بگذارد که مثلا فلان شخصیت تاریخی را بدنام کند  همانقدر احمقانه است که بخواهیم از یک شخصیت تاریخی بت بسازیم. اما کوروش شخصیت تاریخی است که در کتابهای  یکصد چهره تاثیر گذار تاریخ  ردیف های اول را به خود اختصاص داده است. همین شهرت جهانی کافی است که لا اقل  به عنوان  ایرانی اگر از تمجید نمی کنیم   تیشه تخریب او نیز بدست نگیریم. فردی که در چاه زمزم  ش ا   …. تا  مشهور شود

 قصه مرادی غیاث آبادی  و پورپیرار  همان است .

و اما مقاله زیر:نظر روزنامه شرق در مورد روز کوروش  است که البته تمجیدهای بی مورد و کودکانه آن را از افرادی که مدعی است محقق و باستان شناس هستند را حذف کردم 

چند روز قبل 29 اکتبر برابر با هفتم آبان بود، روزي که در چند سال اخير، بسياري آن را به نام روز جهاني کوروش تبليغ مي‌کردند.

 مبلغان اين روز اما آن را گاهي روز تولد کوروش هخامنشي، روز ورود کوروش به بابل يا روز صدور يا ساخت استوانه گلي منشور حقوق بشر کوروش معرفي مي‌کنند. داستان نام‌گذاري اين روز چيست؟ آيا واقعا در تقويم جهاني، روز 29 اکتبر به نام و ياد کوروش دوم، پادشاه بزرگ هخامنشي ثبت شده است؟ اول بار در سال‌هاي ابتدايي دهه 80 اين موضوع را «انوشيروان کيهاني‌زاده» روزنامه‌نگار و تاريخ‌نويس، در ستون «روزنامک» که در «شرق» منتشر مي‌کرد اعلام کرد. حسب گفته آقاي کيهاني‌زاده، اين روز که در تقويم بين‌المللي به نام «sirius day» شناخته مي‌شود، با نام و ياد کوروش بزرگ، پادشاه دادگستر هخامنشي نام‌گذاري شده است.

 

با اين حال، اما آن‌گونه که  مخالفان کوروش می گویند: «نام sirius day که در تاريخ 29 اکتبر تقويم بين‌المللي به ثبت رسيده، اشاره‌اي به نام ستاره شباهنگ است و ارتباطي به کوروش هخامنشي ندارد، چراکه نام کوروش به زبان لاتين – اگرچه تلفظ هر دو به يک شکل است – به‌گونه‌اي ديگري نوشته مي‌شود (cyrus). با اين‌حال پس از آن تاريخ دوستداران و ناسيوناليست‌هاي افراطي هر ساله اين روز را بيش تر از سال قبل تبليغ مي‌کردند. حال آن که در هيچ جايي از تاريخ به اين روز که ارتباطي با کوروش هخامنشي داشته باشد، اشاره اي نشده است.»

پس از انتقادها از سوي  مخالفان  کوروش به این  روز، عده‌اي بر آن شدند تا با برداشتن عنوان «جهاني» از آن، «روز کوروش» را بسازند و دليل نام‌گذاري اين تاريخ را ورود کوروش به بابل نوشتند، حال آن که ورود به خاک يک کشور مستقل و اشغال آن باتوجه به اين که اين کشور با ايرانيان در جنگ نبود، هرگز بنياد خوبي براي نام‌گذاري کوروش نيست. ادعاهايي مبني بر روز تولد و صدور منشور کوروش هم از حقيقت خالي است.

چرا که هيچ سند قابل اعتنا و درستي با اين مضمون در دست نيست که چنين چيزي را تاييد کند. اين تاريخ‌نويس غیاث آبادی هم چنين مي‌افزايد: « زمان دولت نهم و رياست «اسفنديار رحيم‌مشايي» بر سازمان ميراث‌فرهنگي نيز – با اقدام‌هايي که انجام و بزرگداشت‌هايي که به اين مناسبت گرفته مي‌شد – اين روز قلابي جدي گرفته شد. دولتي‌ها اين روز را به عنوان روز تولد کوروش اعلام مي‌کردند، با همه اين تفاسير به باور من نبايد به اين موضوع پرداخت و آن را جدي گرفت، چراکه به جدي گرفته شدن اين نام‌گذاري جعلي کمک مي‌کند و نبايد فراموش کنيم که راه راستي از دروغ نمي‌گذرد.» تبليغ‌ها و بزرگ‌نمايي روز موسوم به روز جهاني کوروش، تنها به بزرگداشت‌هاي دولتي در دولت نهم مربوط نيست. چرا که در خارج از ايران نيز عده‌اي با بزرگ‌نمايي و تبليغ فراوان اين روز، تلاش مي‌کنند هفتم آبان را به نام روز جهاني کوروش بزرگ بدارند.

در داخل نيز عده‌اي به دليل تحت‌تاثير قرار گرفتن و تمايلات ملي‌گرايانه، تلاش مي‌کنند اين روز را گرامي بدارند. سفر به پاساگارد و حضور در کنار آرامگاه کوروش هخامنشي، راهي است که عده‌اي در اين روز، براي جدي گرفتن هفتم آبان به آن عمل مي‌کنند، اما آيا هنوز مسئولان سازمان ميراث‌فرهنگي و مسئولان پايگاه ميراث‌فرهنگي پاسارگاد، اين روز را جدي مي‌گيرند؟

نصيري، رييس پايگاه ميراث‌فرهنگي پاسارگاد، در اين‌باره به شرق مي‌گويد: «در روز هفتم آبان هيچ برنامه خاصي در کنار آرامگاه کوروش در پاسارگاد برگزار نمي‌شود و همه چيز به شکل معمول ديگر روزها خواهد بود. يگان حفاظت از پاسارگاد اين اجازه را نمي‌دهد و بنابر تقويم، ما هم، اين روز هيچ روز خاصي نيست،

اما با اين حال به گفته برخي کساني که سال گذشته تلاش مي‌کردند در اين روز در کنار اين آرامگاه باشند و در قالب گروه‌هاي جمعي به پاسارگاد سفر کرده بودند، با ممانعت مسئولان حفاظتي آرامگاه مواجه شدند. نصيري در پاسخ به اين پرسش که آيا اگر افرادي در کنار آرامگاه خود شخص، اقدام به برگزاري مراسم ويژه و خاصي در اين روز کنند و به شکل جمعي حضور يابند از آن ممانعت مي‌شود، مي‌گويد:253243_372354739536373_997565491_n

«بازديد‌هاي گروهي و شخصي از آرامگاه در اين روز، همان روال عادي و هميشگي را دارد و از حضور گروه‌هاي بازديد جمعي، مخالفت و ممانعتي نمي‌شود.» سال گذشته منشور کوروش به رسم امانت از موزه ملي بريتانيا، براي مدتي در موزه ملي ايران به نمايش گذاشته شد. بازديد از استوانه گلي حقوق‌بشر کوروش در زمان حضور در ايران، به جز در چند روز خاص از جمله روز‌هاي عاشورا و تاسوعا آزاد بود. اما با اين حال در روزهاي ششم و هفتم آبان سال 89 مسئولان موزه ملي به دليل آن چه انجام اقدامات حفاظتي و ارتقاي سيستم عنوان کردند، بازديد از منشور را ممنوع اعلام کرده بودند. به همين دليل نيز برخي وب‌سايت‌هاي خبري نوشتند که بازديد از منشور کوروش در روز جهاني کوروش ممنوع شد.

وجود ممانعت‌هايي از اين قبيل موجب شده است گروه‌هايي از مخالفان نظام، ضمن تبليغ اين روز از مخالفت جمهوري اسلامي با گرامي داشتن اين روز سخن بگويند. اما با اين وجود در ميان تاريخ‌نويسان و باستان‌شناسان کشور، کسي نيست که هفتم آبان را به عنوان روز جهاني کوروش جدي بگيرد و دليل و سندي بر صحت اين روز بياورد. «علي‌اکبر سرفراز »، باستان‌شناس پيشکسوت و استاد دانشگاه ، که در زمينه هخامنشيان و تاريخ آن ها کاوش‌ها و تحقيقات گسترده‌اي انجام داده است، مي‌گويد: «همان‌گونه که علامه طباطبايي و جواهر لعل‌نهرو گفته‌اند، بر اساس اسناد، کوروش همان ذوالقرنين است، اين مسئله بر اساس تحقيقات اثبات مي‌شود و من هم به آن اعتقاد دارم. براي کوروش به عنوان ذوالقرنين و پادشاهي دادگر و طرفدار حقوق‌بشر، احترام ويژه و خاصي قايلم. اما با اين حال اين روز را به عنوان روز کوروش يا هر چيز ديگري در اين زمينه نمي‌دانم. چراکه هيچ سند و مدرکي دال بر اين موضوع در دست نيست. حتي اين که گفته مي‌شود کوروش هخامنشي به يهوديان امکانات بازگشت به سرزمين‌هاي مقدس خود را داد نيز رد مي‌کنم. چراکه بر اساس اسناد و کتيبه‌هايي که روي آن ها تحقيق کرده‌ام، اين داريوش هخامنشي بود که در زمان او، اين تصميم گرفته شد.» پروفسور سرفراز هم چنين به هفت جلد تحقيقات خود در اين زمينه اشاره کرد که سال‌هاست در سازمان ميراث خاک مي‌خورد و اجازه چاپ نيافته است.

در همین حال در 7 آبان 1392 ماکت مقبرهٔ کوروش در حیاط دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران برای اولین بار  در کشور رونمایی شد

به گزارش  ایسنا و  شیراز۱۴۰۰، ماکت مقبرهٔ کوروش در حیاط دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران برای اولین بار  در کشور رونمایی شد

یکی از اعضای انجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشگاه تهران در گفت‌وگو با ایسنا،

با بیان این‌که این ماکت به‌مناسبت هفتم آبان‌ماه، روز کوروش، به‌مدت یک هفته در حیاط دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران قرار خواهد داشت، اظهار کرد: هشت سال پیش، دانشجویان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری این ماکت را ساختند که تا این زمان، در‌‌ همان مرکز نگهداری می‌شد و در معرض دید نبود.

مجید خالقیان ادامه داد: آن‌ها به این فکر افتادند که همزمان با روز کوروش و برگزاری همایش یادبود استوانهٔ کوروش که امروز در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران برگزار می‌شود، این ماکت را نیز در معرض نمایش قرار دهند. وی بیان کرد: این ماکت قرار است به‌مدت یک هفته، در این مکان نمایش داده شود. سپس با مرمت اساسی آن، قصد داریم برنامه‌ریزی دیگری برای نگهداری هرچه بهتر از آن داشته باشیم.

پاسارگاد2 copy

 

همچنین بنا بر گزارش امرداد : زرتشتیان ایران 7 آبان را گرامی داشتند

7 آبان‌ماه، دست‌ها برافراشته‌ها، لب‌ها همنوا، گام‌ها استوار بر جاي ايستاديم به ياد كورش بزرگ، به احترام بزرگ‌مردي كه جهان از بودنش بر خود مي‌بالد و ايراني از داشتنش سربر مي‌افرازد.
روز گذشته، همهمه‌ و همازوري همكاران «امرداد» در برپايي گهنباري به ياد كورش بزرگ، آورنده‌ي نخستين استوانه‌ي برابري انسان‌ها ستودني بود. چند دقيقه‌اي از ساعت ١٣ كه گذشت، آيين گهنبار آغاز شد و لب‌هايمان همراه با نواي بلند اوستاي موبد جنبيد به بازخواني بخشي از اوستا تا ياد كورش بزرگ را گرامي بداريم.
همكاران‌مان در «امرداد» باشنده بودند و در كنار ما، 7 آبان را گرامي داشتند. گهنبار كه به پايان رسيد، برپايه‌ي رسم هميشگي، آن‌چه روي ميز گذاشته بوديم، از ميوه‌ها و «لرك» (هفت گونه‌ ميوه‌ي خشك شده‌) تا كماچ (گونه‌اي شيريني) و «سير و سداب» (گونه‌اي خوراك سنتي زرتشتي) اوستاخوانده در ميان باشندگان پخش شد و ديدارها تازه شد.

آن‌چه مي‌بينيد، چند زاويه از گهنبار، اين آيين ديرپاي زرتشتي را به تصوير كشيده است.

 

 

خاورمیانه جنگ، خشونت های قومی و حملات تروریستی

به نوشته ˈکریستوفر بولانˈ،استاد مطالعات امنیت ملی در دانشکده جنگ ارتش آمریکا،احتمال داردروابط غرب باایران و سوریه به سوی حل و فصل دیپلماتیک چالش ها پیش برود.

خاورمیانه معمولا مسایل مختلفی دارد که همواره صحبت راجع به آن موضوعاتی مانند جنگ، خشونت های قومی و حملات تروریستی نیز مطرح می شود. 

با وجود این مسائل دو موضوع مهم این منطقه شامل ایران و سوریه به سوی حل دیپلماتیک پیش می رود با آن که هنوز درهیچ یک ازاین موارد موفقیت کاملی حاصل نشده است. 

ˈباراک اوباماˈ،رییس جمهوری آمریکا اواخرماه اوت (مرداد/شهریور) در آستانه حمله به سوریه قرار گرفته بود. 

اما او در دو هفته روند را تغییر داد و حمایت محتاطانه خود را از راهکاری اعلام کرد که گویی ˈ جان کریˈ وزیرامورخارجه یکباره آن راعنوان کرده و خواستار خلع سلاح شیمیایی سوریه شده بود.

terrorist-attack
*دیپلماسی بین المللی 

دیپلماسی بین المللی بعداز این بسرعت برای تحقق این سناریو فرضی به واقعیت فعال شد. امروزه بسیاری از کارشناسان بین المللی داخل سوریه هستندو فعالانه در انهدام و کشف تسلیحات شیمیایی سوریه کمک می کنند.

این موفقیت کاربردی سودمند دیپلماسی را در حل چالش های دشوار امنیتی نشان می دهد همچنین امیدها را برای دست یافتن به راهکاری مسالمت آمیز براساس مذاکره در مورد فعالیت های هسته ای ایران بیشتر می کند. 

حسن روحانی و اوباما روسای جمهوری ایران و آمریکا اوایل ماه سپتامبر (شهریور/مهر) در سخنرانی مجمع عمومی سازمان ملل، خود را به یافتن راهکاری مسالمت آمیز برای حل مساله هسته ای ایران متعهد نشان دادند.

با آن که شایعات درمورد دیدار رودر روی آنها درنیویورک محقق نشد، روسای جمهوری دوکشور توانستند از این روند مثبت استفاده کرده و با یکدیگر تلفنی صحبت کنند. 

** تلاش تل اویو برای شکست مذاکرات

در واقع امروزه مخالفان راهکاری مسالمت آمیز به سختی تلاش می کنند تا بتوانند چشم انداز چنین امری را تضعیف سازند. هشدارهای نخست وزیر (رژیم صهیونیستی) و تلاش وی برای متقاعد کردن غرب در مورد لزوم تعلیق کامل برنامه هسته ای ایران، تهدید برای حمله یکجانبه به تاسیسات هسته ای این کشور همه در این راستا صورت می گیرد.

در همین حال کنگره آمریکا، پیام های متفاوتی را از خود ارسال می کند و از یک طرف از اقدامات دیپلماتیک رییس جمهوری حمایت کرده و از طرف دیگر خواستار اعمال تحریم های شدیدتر علیه ایران است. 

*تخصص و دانش هسته ای غیر نظامی ایران 

تخصص و دانش هسته ای غیرنظامی ایران اساسی است و بسادگی نمی توان آن را بمباران و بطور کلی منهدم کرد. تاسیسات هسته ای ایران بسیار گسترده و پراکنده است بشدت ازآن محافظت می شود و به همین دلیل در برابر حمله چندان آسیب پذیر نیست. 

* تحریم ها کار ساز نیست 

استمرار وضعیت موجود با ادامه تحریم ها و شرایط انزوای سیاسی بین المللی یقینا در فشار بیشتر بر دولت ایران برای نزدیک کردنش به مذاکرات موثر بوده است، اما تاریخ نشان می دهد که این سیاست در درازمدت پایدار نیست. 

ذخایر مهم نفت ایران و تشنگی اقتصاد جهانی برای سوخت های فسیلی انگیزه زیادی برای کشورهایی مانند چین، ژاپن، هند و غیره فراهم می کند تا راهکاری برای فرار از تحریم ها بیابند.

حمایت بین المللی از تحریم های شدید و سنگین علیه ایران نیز درنهایت و با آشکار شدن درد و رنج بیشتر مردم ایران از بین می رود و از این گذشته بن بست مستمر فعلی تنها موضع آمریکا را در مذاکرات تضعیف کرده است. 

تجربه کره شمالی نشان می دهد تحریم های اقتصادی و انزوای سیاسی بین المللی باعث نمی شود یک کشور تسلیحات هسته ای تولید نکند.

** خوش بینی در نتیجه بخش بودن مذاکرات 

دیپلماسی و دیدار با مقامات ایرانی در نشست ژنو در اوایل ماه جاری انگیزه خوبی برای خوش بینی و نتیجه بخش بودن مذاکرات پدید اورده است. 

با وجود این علائم مثبت، ممکن است بی اعتمادی بین تهران و واشنگتن به آسانی روند فعلی را به هم بزند. اما مذاکره کنندگان باهوش و خلاق باید توافق نامه ای مفصل را تدوین کنند که منافع اقتصادی و امنیتی همه طرف ها را تامین کند. 

از نظر ایران دیپلماسی تنها راه واقعی است که به کاهش معنی دار و در نهایت لغو تحریم های بین المللی منجر می شود. 

در همین حال دست یافتن به تعاملی بر اساس مذاکره که ایران در نهایت داوطلبانه محدودیت هایی را در مورد برنامه هسته ای اش بپذیرد برای قدرت های غربی بهترین راهکار است.

A will to live انقراض پارسیان هند

اصالت قوم یا انقراض نسل

پارسی ها حدود ۰٫۰۰۶ از کل جمعیت هند، یعنی تنها ۶۹ هزار نفر از جمعیت بیش از یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون نفری این کشور را شامل می شوند. نرخ سواد پارسی ها از همه اجتماعات هند بیشتر است. در حالی که نرخ باسوادی عمومی در هند ۶۴٫۸ درصد است، ۹۷٫۹ درصد از پارسی ها باسواد هستند. نرخ شهرنشینی پارسی ها نیز تفاوت چشمگیری با سایر مردم هند دارند. حدود ۹۶ درصد از پارسی ها در شهرها زندگی می کنند در حالی که این آمار برای جامعه هند حدود ۳۰ درصد است.

بیشترین تعداد پارسیان هند در بمبئی ساکن هستند. جمعیت ۵۰-۴۰ هزار نفری پارسیان بمبئی بیشتر از پارسیان هر جای دنیاست. این شهر ۵۰ آتشکده دارد. در پونا ۱۲-۱۰ هزار پارسی زندگی می کنند و دهلی تنها حدود ۷۵۰ پارسی دارد.

داده های آخرین سرشماری هند در سال ۲۰۱۱ در این باره دسترس نیست. اما بر اساس آمارهای سرشماری ۲۰۰۱، در حالی که جمعیت هند شاهد ۲۱ درصد رشد بوده، تعداد پارسیان از سال ۱۹۴۱ رو به کاهش گذاشته است. از آن زمان تا کنون، هر دهه حدود ۱۲ نفر از تعداد پارسیان کم می شود.

رییس انجمن پارسیان دهلی، دقت آمارهایی که درباره پارسیان وجود دارد را زیر سووال می برد و می گوید: “در هند هر ۱۰ سال یکبار آمارگیری انجام می شود اما اصلا دقیق نیست. آخرین باری که برای آمارگیری آمدند به ساختمان های دیگر رفتند ولی به خانه ما نیامدند. فکر نمی کنم هیچکس آمار درستی داشته باشد چون پارسی ها مدام در حال تغییر مکان هستند.”

اوکلند، تورنتو، هیوستون و لندن بیشترین مهاجران پارسی را پذیرفته اند. یزد کاپادیا تعداد کل پارسیان دنیا را ۱۵۰ یا حداکثر ۲۰۰ هزار نفر می داند و می افزاید: “تنها یک چیز معلوم است؛ اینکه هر ماه، تعداد پارسی های که می میرند از آنها که بدنیا می آیند بیشتر است.”

به گفته رییس انجمن پارسیان دهلی، این مشکل در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ تشخیص داده شده اما اقدامی برای حل آن صورت نگرفته است. او می گوید: “همه نگران هستند اما کسی کاری انجام نمی دهد.”

کاپادیا می افزاید: “انجمن پارسی های هر شهر برای آن شهر تصمیم می گیرد. متاسفانه پول زیادی که این انجمن ها، بخصوص در بمبئی در اختیار دارند، مورد استفاده قرار نمی گیرد. موبدان پارسی از نظر اقتصادی ضعیف هستند و در عمل، مسایل حل نمی شوند.”

در طول حدود ۱۴۰۰ سالی که از حضور پارسیان در هند می گذرد، افراد کمی به این دین درآمده اند. یکی از دلایل آن، نبود توصیه ای مبنی بر تبلیغ برای این دین است. بر خلاف اسلام که فرزند والدین مسلمان را از بدو تولد مسلمان می داند، زرتشتی شدن بر مبنای شناخت و انتخاب افراد است. یعنی پس از رسیدن به رشد عقلی باید تحقیق کرد و این دین را برگزید.

مراسم Navjote یا ورود به دین زرتشت که با انتخاب فرزندان صورت می گیرد

منابع تاریخی حکایت از آن دارد که موبدان پارسی در مقابل پذیرش افراد غیرزرتشتی در این دین مقاومت می کرده اند. در مقابل آنها، منابع ایرانی از جمله روایت کاووس مهیار (۱۵۹۹) تاکید کرده اند که حتی غیرزرتشتیانی که مرده هایشان را دفن می کنند نیز اگر ثابت قدم باشند می توانند زرتشتی شوند. (Mclntyre:9).

همچنین زرتشت هیچ اصراری بر محدود کردن آموزه هایش به کسانی که پدر و مادر زرتشتی داشته اند ندارد. به این دلیل ساده که قبل از زرتشت، والدین هیچکس زرتشتی نبوده است (Mclntyre:3).

به این ترتیب، جامعه پارسی ها که بالاترین نرخ سواد و جمعیت زن به مرد را در میان اجتماعات کشور هند دارد، رو به انقراض است. بنظر می رسد دولت هند بیش از خود پارسی ها برای کاهش جمعیت آنها نگران باشد چون وزارت امور اقلیت های هند ماه گذشته میلادی (سپتامبر) برنامه ای بنام “جیوپارسی” (Jiyo Parsi) را برای سرشماری و کمک به افزایش جمعیت آنها آغاز کرد. این برنامه از سوی بنیاد پرزرو  و با حمایت انجمن (Panchayat) محلی پارسیان بمبئی و برخی دیگر از سازمان های پا

از سازمان های پارسی به اجرا درمی آید.

کی رحمان خان، وزیر امور اقلیت های هند در مراسم آغاز این برنامه گفت: “نباید اجازه دهیم جامعه پارسیان از بین برود. این اقدام کوچکی برای جبران خدماتی است که پارسیان برای جامعه هند انجام داده اند.”

اکنون نرخ کلی زاد و ولد پارسیان به کمتر از یک رسیده است، یعنی هر زن پارسی بطور متوسط ۰٫۸ بچه دارد. به همین دلیل بیشتر جمعیت پارسیان میانسال و کهنسال شده اند. حدود ۳۱ درصد از آنان بیش از ۶۰ سال سن دارند و بیش از ۳۰ درصد از پارسیان هرگز ازدواج نکرده اند. “زینوبیا مادان”، مدیر برنامه جیوپارسی گفته بود که ذهنیت پارسیان باید به سمت داشتن ۳-۲ فرزند تغییر کند تا نسل آنها پایدار بماند.

بر اساس این آمار که ۹۷ درصد از زنان پارسی هند باسواد هستند، ۴۲ درصد از آنها دبیرستان یا کالج را به پایان رسانده اند و ۲۹ درصد شغل پردرآمدی دارند، کاپادیا معتقد است که پیدا کردن همسر تحصیلکرده، به ویژه در جامعه محدود پارسی ها برای دختران دشوار شده است.

برنامه جیوپارسی، یکصد میلیون روپیه را در چهار سال برای جبران کاهش جمعیت پارسیان اختصاص می دهد. ارایه خدمات مشاوره به جوانان و کمک به باروری پارسیانی که در سنین بالا ازدواج می کنند از جمله برنامه های پیش بینی شده است. این برنامه، ابتدا در شهرهای بمبئی، دهلی و ایالت گجرات به اجرا درمی آید.

تحقیقاتی که از سوی کمیسیون ملی امور اقلیت های هند، بنیاد پرزر و موسسه علوم اجتماعی تاتا به انجام رسیده نشان می دهد که دلایل متعددی بر کاهش تعداد پارسیان تاثیرگذار بوده است. ازدواج دیرهنگام، ازدواج نکردن، کاهش زاد و ولد، مهاجرت و ازدواج خارج از این اجتماع از جمله دلایل کاهش جمعیت پارسیان هند است.

بر خلاف اینکه پارسی ها تاکید دارند با ازدواج درون گروهی اصالت خود را حفظ کنند، آزمایش های ژنتیکی نتایج مختلفی درباره وضعیت ژنتیکی آنها داشته است. بعضی آزمایش ها آنها را به اجداد ایرانی شان و برخی دیگر به مردم گجرات هند نزدیک تر می داند چون پارسیانی که به هند مهاجرت کرده اند بیشتر مرد بوده و با زنان محلی ازدواج کرده اند.

در بیش از یک هزار سال گذشته، قوم مهاجر زرتشتیان بر قومیت خود تاکید زیادی داشته است. بیشتر پارسیان، بدور از آتشکده ها و موبدانی که گاه بسیار متعصب هستند، فلسفه زندگی زرتشت را دنبال می کنند تا این باور تقویت شود که پارسی بودن بیش از آنکه موضوعی مذهبی باشد، مساله ای قومی است. رییس انجمن پارسیان دهلی، با توجه به چشم انداز جمعیتی، امید چندانی به آینده پارسی ها در هند ندارد اما به آینده زرتشتیت در دنیا امیدوار است.

چند نکته و تحول تاریخی درباره زندگی پارسیان هند

• حدود ۱۴۰۰ سال پیش، وقتی پارسیان به هند آمدند، این کشور با پادشاهی های کوچکی اداره می شد. “ماری بویس” در کتاب زرتشتی ها (۱۹۷۹) می نویسد که بر اساس تصور غالب، پدران جامعه پارسی ها در قرن هشتم میلادی در ساحل گجرات در غرب هند ساکن شدند. اما این اشتباهی است که به بسیاری از متون تاریخی پارسی ها وارد شده چون در نوشته های باقیمانده از قرون ۱۰ و ۱۱ به زبان محلی، عدد ۹ بسیار شبیه به علامت نوشتاری عدد ۷ دوران مدرن نوشته می شود. اما تاریخ واقعی آن است که پارسی ها در بهمن ماه از ماه تیر سال ۹۳۶ میلادی وارد گجرات شده اند. این مهاجران، سپس افرادی را به سرزمین خود فرستادند تا ملزومات انجام مناسک عبادی را به همراه بیاورند. یکی از آنها، خاکستر آتش بهرام بود که به آتش جدیدی که در سرزمین هند افروخته بودند تقدس سرزمین مادری را می داد.

• پارسی ها بر اساس اعتقاد به تقویم های مختلف به سه گروه تقسیم می شوند: تقویم “شاهنشاهی” که قوانینی همچون افزودن یک روز در هر چهار سال، افزودن ۱۰ روز در هر ۴۰ سال، افزودن یک ماه ۳۰ روزه در هر ۱۲۰ سال و افزودن پنج ماه در هر ۶۰۰ سال دارد. تقویم “قدیمی” تقویمی است همچون آنچه اکنون در ایران مورد استفاده قرار می گیرد و چرخه روزها و ماه هایش تغییر نمی کنند. تقویم “فصلی” تقویم جدیدی است که از ابتدای قرن بیستم مورد استفاده قرار می گیرد. ویژگی های این تقویم، هماهنگی با فصل ها، سال خورشیدی و داشتن یک سال کبیسه در هر چهار سال است. فصلی ها ادعا می کنند که دو تقویم دیگر سیاسی است اما تقویم آنها پایه و اساس مذهبی دارد.

• پارسی ها مجموعه کمپانی های بزرگی در هند دارند که معروف ترین آنها تاتا است. این کمپانی در سال ۱۸۶۸ توسط جمشید تاتا پایه گذاری شد و اکنون در هفت حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات، مهندسی، مواد، خدمات، انرژی، محصولات مصرفی و مواد شیمیایی فعالیت می کند. در هند علامت تاتا بر همه محصولات، از چای گرفته تا خودرو و ماهواره به چشم می خورد.

 

With dating clubs and fertility clinics, the Parsi community – just about 60,000 now – is striving hard to survive the threat of extinction

By six in the evening, dozens of senior citizens assemble on concrete benches across the seven-acre vicinity of Cusrow Baug, the queen of Parsi colonies. Sprawled by the sea in South Mumbai’s posh Colaba neighbourhood, a steady breeze wafts past the colony’s arrangement of three-storey buildings. Some elders exchange pleasantries before falling silent and scanning the surroundings, while the more adventurous gather at the clubhouse to trade views on the previous day’s cricket match or play a game of cards. Only a handful of children are around, on the swings or football ground. Like the 79-year-old baug and most of its residents, the Parsi community is largely aged.

pars1

The trend first struck Delhi University professor and researcher Shernaz Cama a decade ago when she began travelling with a UNESCO team in Parsi settlements in Gujarat and the Deccan. “Entire mansions were lying empty and for days we didn’t see any children.” Over 31 per cent of Parsis are elderly and only one in nine families has a child below the age of 10. Population fell from 114,900 in 1941

to 69,601 in 2001 and a further 10-12 percent dip is expected in the 2011 census. While religious beliefs – inter-married Parsi women and their children are expelled from the community – were believed to have caused most of the decline, researchers found a tendency among Parsis to not marry or marry late and have one or no children has more deeply affected demographic composition and fertility.

More than 30 per cent of Parsis are “never married.” The average age of marriage in the community is 27 years for women and 31 years for men. If the total fertility ratio (TFR) remains at 0.88 (2.1 is required for a stable population), says Cama, the distinguished community could be reduced to a tribe. The current TFR means a Parsi woman has less than one child (0.88) in her entire child-bearing age.

Many may imagine that an increase in population is the last thing India needs but the dwindling numbers of Parsis, known as much for their achievements as their eccentricities, has jolted both researchers and the government. There are 200 births against 850 deaths each year in the community. Priests to run the 50 fire temples in Mumbai are in short supply. Parsis are less visible in government, police and the armed forces now. In this view, the Ministry of Minority Affairs recently set aside Rs 10 crore for the Jiyo Parsi scheme to improve fertility among the Parsis.

The initiative is yet to take off but its director, Zinobia Madan, says enquiries have started trickling in. Her team aims to select hospitals to work with, create awareness at baugs and enroll couples for counselling and tests. Couples will get up to Rs 5 lakh for IVF treatment and young adults with diseases resulting in infertility will get Rs 15,000-25,000 for treatment. Those with one child will be encouraged to plan another. After attempts to raise TFR start bearing fruit, the scheme will widen to include ways of decreasing deaths, says Madan. A previous initiative by the Bombay Parsi Panchayat (BPP) to treat infertile couples is reported to have resulted in 222 pregnancies.

While young Parsis are keen to help arrest the population decline, they find it hard to overlook education and housing costs. “We cannot have children just to save the community,” says a recently-wed Parsi woman who does not wish to be named. Expenses on caring for the elderly and busy work lives are other reasons prompting couples to delay having children. Parsi youth must be given encouragement for marriage and having families, says 31-year-old Dinyar Patel, a PhD candidate at Harvard University, who has studied the reasons behind the population decline. “All community organisations urgently need to focus and allocate resources on young adults, giving them the opportunity to meet and highlighting the nature of our demographic problems.”

Youth-oriented efforts have not been uniformly successful. Participation in BPP’s monthly matrimonial meets for single Parsis, now in its fourth year, fell from 90 at the start of 2013 to 36 in a recent outing. Of them, only six were women. “Girls have high expectations of qualification and income from a partner, so it is hard to find a match. Many back out saying they signed up entirely at the behest of their parents,” says organiser Zarin Havewala.

So far, the effort has led to 11 marriages.

File:Raja Ravi Varma, The Parsee Lady.jpg

Participation is higher in Zoroastrian Youth Next Generation (ZYNG), which aims to let young Parsis mingle in an environment that does not stress on matrimony. The group with 500 members has met 50 times in four years for sports events, community service and socials. “People are cagey when it comes to announcing a relationship but we hear of quite a few successes,” says committee member Viraf Mehta. Especially for those who do not live in colonies, ZYNG events are a good way to meet fellow Parsis, says 24-year-old Parinaz Madan. The baugs are also holding small events to address the population problem -children of the Jer Baug prayer group enacted a play on the importance of marriage and the Cusrow Baug United Sports & Welfare League has invited a psychiatrist to impart parenting skills to students and young adults in November.

* * *

While often recognised as a rich and industrious community, Parsi history stretches far beyond its years in the country, says Cama. As small, old Parsi pockets are in danger of disappearing, the organisation has been working to record what is left of the 3,500 years of Zoroastrian language, tradition and heritage there.

The community modernised rapidly and its situation mirrors that of any developed society, says Jehangir Patel, editor of Parsiana magazine. Parsis like to live comfortably, enjoying the best of education and spacious homes. Since moving from business to services, their ability to afford these has dipped, says Rustom Banker, a former bank official and secretary of Cusrow Baug. BPP tries to provide housing to newly-married Parsi couples with low incomes. It also awards couples Rs 3,000 if they have a second child and Rs 5,000 for a third.

To firm up their will to have children, couples will need more in the form of assurances like subsidised education, scholarships and housing. Jiyo Parsi Director Madan is optimistic. “As the effort progresses, I am sure wealthy Parsis will come forward to contribute towards it.” Cama suggests colonies can be developed in other parts of the city and in Gujarat.

Experts admit the population decline cannot be reversed but say its pace can be slowed. Dinyar Patel, who is set to wed this year, says, “Our population decline is so steep, and our community is already so tiny that any marriage that we can promote and any birth we have in our community is a small sign of hope.”